#پارت_۹۴
#ستاره‌ی_بامداد
ـ سلام، منتظر من بودی؟
صورتش به خنده باز شد.
ـ سلام آقا خوب هستید؟
ـ تا خوب رو چطوری معنی کنی خانم حکمت؟!
ـ می‌دونم مثل همیشه، اگر هم خوب نباشید می‌گید خوبم.
لبخندی تلخ گوشه‌ی لبش نشست.
انگار او مثل همیشه نبود و ستاره این را به خوبی متوجه شده بود.
ـ خوب نیستید آقا، رنگتون هم پریده.
ـ آدما می‌تونن همیشه خوب باشند خانم حکمت؟
ـ نه آقا، راست می‌گید.
باران کجاست؟ اگر اجازه بدید با خودم یه خورده ببرمش، تو روستا بچرخونمش.
ـ نیاز به این کار نیست، بهتره اون بچه خیلی به آدمای اطرافش وابسته نشه، چون یه روز هستن و فردا ممکنه دیگه نباشند.
ـ ولی همون آدما تا وقتی نفس می‌کشند، می‌تونن کنار هم بمونن و هوای همدیگرو داشته باشند آقا معلم، این حرفها رو شما یادمون دادید، فراموش کردید؟
ـ شاید بعضی چیزا از ذهن آدم پاک بشه، راحت‌تر بتونه با شرایطش کنار بیاد، اینطور نیست خانم دکتر؟!
سیگاری را از داخل جیبش در آورد و روشن کرد و پُک محکمی به آن زد.
ـ آقا شما سیگار نمی‌کشیدید، نکنید این کارو با خودتون.
ـ آرومم می‌کنه، حالم رو بهتر می‌کنه، خانم دکتر.
ـ آقا معلم اگر کاری از دست من برمیاد بگید انجام بدم، امروز خیلی خسته و کلافه‌اید. اتفاقی افتاده؟
ـ نه، همه چیز مثل قبله، یکنواخت و بی‌بازگشت.
کلماتی را زیر لب زمزمه می‌کرد، چقدر دلش گرفت از این حال خراب او.
ـ من باید استراحت کنم، از صبح زود بیدارم.
ـ مزاحمتون نمیشم.
نگاهی به ستاره انداخت، چشمانش مثل همیشه مهریان بود، اما پُر از غم و اندوه.
با بُغضی که در گلویش نشسته بود، از او خداحافظی کرد، به واقع ستاره آن مرد را بیش از حد دوست می‌داشت، او ناجی تمام این لحظات الانش بود، فراموش نمی‌کرد.
چند قدم مانده به میدان محله، راهش را به سمت مرکز بهداشت کج کرد باید با بابک صحبت می‌کرد، او بی‌خیال حال آن مرد نبود.
ـ سلام دختر عمو...
ـ سلام آقا محسن خوبید؟
ـ خوبم. چقدر عوض شدی ستاره، لاغر شدی. اونجا بهت سخت می‌گذره؟
ـ درسها سنگینه، باید حسابی وقت بذارم.
سرش را به علامت تأیید تکان داد.
ـ تو همیشه درس خوندن رو دوست داشتی دختر عمو و همیشه هم راهمون از هم جدا بود، فکر کردن در مورد اینکه تو...رو کنارم داشته باشم یک اشتباه بود، مقصر هم فقط بزرگترها بودند که من و تو رو الکی کنار هم قرار دادند و من رو به داشتن تو و رسیدن به تو امیدوار کردند. هیچ وقت بابام رو نمی‌بخشم ستاره.
ـ من رو ببخش پسر عمو، من نخواستم هیچ وقت تو آسیبی ببینی.
ـ می‌دونم، تو هیچ وقت دلت با من نبود، تو هیچ زمان من رو امیدوار به بودنت نمی‌کردی، چون دوستم نداشتی، اما من تو رو...
دارم ازدواج می‌کنم ستاره.
ـ واقعاً؟ خیلی برات خوشحالم، می‌دونی که از ته قلبم این رو می‌گم.
ـ می‌دونم، تو همیشه صاف و صادق بودی، اما... هیچ کس مثل تو برای من نمیشه. من یه جور دیگه تو رو...می‌خواستم، چون همیشه کنارم بودی و فکرم درگیر بودن در کنار تو بود.
ـ آقا محسن، وقتی اینجوری حرف می‌زنی دلم غمگین میشه، به خدا ناراحت میشم. عذاب وجدان می‌گیرم که این همه باعث رنج تو شدم.
ـ اینا رو نگفتم که ناراحتت کنم، دلم نمی‌خواد غصه بخوری، از کج اقبالی خودم دارم حرف می‌زنم، از اینکه همیشه بزرگترها آخرین تصمیم رو برای ما گرفتن، و حالا من...
سکوتی ممتد...