با شنیدن صدای بلندی که مرا خطاب می کرد به پشت چرخیدم و با آقای اسدی مسئول بخش مالی رو به رو شدم.
هن و هن کنان با آن هیکل فربه و قامت کوتاهش به من رسید و گفت:
-خانم موحد یه مسئله ی خیلی مهمی هست که باید در موردش باهاتون صحبت کنم.
به این فکر کردم که با وجود حاج مختار و مایا چه احتیاجی به صحبت مهم با من داشت؟ اما برخلاف افکارم دستم را به سوی اتاق کارم سوق دادم.
-بفرمایید من در خدمتم.
تشکر کوتاهی کرد و اول من و بعد او وارد اتاق شدیم.
پشت میز که نشستم او هم بی تعارف بر روی صندلی مقابلم قرار گرفت و دستانش را با استرس در هم پیچید. مرد میانسال و معتمدی بود و در کارش مهارت فراوانی داشت. سال های سال از بودنش در این تولیدی می گذشت و می دانستم که این استرسش چیز طبیعی و زود گذری نیست.
خودم پیش قدم شدم و با لحن معمولی جهت تلطیف جو گفتم:
-آقای اسدی بفرمایید من سراپا گوشم.
صدای بازدم رها شده اش را شنیدم.
- راستش دخترم اصلا اخبار خوبی ندارم و ببخشید که هنوز از راه نرسیده قراره بهت زحمت بدم.
بنا به این که او مرا از همان بچگی به عنوان دخترش قبول داشت؛ گاهی از لفظ دخترم برای صحبت با من استفاده می کرد.
لبخندی زدم.
- دیگه خیلی وقته از راه رسیدم دو ماهی گذشته و این که من قبل از پا گذاشتنم به این جا فکر همه جاش رو کردم و انتظار هر چیزی رو دارم. ازتون می خوام که راحت حرفتون رو بزنید و من رو در جریان ماوقع قرار بدید.
دستی به موهای کم پشتش کشید و تسبیحش را از جیب کتش خارج کرد و تند تند شروع به رد کردن مهره های کهرباییش کرد.
- راستش تا به الان شیش ماهی هست که حاج مختار کار تولیدی رو تمام و کمال سپرده بود به مایا خانم دختر عموی شما و تو این مدت پیشرفت که هیچ، پسرفت وحشتناکی داشتیم و عدم حرف شنوی و مشورت شون با کارکنان اصلی تولیدی ضربه های خیلی بزرگی به تولیدی وارد کرده. بنده چندین بار خواستم حاج مختار رو متوجه این موضوع کنم اما مدام گفتن که خب جوونه و امکان خطا داره و بهتره اجازه بدیم با استفاده از اشتباهاتش درس بگیره. اما واقعا چوب خطشون پر شده ما رسما داریم ورشکست می شیم. چندین بار با حاجی تماس گرفتم اما اجازه ی صحبت به من ندادن. فکر می کنن، از این که مایا خانم با سن کمش مسئول شده برای ما اذیت کننده ست و می خوایم افترای الکی بزنیم در صورتی که به ولای علی همچین قصدی نداریم و همچین فکری هم اصلا نمی کنیم. اونم مثل دختر ماست اما واقعا برای این کار خوب نیست و سرمایه رو هدر داده. الان تو وضعیت بحرانی شدیدی هستیم، مواد اولیه مون ته کشیده و فروشمون هم که کم کم داره به صفر میرسه! مشتری های قدیمیمون از کیفیت مواد اولیه ناراضی ان و عملا از ما دیگه خرید نمی کنن. مایا خانم فکر می کردن با پایین آوردن کیفیت میتونه سود بیشتری به دست بیاره و ما بارها گفتیم این فکر غلطه و باعث از دست دادن مشتری های همیشگیمون میشه اما خب اصلا قبول نداشتن.