رایگاننسترن آبخو

#پارت_۹۸

#ستاره‌ی_بامداد

در اتاقش را باز کرد و کنار ایستاد تا اول او وارد شود.

ـ بفرمایید داخل خانم، شاید در آینده محل کار شما هم اینجا شد!

ـ یعنی اون روز می‌رسه؟

ـ زودتر از اون چیزی که فکرش رو می‌کنی، مثل یک پلک زدن. مثل تموم اون هفت سال و این یکی دو سال طرح که مثل برق و باد گذشت.

برو بشین روی اون صندلی تا پات رو ببینم و ضدعفونیش کنم.

نگاهی گذرا به اطرافش انداخت و بعد روی صندلی جای گرفت.

ـ می‌خوام یه ذره بتادین(مواد ضدعفونی) روش بریزم، یکم می‌سوزونش، اما لازمه، بالاخره باید تمیزش کنم.

ـ مشکلی نیست، خیلی درد سُست نیستم، تحمل می‌کنم.

لبخندی به او زد و سرش را تکان داد.

ـ یکم دامنتون رو بالاتر می‌کشید، می‌ترسم کثیف بشه.

کمی دامنش را بالا کشید و با دو دست روی پایش نگه داشت، شرم داشت از اینکه ساق پای برهنه‌اش در دید او باشد.

بابک آهسته قوزک پایش را با بتادین و سرم شستشو می‌داد اما دردی عمیق تا بالای پایش کشیده می‌شد. لب پایینش را به دندان گرفته بود و محکم فشار می‌داد. اما سعی می‌کرد پایش را تکان ندهد.

همانطور که مشغول بود گفت:

ـ می‌دونم دردت گرفت، اما عوضش حسابی تمیزش کردم، یک پماد تتراسایکین هم برات زدم روش که زخمش زودتر بسته بشه. تا فردا کاملاً جمع میشه.

ـ ممنون آقای دکتر.

ـ بذار یک بانداژ از اون طرف بیارم برات ببندم دور قوزک پات، یکم حرکتش کمتر بشه، التهابش می‌خوابه.

ـ باشه...

کمی به سمتش چرخید و گفت:

ـ دوباره زحمت پشت زحمت برای شما. باید حلال کنید.

ـ کاری نکردم خانم، وظیفه بود.

ـ کارهای شما، یه چیزی فراتر از وظیفه هست، آقای دکتر.

در ماشین روی صندلی جلو نشسته بود و خودش را به در نزدیک کرده بود که فاصله‌اش از او بیشتر باشد، روستا بود و چشم‌هایی که کافی بود ببینند و قصه‌هایشان را ردیف کنند...

ـ راستی نگفتی چیکارم داشتی؟! فردا با این پای آسیب دیده‌ات نمی‌تونی بیای مرکز، می‌تونی؟

ـ شاید نشه، راست می‌گید...اما...باید حرفم رو به شما بگم.

ـ در چه مورد؟

سرعت ماشین را کم کرد و نرسیده به میدان شهر، دور از رفت و آمدها نگه داشت.

ـ امروز رفتم پیش آقا معلم، خیلی وقت می‌شد ندیده بودمشون. به نظرم خیلی پریشون احوال میومدن، اصلا از آدم قوی اون روزا خبری نبود.

بابک نفسش را با صدا بیرون فرستاد.

ـ می‌دونم ستاره خانم، کاملا بهم ریخته شده.

بامداد باید زودتر سر و سامون بگیره، می‌دونم سخته اما وجود یک زن خوب در زندگیش شاید اون رو از این حال خراب بیرون بیاره، اما به حضور هیچ کس در زندگیش رضایت نمی‌ده، در واقع هیچ احدی رو نمی‌تونه جایگزین سروین کنه.

ـ از وقتی دیدمشون، خیلی براشون ناراحت هستم، من آقا معلم رو خیلی خیلی دوست دارم، آقا معلم خیلی برای من زحمت کشیده، در واقع ناجی این روزای من هست، اگر ایشون نبود و به پدرم اصرار نمی‌کرد، الان من هم در این جایگاه نبودم، هیچ وقت محبتاشون یادم نمی‌ره.

اما امروز رفتارش با من مثل گذشته نبود، سرد و بی‌روح بود، انگار دلش نمی‌خواست من رو ببینه، انگار می‌خواست یه جورایی دست به سرم کنه تا برم. خیلی تو خودش بود آقای دکتر، حتی نذاشت باران رو با خودم ببرم و بگردونم. یعنی چرا اینجوری شده؟

با این حرف ستاره، بابک به سمتش برگشت.

ـ بامداد یه خورده افسردگی پیدا کرده، براش داروی ضد افسردگی شروع کردم، اما این بین خودمون بمونه.

هر چی اصرار می‌کنم ببرمش پیش یک روانپزشک قبول نمی‌کنه، میگه خوب میشم، بهتر میشم. اما دارم می‌بینم که حالش دگرگونه، انگار یه چیزی به شدت اذیتش می‌کنه، یه حرف نگفته، یک حسی که مدام داره سرکوبش می‌کنه.