با تاسف نگاهم را به اسدی دوخته بودم و به این فکر می کردم که چرا انقدر حاج مختار غد و مقتدر، رام شده و کل سرمایه اش را بی چون و چرا به دست مایا داده و از خطاهایش چشم پوشی کرده بود.
باید هر طور شده از ورشکستگی نجات پیدا می کردیم.
- آقای اسدی من کاملاً درکتون میکنم و حق با شماست. الان چه فکری برای حل این مسئله دارید؟
درمانده نگاهش را به چشمانم دوخت.
- هیچی دخترم، به هر دری زدم نشد اصلا مشتریامون دیگه حاضر به همکاری نیستن و بودجه ای برای خرید مواد اولیه ی بهتر نداریم، ده روز از موعد حقوق کارکنا گذشته و هنوز نمی دونیم چیکار کنیم، به هر دری زدیم نشد.
مستاصل هر دو به فکر فرو رفتیم. باید یک کاری می کردم باید همین جا خودم را ثابت می کردم جای پایم را محکم تر می کردم و به خواسته ای که حقم بود می رسیدم.
- آقای اسدی به من چند روزی فرصت بدید که افکارم رو سر و سامون بدم و ببینم چه کار میشه کرد. در اسرع وقت یه راه حلی پیدا می کنم، به من اعتماد کنید.
لبخند دلنشینی زد و با محبت چشمانش را باز و بسته کرد.
- دختر مجتبی، ما رو تو حساب باز کردیم یا علی.
و اتاق کارم را بی سر و صدا ترک کرد.
با فکری مشغول شروع به انجام دادن کارهایم کردم. در حال سر و سامان دادن به طراحی هایم بودم که صدای پیامک تلفن همراهم مرا متعجب کرد. در این دو ماهی که به ایران آمده بودم، کسی با من تماس نگرفته بود، شک داشتم به این که اصلا کسی از برگشتنم خبردار شده باشد.
تلفن همراهم را به دست گرفتم و خیره به باکس ایمیل هایم شدم. پس بالاخره ایمیلم رو خواند! بعد از برگشتنم به ایران فقط به او یک ایمیل کوتاه داده بودم با مضمون "حالی از ما نمی پرسی چند روزه؟"
با خواندن پیامش لبخندی رو لبم نشست.
" کی میای عفریته ی سلیطه ی فتنه ی روانیه موحدها؟ "
این نمای کوچکی از ابراز علاقه ی خاص ش بود. با عجله برایش نوشتم:
- شاید اومدم و تو بی خبری
دقایقی بعد تلفن همراهم بود که در دستم می لرزید و صدایش بلند شده بود. با خنده تماس را وصل کردم.
- الو نکبت ذلیل مرده از کی برگشتی و خبر ندادی هان؟ هان؟ مگه قرار نبود هر وقت خواستی بیای خبرم کنی بیام دنبالت؟ رفتی آمریکا تنت به تنشون خورده سرخود شدی به حرفای من اهمیتی نمی دی!
نفسی گرفتم و با لبخندی که در حال کمرنگ شدن بود گفتم: