#پارت_۹۶
#ستاره‌ی_بامداد
در مسیر رفتن به مرکز بهداشت بود، با ذهنی آشفته که درگیر حرفهای محسن بود، چقدر ناخواسته باعث آزار او شده بود، اما او از اینکه او را نخواسته بود گناهی نداشت، از همان اول راهش از محسن و خواسته‌های او جدا بود.
آن قدر در فکر بود که ندانست، چه موقع سر از مرکز بهداشت آن طرف روستا در آورده است.
با ورودش به داخل مرکز، مامایی که آن روز حضور داشت، به طرفش آمد.
ـ سلام گل خانم، خواهرت چطوره؟ زایمان کرد؟
ـ سلام...عروسمون بود، بله...یک پسر تُپُلی.
ـ به سلامتی، برگشتند روستا، بچه رو بیاریدش که زیر نظرمون باشه.
ـ چشم حتماً...میگم دکتر دهقان نیستند؟
ـ رفتن بیرون، اما برمی‌گردند. بشین همین‌جا، اومد بهت میگم.
ـ باشه ممنونم.
قرارش نبود، ذهنش دیگر همه چیز بود، محسن، آقا معلم، امتحان علوم پایه...
کمی آنجا نشست بعد از مرکز بیرون زد و راه خانه را در پیش گرفت، باید درسهایش را مرور می‌کرد، غذایی برای پدرش می‌پخت...شاید تا شب مادرش و بقیه از فیروز آباد برمی‌گشتند.
به ساعت مچی ساده‌ای که روی دستش بود نگاهی کرد، ساعت نزدیک سه ظهر بود، با عجله از کنار زمین خاکی حرکت می‌کرد، دامن بلند و زرد و قرمزش با حرکت باد تندی که می‌وزید بالا و پایین می‌شد، هوا کمی سوز داشت و هوا ابری بود اما از باران خبری نبود.
با دیدن ماشینی که با سرعت زیاد در حال حرکت بود و گرد و خاک شدیدی در جاده راه انداخته بود، گوشه‌ی روسری‌اش را به دهانش گرفت و قدمی به سمت راستش خزید، اما ناگهان پایش به تکه سنگی گیر کرد و تعادلش را از دست داد و محکم روی زمین افتاد و قوزک پایش محکم به چیز تیزی برخورد کرد. درد شدید تا بالای پایش احساس کرد.
دو تا پسر بچه که از آنجا می‌گذشتند به سمتش دویدند.
ـ خاله کمک می‌خوای؟
ـ سلام بچه‌ها، خیلی بد زمین خوردم، اما خوبم، فکر نکنم چیزیم شده باشه.
آخ آخ...پام نابود شده.
دست یکی از آنها را گرفت و کمی با سختی از روی زمین بلند شد، تمام لباسش خاکی شده بود و گوشه‌ی دامنش کمی گل آلود... کف دستش زخمی و خراشیده شده بود و چند خار کوچک در آن رفته بود.
کف دستش را جلوی صورتش گرفت و آهسته خارها را خارج کرد، بعد گوشه‌ی دامنش را بالا زد.
ـ خاله پاتون داره خون میاد.
خم شد و پایش را نگاه کرد، زخم عمیقی نداشت ولی خونریزی داشت.
یکی از پسرها چاقوی تاشویی را از جیبش در آورد و به ستاره گفت:
ـ اشکال نداره یک تکه از اون پارچه سفیدی رو که زیر دامنتون هست رو ببرم( منظور آستری زیر دامن)؟
ـ چرا؟!
ـ خوب براتون ببندم رو زخمتون که خونش بند بیاد.
با خنده نگاهی به او انداخت...
ـ برای خودت دکتری هستیا؟
پسر بچه خنده‌ی بلندی سر داد...
ـ من و بابام وقتی می‌ریم تو کوه و کمر زیاد دست و پامون زخمی میشه، از بابام یاد گرفتم.
ـ آفرین پسر، دست مریزاد. بیا ببُر این قسمت دامنم رو. چون پام بدجور داره خون میاد و در ضمن خیلی هم درد می‌کنه.
بعد هم روی سنگی همان گوشه جاده نشست و به هنرنمایی پسرک نگاه می‌کرد.
ـ دستت درد نکنه داداش، اسمت چیه؟
ـ پاشا...
ـ ممنونم پاشا جان.
ـ نمی‌خواید کمکتون کنیم برید خونه؟
ـ نه الان پام بهتره، یواش یواش خودم می‌رم.
بعد هم لنگان لنگان به سمت خانه حرکت کرد، چند دقیقه بعد صدای ماشینی را از پشت سرش شنید، برگشت که جلوی آن ماشین را بگیرد که لااقل تا میدان روستا او را ببرد، راه رفتن با آن پای درد کمی برایش سخت شده بود.
ماشین با ترمز آهسته‌ای کنار او ایستاد.
ـ تویی ستاره خانم؟
از ماشین بیرون آمد و به طرفش حرکت کرد...
ـ سلام آقا...