#پارت_۱۰۳
#ستارهی_بامداد
به محض رسیدن به خوابگاه، مهناز اولین کسی بود که با عجله به سمتش آمد.
ـ سلام بر ستارهی سهیل...کجا رفتی دختر؟
قرار بود دو سه روز بری و برگردی.
ـ سلام مهناز جان، دیگه گرفتار شدم، عروسمون فشار خونش بالا رفته بود مجبور شدند، اورژانسی سزارینش کنند، دیگه زودتر نتونستم برگردم. تو نرفتی خونه؟
ـ نه خوشگلم، من اینجا که هستم درس نمیخونم، اگر رفتم خونه که تکلیفم مشخصه، دیگه ول معطلم.
دستش را دور گردن ستاره انداخت.
ـ دلم برات تنگ شده بود، اصلا انگار این چند روزه یه چیزی رو گم کرده بودم.
ـ منم همینطور مهناز خانم. درسهاتو خوب خوندی؟
ـ ای، بَدَک نخوندم، اما کلی اشکال و سوالهای بیجواب دارم که خودت باید رام بندازی.
ـ چشم، تا یه خورده استراحت کنم، بعد میریم سراغ درس و مشقامون.
ـ خوب خانم شیرینی عمه شدنت کو؟ نگو دست خالی اومدی که رات نمیدم داخل اتاق.
ـ معلومه که شیرینی برات آووردم.
به دست خالیاش و ساک کوچکش فکر کرد.
ـ وای مهناز ساک لباسامو، تو کتابخونه جا گذاشتم، عجب حواس پرتی دارم من، به خدا.
ـ نکنه شیرینیها هم داخل اون ساکه بوده؟
ـ آره مهناز.
ـ بیا بریم بیاریمش، من باید امشب شیرینی عمه شدن تو رو بخورم.
ـ من از پا دارم میوفتم، اصلا توانی که دوباره برم تا کتابخونه بیمارستان ندارم.
ـ مجبوری دختر، یه باره یکی میاد ساکت رو میبرش، نه لباسا گیرتو میاد نه شیرینی گیر من، من رفتم مانتوم رو بپوشم و بیام، همینجا بشین الان برمیگردم.
ـ مهناز، تو میری داخل؟
ـ خوب چرا خودت هم نمیای؟
ـ چون که...چند نفر از بچهها اونجا بودند، ازشون خداحافظی کردم و بهشون گفتم دارم میرم خوابگاه، دوباره خجالت میکشم برم باهاشون روبه رو بشم.
ـ پس بایست تا من برم و بیام، کدوم میز نشسته بودی؟
ـ وارد که شدی، سمت چپ آخرین میز، کنار دیوار...
ـ باشه رفتم، دختر حواس پرت، خدات داده، شیرینی داخل ساکت نباشه، بلالت میکنم.
ـ به خدا شیرینی برات آووردم، تو دعا کن ساکم گم نشده باشه.
رفت گوشهی دیوار ایستاد که جلوی در کتابخانه نباشد تا مهناز برگردد.
دلهره گرفته بود از اینکه دکتر سمیعی بیاید و او را ببیند، دقیقاً از این که جواب سؤالهایش را بدهد دلهره داشت.
به محض اینکه مهناز از کتابخانه خارج شد، به طرفش حرکت کرد.
ـ چی شد مهناز؟
ـ نبودش، به متصدی کتابخونه هم گفتم، به اون هم تحویلش ندادند، از چند تا از بر و بچههای اونجا هم سؤال کردم، کسی اطلاعی نداشت، رسماً شیرینیها رو دزدیدند.
نگاهی متعجب به مهناز کرد.
ـ دیوونه جان کلی لباس و جزوه تو اون کیف بود، تو فقط فکر شیرینیهاش هستی؟
ابرویش را بالا انداخت...
ـ این طبیعیه که هر کس واسهی چیزی که دوست داره و از دست میده ناراحت باشه، منم فقط غصهی شیرینی رو میخورم.
ـ ای نامرد...
ـ حالا هم بیا بریم، تا شیرینی بهم ندی بخورم من خوابگاه برنمیگردم.
ـ باشه شکمو جان، ساندویچ خوبه؟
ـ راست میگی ستاره جونم، با نوشابه دیگه؟
ـ بله تپل خانم، ساندویچ با نوشابه.