#پارت_۱۰۱
#ستارهی_بامداد
چشمانش را به آهستگی بست و نفسش را آرام بیرون فرستاد.
بعد مشت بستهی دست ستاره را باز کرد و برگهها را میان آن قرار داد.
ـ عمو رو ول کن، یه روز میام شیراز، زمین رو میزنم به نام خودت، تو دیگه این اَمونتی رو بده به آقات. اینجوری دیگه من طرف حسابشون نیستم، گردن تو هست که زمین رو بهشون برگردونی. باهات هماهنگ میشم. دانشگاه علوم پزشکی بودی، درسته؟
گرچه سواد درست و حسابی ندارم، اما پیدات میکنم ستاره. منتظرم باش دختر عمو.
از همان فاصلهی کم، نگاه عمیقی به چشمان عسلی او انداخت و درد نداشتنش را تا ابد زیر لبش تکرار کرد و با بُغضی که طعم گَسش را تنها خودش میفهمید، بدون آنکه لحظهای درنگ کند، از ستاره فاصله گرفت و با قدمهای بلندش به سرعت از او دور شد.
مات برگههای داخل دستش بود و در فکر کاری بود که باید انجامش میداد. همانجا روی زمین نشست و سرش را میان دستانش گرفت و به سختی فشارش داد، بعد هم آهسته آهسته و لنگ لنگان راه خانه را در پیش گرفت و نمیدانست چند قدم آن طرفتر، مردی با دستان مشت کردهاش رفتنش را میپاید، و در ذهنش دنبال دلیل قانع کنندهای برای ملاقات آن دو نفر میگردد، گفتوگوهایشان، این همه نزدیک شدنشان به یکدیگر و سوالهایی که بیوقفه در ذهنش میچرخید.
با رنگ و رویی پریده وارد خانه شد...
ـ کجا بودی ستاره؟
ـ رفته بودم...
و نگاهی که مضطرب بود.
ـ رفته بودم پیش یکی از دوستام، دیروز که دیدمش حالش خوب نبود، رفتم یه سری بهش بزنم.
ـ کدوم دوستت؟
ـ اختر...بهتر شده بود، مشکلی نداشت، اما دلش میخواست یکم کنارش باشم.
مامان...
ـ چی شده؟
ـ من فردا برمیگردم شیراز، چند روز دیگه امتحان علوم پایه هست، باید بیشتر درس بخونم. صبح زود میرم.
ـ باشه مادر، این چند روز استراحتی هم نداشتی همش تو تکاپو بودی.
ـ خوبم مامان، خدا را شکر فریبا هم زایمان کرد خیالم راحت شد.
ـ اگر نگفته بودی که دست و پاش ورم کرده و نفهمیده بودیم فشار خونش بالاست، خدایی نکرده بچه یه طوریش میشد، خدا را شکر تو بودی مادر، خدا نگهدارت باشه.
فردا به حسن میگم، ببرت کوار سوار ماشینت کنه که بری شیراز، دل نگرون نباش، غذا آماده هست بیا سفره رو بندازیم.
ـ چشم مادر.
از مینی بوس که پیاده شده به خوابگاه نرفت، میدانست اگر آنجا برود مشغول خوش و بش با بچهها میشود و از درس غافل خواهد شد، مخصوصاً مهناز که همیشه تعریفهایش زیاد بود.
چند ساندویچ بزرگی که مادرش برایش درست کرده بود و ظرف پر از میوهای که همراهش بود، برایش تا شب کافی بود، دنجترین جای کتابخانه را انتخاب کرد و رو به دیوار نشست که فکرش درگیر رفت و آمدهای دیگران نشود.
گاهی کش و قوسی به خودش میداد، چند قدم در کتابخانه راه میرفت و نگاهی به کتابها میکرد و باز روی صندلیاش مینشست و مشغول درس خواندن میشد، این چند روزه حسابی از درس خواندن غافل شده بود باید تکتک آن لحظات را جبران میکرد.
ـ سلام خانم حکمت...
با دیدنش سریع از سرجایش بلند شد و روبه رویش ایستاد.
ـ سلام آقای دکتر.
خندهای گوشهی لبش نشسته بود.
ـ برگشتنتون یکم طولانی شد خانم.
ـ بله، یه ذره بیشتر موندم، چون عروسمون زایمان کرده بود باید بیشتر بهش رسیدگی میکردم.
ـ مبارک باشه، اما تایم کوتاهی تا امتحان مونده، باید بیشتر تلاش کنید.
ـ میدونم، الان هم راه به راه از ترمینال اومدم، که بیشتر از این عقب نیوفتم.
چقدر جدی بود.
ـ خوبه، بشین سر درسات.
ـ باشه، چشم.
انگار خودش را موظف میدانست به او جواب کارهایش را پس بدهد.
یکساعت بعد دوباره برگشت و برگهای را جلوی ستاره گذاشت.