#پارت_۱۰۲
#ستارهی_بامداد
یکساعت بعد دوباره برگشت و برگهای را جلوی ستاره گذاشت، با تعجب به برگه نگاهی انداخت، چند سؤال امتحانی بود که با دستخط زیبایی نوشته شده بود.
نگاهی به شاهین انداخت...
ـ روی این سؤالات فکر کن، جوابشون رو بده، نیم ساعت دیگه بیارش تا نگاشون کنم.
مگر میتوانست به او نه بگوید و مخالفتی کند، به واقع انگار از او واهمه داشت، چقدر آن دو دوست با هم متفاوت بودند، از زمین تا آسمان.
به سؤالها نگاهی انداخت، خیلی هم راحت نبودند، اما تمام حواسش را جمع کرد، باید کامل جواب میداد، انگار سر جلسهی امتحانی بود که از قبل اطلاعی از آن نداشت، به جز یک سؤال به تمامی آنها جواب داد، به ساعتش نگاه کرد هنوز پنج دقیقهی دیگر مانده بود، برگه را برداشت و با تردید به سمتش حرکت کرد.
آهسته کنار میزش ایستاد و برگه را جلویش گرفت.
ـ بفرمایید دکتر نوشتم.
برگه را آهسته از دستش گرفت، بدون آنکه کلامی بگوید و نگاهی به جوابها انداخت.
ـ چرا سؤال چهار رو جواب ندادی؟
ـ منظورش رو متوجه نشدم، یکم مبهم بود برام.
ـ پس معلومه خیلی عمیق درسها رو مطالعه نکردی، باید با دقت بیشتری بخونی.
به او نگاه میکرد که بدون رودربایستی حرفش را میزد.
ـ میشه جوابش رو بگید؟
دوباره برگه را روبه رویش گرفت.
ـ بهتره بگردی خودت جوابش رو پیدا کنی، این دو صفحه هم جواب بده، تا شب فرصت داری خانم حکمت. باید عمیقتر درسها رو بخونی، باید درسها رو یاد بگیری نه حفظ کنی، علم پزشکی حفظی نیست، درک درسته مطالب هست. متوجه شدید؟
ـ بله دکتر متوجه شدم.
بعد هم برگهها را از روی میزش برداشت و دوباره سرجایش نشست.
گرچه کمی از حرفهای پر کنایهاش دلگیر شده بود، اما شاید او راست میگفت، باید بهتر و عمیقتر درسهایش را میخواند، ساعت از پنج بعد از ظهر گذشته بود و به خاطر خستگی چند روز گذشته، حسابی کلافه و خواب آلوده شده بود. سرش را روی کیفش گذاشت، شاید قدری چُرت زدن حالش را بهتر میکرد. انگار در خلصهای فرو رفته بود، و پلکهایش سنگین شده بود و توان باز کردنش را نداشت. صدایی مبهم کنار گوشش احساس کرد که اسمش را صدا میکرد.
تکان کوچکی خورد و سرش را از روی کیفش برداشت، با دیدن دکتر سمیعی بالای سرش، ناخودآگاه، از جایش بلند شد.
ـ ببخشید خوابم برده بود.
نگاهش جدی بود.
ـ سوالها رو هنوز جواب ندادم.
ـ وقتی این همه خسته هستی، دیگه درس خوندن تو این لحظه و با این حجم خستگی فایده نداره، بهتره امروز رو بری خوابگاه و استراحت کنی، فردا صبح زود دوباره شروع کن به درس خوندن، اون هم عمیق. باید مفهومشون رو کامل بفهمی، متوجه صحبتهای من میشی؟
ـ بله دکتر. جواب سوالها رو فردا براتون میارم.
ـ اکی، روز خوش خانم حکمت.
دفتر و کتابهایش را با سرعت از روی میز جمع کرد و داخل کیفش گذاشت و به سرعت از کتابخانه بیرون زد.