#پارت_۱۰۰
#ستارهی_بامداد
کمی که خانه از رفت و آمدها خالی شد، دامن آبی بلند و چین چینیاش را پوشید، روسری سفید و آبی بلندش را روی سرش انداخت و از حواس پرتی بقیه اهل خانه استفاده کرد و به سرعت به طرف قرارش با محسن رفت، هنوز پایش میلنگید و دردش تا ساق پایش کشیده میشد، اما قول رفتن داده بود، به مردی که احساس میکرد بیشترین ظلم و کمترین توجه به قلب و روحش شده است.
از دور به او نگاهی کرد، روی تکه سنگی نشسته بود، سرش پایین بود و با چوب بلندی، خاکهای دور و برش را بالا و پایین میکرد. زیادی در فکر فرو رفته بود، حتی نزدیک شدن قدمهای ستاره را نشنیده بود.
ـ سلام پسر عمو.
سرش را که بلند کرد، با دیدن ستاره با آن لباس سفید و آبی که زیباتر از همیشه به نظر میرسید، لبخندی تلخ گوشهی لبش نشست.
ـ خوبی دختر عمو؟
ـ خوبم، ممنون...گفتی بیام، اومدم. میدونم دیر شد، اما خونه شلوغ بود تا آزاد شدم طول کشید.
ـ عمه شدی نه؟
ـ آره...خیلی حس خوبیه.
ـ مبارکا...
ـ ممنون پسر عمو انشاءالله روزی خودت باشه.
سرش را به علامت تأیید تکان داد.
دکمههای پیراهنش را باز کرد و چند ورق تا شده از زیر لباسش در آورد و جلوی او گرفت.
ستاره به دستان دراز شدهی او نگاهی کرد.
ـ اینا چیه؟
ـ بخونش، متوجه میشی.
برگهها را از دستش گرفت و باز کرد، قولنامهی یک زمین بود.
ـ چرا این رو دادی به من پسر عمو؟!
ـ چون متعلق به شماست، به عمو و حسن هست، این رو بده به عمو و بگو هر فرصتش رو پیدا کرد میریم فیروز آباد یا شیراز، تو یک محضر میکنم به نامش.
ـ آقا محسن چرا این کارو میخوای بکنی؟ این مال خودته، برای آیندهی خودت هست، حق خودته...
ـ حق عمو سلیم و همهی شماست، بابام وظیفه داره دست من رو بگیره، بدون این زمین هم من محتاج نمیمونم، دارم تو زمینهای بابام کار میکنم، مثل یک کارگر ساده.
پوزخندی به حرف خودش زد.
ـ مطمئن باش آقام قبول نمیکنه.
ـ باید راضیش کنی ستاره، این کارو من دوست دارم انجام بشه، باید هم انجام بشه.
ـ پسر عمو اگر حقی از آقام و حسن پایمال شده مقصر تو نیستی، عمو سردار هست، خودش باید رفع و رجوعش کنه.
ـ نمیکنه ستاره، اگر قصدش انجام دادنش بود این کارو سالها پیش انجام میداد.
ـ بگیر این رو از من محسن، من این برگهها رو نمیبرم و به آقام هم نمیدم، این حق خودته پسر.
ـ من حقم رو از بابام میگیرم، مجبوره بهم بده.
ـ این زمین حقت بوده و بهت داده، مطمئن باش، بعد از این هم یک قران اضافهتر بهت نمیده.
چند قدم نزدیکش رفت و دو دست ستاره را محکم، ما بین دستانش گرفت.
ـ راضیشون کن ستاره، تو میتونی.
ـ نمیتونم و نمیخوام انجامش بدم، اون جریان زمین و ارث و میراث، سالهاست دفترش بسته شده، دیگه کسی حتی یادش هم نمیکنه.
بعد هم دستش را از میان دستان پینه بستهی محسن رها کرد، خم شد برگهها را روی زمین گذاشت و سنگی روی آن قرار داد. و با همان پای درد، زیر لب خداحافظی کرد و به سرعت از تپهی کوتاه پایین رفت.
محسن برگهها را برداشت پشت سرش حرکت کرد و دستش را از پشت کشید و او را کاملاً به خودش نزدیک کرد، گرمی نفسهایش بر صورت یخ کردهی ستاره برخورد میکرد و توان عقب کشیدن نبود.