#پارت_۹۷
#ستاره‌ی_بامداد
از ماشین بیرون آمد و به طرفش حرکت کرد...
ـ سلام آقا...
ـ بچه‌ها گفتند اومدی مرکز؟! کارم داشتی؟
ـ بله، اما بمونه برای بعد، فردا اگر هستید میام مرکز بهداشت.
ـ بله هستم، ساعت هفت صبح اونجا هستم.
راستی زن داداشت خوبه؟
ـ بله، از لطف و محبت شما. خیلی دیروز زحمت کشیدید.
ـ این چه حرفیه دختر، وظیفه‌ست. منم دارم می‌رم خونه، سوار شو می‌رسونمت.
ـ مزاحم نمی‌شم.
ـ خواهش می‌کنم، سوار شید.
برایش سخت بود این کار، نمی‌دانست جلو بشیند یا عقب. شاید او هم متوجه‌ی تردید او شده بود، در جلو ماشین را برایش باز کرد و با اشاره سر از او خواست سوار شود.
دوباره لنگ لنگان به سمت ماشین رفت و خواست سوار شود، بابک با تعجب گفت:
ـ تو چرا می‌لنگی؟
ـ چیزی نیست، پام پیچ خورد افتادم رو زمین.
یکم پام اذیت شده.
ـ کجاش؟
ـ قوزک پام، اما الان بهترم.
ـ بیا اینجا رو صندلی بشین تا یه نگاهی بهش بندازم.
ـ خوبم مشکلی ندارم، آقای دهقان.
ـ مگه ضرری داره که نگاش کنم دختر؟ کاملاً درد داری و می‌لنگید.
لحظه‌ای محو دامن زرد و قرمزش شد، چقدر با آن لباس متفاوت‌تر و زیباتر به نظر می‌رسید.
گوشه‌ی چارقد بلند و زرنگارش را گرفت و او را وادار به حرکت کرد.
ـ بیا دیگه.
بدون کلامی آرام حرکت کرد و روی صندلی جلوی ماشین نشست.
بابک جلوی پایش نشست و نگاهی به چهره‌ی سفیدش انداخت که حسابی گُل انداخته بود.
ـ کدوم پات هست؟
کمی خم شد و آهسته دامن بلندش را بالا کشید.
ـ پای راستم هست.
ـ این پارچه رو از کجا پیدا کردی و دورش بستی خانم دکتر؟
با صدا شروع به خندیدن کرد.
ـ دو تا بچه که افتادن من رو دیدند، اومدن طرفم و کمکم کردند، یکی از پسرها که اسمش پاشا بود، یک تکه از آستری دامنم رو با چاقو جدا کرد و دور پام پیچید، چون یکم خونریزی داشت.
ـ آفرین چه پسر باهوشی.
ـ دقیقاً، برای خودش دکتری بود.
ـ با اجازه من پاتو باز می‌کنم ببینم چه وضعی داره.
ـ باشه، اما به خدا چیز مهمی نیست، برسم خونه یه مقدار روغن محلی با زردچوبه می‌ذارم روش بهتر میشه.
ـ ای بابا، خانم دکتر...شما هم مثل پیرزن‌های قدیمی فکر می‌کنید؟
دوباره خنده‌ی بلندش...
ـ به خدا بی‌تأثیر نیست، عالیه.
مچ پایش را گرفت و آهسته آن را بالا آورد و با دست دیگرش آهسته پارچه‌ی سفید را از دور پایش باز کرد.
ـ کم هم خون نیومده‌ها! اما زخمش عمیق نیست.
با انگشت شستش روی قوزک پایش فشار آورد و آهی خفه از دهان ستاره خارج شد و با دست بالای پایش را گرفت و فشار داد.
ـ اینجا درد می‌کنه، نه؟
ـ بله...یعنی شکسته؟
ـ مچ پاتو رو که تکون می‌دم هم درد می‌گیره؟
ـ خیلی کم، اما فشار دادید درد گرفت.
ـ اگر ورمش بیشتر شد باید از پات عکس بگیری.
ـ برم خونه، تو آب گرم می‌ذارمش...
ـ حتماً بعدش هم می‌ذاریش تو آرد و زردچوبه.
ـ این کارو که حتماً می‌کنم آقای دکتر.
با صدای بلند و مردانه‌اش شروع به خندیدن کرد.
ـ ای دختر! فعلاً بریم مرکز، تا هم برات شستشوش بدم، هم بانداژ روش ببندم، که یه مقدار التهابش کم بشه.
ـ نیازی نیست دکتر، به خدا برای رفتن به خونه عجله دارم، باید برم غذا درست کنم، شاید عروسمون رو امروز مرخص کنند، تا شب برسند خونه.
ـ با این پا که نمیشه، زود کارت رو انجام می‌دم، خودم هم می‌رسونمت خونه.
ـ شرمنده میشم دکتر، شما داشتید می‌رفتید خونه.
ـ من همیشه باید در دسترس باشم، گاهی چند بار میام درمانگاه و برمی‌گردم، پس فکر من رو نکن، باشه؟