#پارت_۹۳
#ستاره‌ی_بامداد
با نیم خندی که سعی در مخفی کردنش داشت رو به بابک کرد و گفت:
ـ دیگه بعضیاش اغراقه آقای دکتر.
ـ اغراقش هم قشنگ و عالیه.
راستی شاهین دیگه چیزی نگفت؟
ـ شاهین؟
ـ منظورم دکتر سمیعی هست.
ـ نه، خیلی جدیه، برعکس شما.
ـ آره، همیشه خدا همینطوری هست، جدی.
اما دوست خوبیه، برای من که همیشه اینجوری بوده. دوست داره نامبر وان ( اول) باشه، تو هر چیزی. در این مورد با کسی شوخی نداره، به هر ترتیبی که شده باید به اون چیزی که می‌خواد برسه، دوست و دشمن نمی‌شناسه.
ـ حتماً نمره اولتون بوده؟
ـ بله...البته بعد از من...
ـ واقعاً شما نمره اول بودید؟
ـ نه بابا، شوخی کردم، اما درسم خوب بود، من خیلی اهل زیاد درس خوندن نبودم، از همون اول، بیشتر عاشق کار عملی و بیمارستان بودم، کیشکهای همه‌ی دخترا رو می‌ایستادم. هر کس مشکل داشت من ناجیش بودم، دست رد به سینه‌ی هیچ کس نمی‌زدم.
ـ به نظرم تجربه کاری از همه چیز مهمتره، اینطور نیست؟
ـ بله، اما تو رشته‌ی پزشکی باید سواد علمیت هم بالا باشه، چون قراره روی مشکل مریض بهترین تشخیص رو بذاری.
ـ بله این هم درسته.
ـ ستاره کی می‌رسیم؟
ـ ده دقیقه دیگه می‌رسیم، نگران نباشید، به بچه‌ها گفتم هماهنگی‌های لازم رو انجام دادند، بیمارستان منتظرمون هستند.
ـ ممنون دکتر. امروز تو زحمت افتادید.
ـ دیگه کارمون هست، خودمون این مسیر رو انتخاب کردیم پس باید کارمون رو درست انجام بدیم و تا آخر.
ـ میگم چرا به خانم پرستار گفتید بیماری که حالت تهوع داشت پیر بود یا جوون؟!
ـ چون اگر پیر باشه باید به مشکلات دیگش هم فکر کنیم، ممکنه از قلبش باشه، ممکنه یک مسمومیت ساده نباشه، چون در بالا رفتن سن، مشکلات انسدادی روده هم پیش میاد، حالا تو بیمارستانهای شیراز، این قدر مریضهای مختلف و عجیب و غریب می‌بینید و باهاشون کار می‌کنید که یواش یواش، خواسته یا ناخواسته یاد می‌گیرید.
ـ امیدوارم...
ـ آقای دکتر دهقان، شما دیگه برید دست خدا، خیلی زحمت کشیدید، دیگه ما همین‌جا منتظر می‌مونیم تا انشاءالله فریبا خانم بارش رو زمین بذاره و فارغ بشه.
ـ انشاءالله...من سفارشش رو به پزشک زنان کردم، گفتم شما از اقوام هستید که بیشتر حواسشون به کارشون باشه.
ـ خیلی لطف کردید، خدا از بزرگی کمت نکنه پسروم.
نگاهی به ستاره انداخت که گوشه‌ای ایستاده بود، نمی‌توانست بدون خداحافظی از او برود.
ـ اگر مشکلی بود به این شماره تماس بگیر، شماره مرکز بهداشته من داخل اتاق پشت مرکز هستم، هر کس زنگ بزنه بهم اطلاع می‌دن. خدایی نکرده اگر شرایط اونجوری که فکر می‌کردید پیش نرفت بهم اطلاع بدید، من با یک تلفن پیگیر جریان میشم، باشه؟
ـ چشم دکتر، ممنون از شما.
ـ کاری نکردم همکار، این همه تشکر لازم نیست، با اجازه.
ـ دست خدا به همراهتون.
از پشت سر نگاهش به او بود، تازه متوجه کیفی که روی شانه‌اش بود شد، همانی بود که برایش از شیراز خریده بود و در آخرین دیدارش به او داده بود.
ناخواسته لبش به لبخندی گذرا باز شد.
ـ مامان نگاه کن چه دست و پاهاش کوچیکه، خیلی خوشگله. زن داداش پسرت خیلی قشنگه، درست قیافه‌اش مثل خودت شده.
ـ ستاره واقعاً بچم خوبه؟ مشکلی نداره؟
ـ خدا را شکر، همه چیز خوبه، از دکترت سؤال کردم، اما خدا را شکر زود منتقلت کردیم بیمارستان، باید از دکتر دهقان تشکر کنیم، که زود تشخیص داد و فریبا رو آووردیم بیمارستان. خدایا شکرت.
ـ ستاره مادر، تو با حسن برگرد خونه، برو به آقات و بقیه خبر زایمان زن داداشت رو بده، اونا هم دل نگرون هستند، آقات هم بی‌غذا مونده، گناه داره، وقتی من نباشم لب به هیچی نمی‌زنه.
ـ شما برو خونه، من پیش فریبا می‌مونم.
ـ نمیشه ستاره جان، این بچه نیاز به مراقبت داره باید زیر پاشو تمیز کنیم، فریبا هم که سزارین شده، نمی‌تونه تکون بخوره، تو برگرد محل، نگران آقاتم.
به مادرش و دلواپسی‌هایش را برای مردش نگاه می‌کرد، جدی آدمها همین قدر باید عاشق یکدیگر باشند، از ته قلبشان.
چند ضربه به در خانه‌اشان زد، خبری از کسی نبود، دلش برای معلم قدیمی‌اش حسابی تنگ شده بود.
ـ سلام...منتظر من بودی؟