#پارت_۹۹
#ستارهی_بامداد
چند دقیقه سکوت و بعد گفت:
ـ به نظرتون دوباره فردا برم بهش سر بزنم؟
ـ گاهی باید آدمها رو تنها گذاشت تا با خودشون و مشکلاتشون کنار بیان، مادرم بعضی موقعها خیلی بهش پیله میکنه، مدام دخترای مختلف رو بهش پیشنهاد میکنه، مرتب این طرف و اون طرف براش خواستگاری میره بدون اینکه نظر خودش رو بپرسه، البته مادرم هم سنی ازش گذشته، باران بعضی موقعها خیلی اذیت میکنه، لج میکنه، دلش میخواد کارایی رو بکنه که مادرم از پسش برنمیاد، حوصلهاش رو نداره، باران به اقتضای سنش این رفتارها رو انجام میده، اما طرف حسابش آدمهایی هستند که مثل خودش نه فکر میکنند نه عمل.
باران همش پنج شش سالش هست، کوچیکه. اون مادری میخواد که براش وقت بذاره، هم فکرش باشه.
ـ اما در کل باید به آقا معلم حق داد، گاهی نمیشه هیچکس رو جایگزین آدمی که دوستش داری بکنی. خیلی سخته.
سرش را پایین انداخت و کف دستش را محکم روی صورتش کشید و آهی غلیظ از دهانش خارج شد.
ـ خانم دکتر نکنه شما هم کسی رو که دوست داشتید از دست دادید!
این حرف را از ته قلبش گفت، اما لبخندی زورکی کنار لبش نشسته بود.
ـ من؟! نه بابا...خدا را شکر فعلاً این قدر درسها سنگین هست و مشغولم که وقت وارد شدن به این مسائل احساسی رو پیدا نکردم.
ـ جدی؟!
ـ بله...به جون آقام راست میگم.
ناخواسته خندهای گوشهی لبش نشست.
ـ فقط چون آقا معلم رو خیلی دوست دارم، براشون ناراحت و نگرانم، تو رو خدا هواشون رو داشته باشید، کاش این قدر قدرت داشتم که میتونستم کاری براشون انجام بدم، از بدشانسی اومدنم به روستا هم یک خط در میون شده، دو سه روز دیگه که رفتم، اومدنم دست خداست، شاید تا عید سال هم نتونم برگردم خونه.
ـ تو خیلی دختر با احساس و مهربونی هستی، ستاره خانم، قلب پاکی داری، بامداد هم همیشه تو رو جدا از بقیهی شاگرداش میدونست، میری دانشگاه، خیلی مواظب خودت و احساساتت باش، تو اون شهر بزرگ حتی بهترین دوستانت هم میتونن بدترین خاطرات زندگیت رو برات رقم بزنن، نذار بین آدمهای بیاحساس، احساسات پاکت جریحهدار بشه، متوجهی منظورم میشی؟
ـ بله آقای دکتر، ممنون بابت امروز، سلام من رو به خانواده برسونید.
از ماشین که پیاده شد، دوباره لنگ لنگان به طرف خانه حرکت کرد.
از دور نگاهش به آن دختر بود، به دامن چین چینی بلندش که با وزش باد به راست و چپ میچرخید و قلبش را بیشتر به تپش میانداخت.