اگر قرار بود کسی تاوان خون بردیا را بدهد، آن شخص من بودم؛ نه یونس.
اما با آن حال رنجور، دیگر حتی توان جنباندن سرم را هم نداشتم. تنها به‌سختی لب زدم:
ـ نمی‌ذارم... خودم تاوان... تاوانش رو می‌دم.
حاج‌بابا دستم را رها کرد و یونس خم شد و پیشانی‌ام را محکم بوسید. پیشانی‌ام از قطره‌ی اشکی که از گوشه‌ی چشمش چکید، خیس شد و لب‌هایم از بغض لرزیدند.
صدایش کردم:
ـ یونس؟
جوابم را نداد. سرپا شد و رو به حاج‌بابا کرد.
ـ بریم بابا؟
کجا می‌خواستند بروند؟
چشمان خمار و تبدارم با حس ترس تا جای ممکن باز شدند.
ـ کجا می‌رید؟ بابا؟ یونس؟
بابا دستی به موهایم کشید و از جا بلند شد.
شکسته بود.
کمرش را می‌دیدم که چطور زیر بار این غم خمیده شده بود.
صدای گریه‌ی مامان ثریا هم بلند شد. حالا او نیز که سمت چپم نشسته بود، برخاسته و روسری‌اش را روی دهانش گرفته بود و اشک‌ها یکی پس از دیگری روی گونه‌هایش می‌دویدند.
سعی کردم نیم‌خیز شوم، اما ضعف مجالم نداد. برای لحظه‌ای همه‌چیز مقابل چشمانم سیاه شد.
ـ نرو... نرو یونس، تو رو به خدا نرو!
التماس کردم؛ شاید که منصرف شود.
اما فقط لب گزید و نگاه خیسش را از من دزدید.
بابا دوباره کنارم آمد. خم شد و با فاصله‌ی اندکی از گوشم لب زد:
ـ بی‌قراری نکن، باباجان. سرِ بی‌گناه پای دار می ره اما بالای دار نمی‌ره. من داداش یونست رو از خدا گرفتم؛ اگه بخوادش، دو دستی تقدیمش می‌کنم. غیر از این نیست! عمرش به این دنیا باشه، برمی‌گرده.
حاج‌بابا همیشه برایم مصداق بارز یک مرد مؤمن و صبور بود؛ مردی که از هیچ اتفاق شری خم به ابرو نمی‌آورد و همیشه، شکر خداگویان، زندگی‌اش را با هر سختی‌ای که بود سپری می‌کرد.
ما هم شبیه همین مرد، شیفته بودیم.
شیفته‌ی خدا و حکمت‌هایش، مصلحت‌هایش، بلاهایش، نعمت‌هایش و هر آنچه برایمان مقدر می‌کرد.
بابا ایمانش قوی بود؛ آن‌قدر قوی که دم گوشم از برگشتن یونس سخن می‌گفت و نمی‌دانست این دل ملول از غم، حالا در تب جان‌سوز تنم، جایی برای ایمان باقی نگذاشته است.
حالا مهم‌ترین حسم ترس بود.
ترس از دست دادن برادری که می‌خواست با جانش از غیرتش دفاع کند.
دست بابا را با گریه در دست گرفتم و به‌سختی بوسه‌ای بر آن زدم.
ـ بابا... تقصیر من بود! به خدا تقصیر من بود! این حقش نیست، بابا... نبرش! من می‌رم اعتراف می‌کنم. خودم می‌گم کشتمش، هلش دادم، زدمش... اصلاً هرچی! فقط یونس نره، بابا... یونس نره!
صدایم میان گریه شکست و زار زار گریه کردم؛ آن‌قدر که اشک را هم به نی‌نی چشمان حاج‌بابا کشاندم.