#پارت_۹۵
#ستاره‌ی_بامداد
نگاهش به دهان محسن بود.
سرش را بلند کرد و به چشمان عسلی ستاره خیره شد، خدا می‌داند که چقدر آن رنگ چشمانش را دوست می‌داشت.
اما سریع نگاهش را از او گرفت.
ـ پسر عمو، این بار با حس و حال دل خود جلو برو و با کسی که فکر می‌کنی در کنارش به آرامش می‌رسی رؤیاهات رو بساز، نذار بقیه برات تصمیم بگیرن.
ـ قبل از خواستگاری ندیده بودمش، هیچ وقت. همه دوباره تصمیم گیرنده بودند برام، جز خودم. از اول زندگیم هم هیچ وقت نظر من مهم نبود. همیشه بابام بود که حرف اول و آخرو می‌زد، دوباره حرف خودش بود، پیشنهادهای خودش، نظر خودش و باز محسن هیچ.
قرار خواستگاری رو گذاشتن، منم سکوت کردم، گذاشتم همه کارشون که شد، موقع رفتن زدم زیر همه چیز و گفتم نمیام. باید خودی نشون می‌دادم نه؟!
قصدم اذیت کردنشون نبود، اما منم یه جایی باید حرفم رو می‌زدم، درسته؟
انگار بدنش می‌لرزید، عصبی به نظر می‌رسید.
اهالی روستا که از کنارشان می‌گذشتند، زیر چشمی به آنها نگاه می‌کردند و می‌رفتند.
اما محسن انگار تازه زخمهای دلش باز شده بود و میل به حرف زدن داشت.
ـ آقا محسن بیا بشینیم، روی اون تکه سنگه.
بدون کلامی پشت سر ستاره حرکت کرد و روی زمین، رو به دیوار مقابلش نشست و تکیه به درخت داد.
ـ خوبی پسر عمو؟
ـ خوبم ستاره...
این حرفها رو فقط دارم به تو می‌زنم،منتظر بودم بیای، ببینمت و همه چیز رو بهت بگم.
اونشب پامو کردم تو یک کفش که خواستگاری نمیام. لج کرده بودم، با خودم با همه کس و همه چیز.
تو داغی بودی که روی دلم نشسته بودی.
نگاهش به او مظلومانه بود و غمگین.
ـ چیزی نگو، تو مقصر نبودی، همه‌ی اون کسایی که خواستن تو رو تو ذهنم پررنگ‌تر کنن مقصرن. می‌دونی من چند سالمه؟ سی و خورده‌ای ستاره، همه‌ی کسایی که هم سن و سال من هستن، بچه‌هاشون دارن می‌رن مدرسه، اونوقت من؟!
اول خودخواهی بابام و بعدش نادیده گرفتن محسن توسط همه، باعث همه‌ی این اتفاقات شد و بس. اگر گریه‌های مامانم و خواهش‌های او نبود، همراهشون نمی‌رفتم، تقاص همه‌ی اشتباهتشون رو دوست داشتم، یه جا اونشب از همشون و مخصوصاً بابام بگیرم.
ستاره با چشمان گشاد شده‌اش به حال خراب آن پسر نگاه می‌کرد.
ـ باهاشون رفتم ستاره، اما یه کاری کردم با بابام که یه خورده دلم خنک شد.
ـ چیکار کردی آقا محسن؟
از کنار درخت بلند شد و درست مقابل ستاره ایستاد.
ـ اونشب رفتم خواستگاری ماه‌ناز، خیلی دختر خوب و مهربونیه، همونی که دلم می‌خواست هست، دوستم داره، سراغم رو می‌گیره، گفته تا اون دنیا هم که باشه کنارم می‌مونه، چیز زیادی ازم نخواست، فقط ازم قول گرفت، تنهاش نذارم، اما من آدم رها کردن نیستم ستاره، می‌شناسی من رو.
ـ شک ندارم، پسر عمو. ماه‌ناز اقبال بلندی داره که تو رو کنارش داره.
سرش را به علامت تأیید تکان داد.
ـ فردا بیا کنار درخت بیدمجنون، همونجا که خاطرات بچگی‌هامون، پا گرفت، یادت که نرفته ستاره؟
ـ یادم نرفته، اما چرا اونجا؟
ـ باید یه اَمونتی رو بهت تحویل بدم.