#سکوت_نفس‌های_تو
#پارت۱
اردیبهشت بود؛ ماهی که روستا بوی خاکِ نم‌خورده و شکوفه‌های تازه می‌داد. در گرگ‌ومیشِ صبح، مه نازکی روی چمنزار نشسته بود و از دور صدای جریان آبِ قنات می‌آمد.
از میان‌بُرِ باغ که می‌گذشتم، نسیم در لابه‌لای شاخه‌های جوانه‌زده می‌پیچید و چیزی را در دلم باز می‌کرد؛ چیزی شبیه آزادی، شبیه پرواز.
مثل همیشه، نزدیکِ طلوع آفتاب، از درِ چوبیِ حیاط بیرون زدم. هوای خنکِ صبحگاهی گونه‌هایم را نوازش می‌داد و تلنگر می‌زد که باید بجنبم تا پیش از بالا آمدن خورشید، خودم را به بالای تپه برسانم.
رسیدن به جایی که مدنظرم بود نفسم را به شماره انداخت؛ اما وقتی روی بلندترین نقطه‌ی روستا ایستادم، لبخندی از رضایت روی لبم نشست. چشم‌هایم از دیدن تصویری که انگار نقاشِ زیبایی‌ها خودش آن را کشیده باشد برق افتاد.
اینجا تنها جایی بود که می‌شد عکس و ویدیوهای خاص گرفت؛ ایده‌هایی برای پیج پرمخاطبم که همیشه هزاران نفر را از گوشه‌وکنار فضای مجازی به وجد می‌آورد. همین طلوع خورشید و مرز میان تاریکی و روشنایی، همیشه پربازدیدترین لحظه‌ی روزم بود.
حس سرزندگی داشتم. دوربین گوشی را روشن کردم تا از بهار و سرزندگی‌ای که مثل رویا روی روستا پهن شده بود، تصویری ناب ثبت کنم. با شروع از روی زمین‌های گندمِ تازه‌سبز شده که خورشیدِ کم‌جانِ صبحگاهی آرام نوازش‌شان می‌کرد، گوشی را چرخاندم سمت باغ‌های ردیف‌شده.
تصویر چادرهای رنگی و ماشین‌های پارک‌شده‌ی کنارشان هم در فیلمم ثبت شد؛ همان گردشگرانی که معمولاً نزدیک خانه‌های روستا کمپ می‌کردند تا از امکانات بیشتری استفاده کنند.
صدای پرنده‌ها، وزش باد و پارس سگ‌های گله موسیقی همیشگیِ صبح‌های اینجا بود؛ موسیقی‌ای که شهرنشین‌ها برایش زیر پستم طوماری از «ای‌جان» و «وااای چه قشنگه» می‌نوشتند.
با چرخاندن دوربین رسیدم به گله‌ی گوسفندهایی که همیشه چوپان هنرمندی داشت؛ اما حدس می‌زدم جلیل امروز کنار گله نباشد. همان هم شد. دیدن جای خالی اسبی که همیشه همراهش بود، مهر تأییدی بر حدسم بود. تازه ریسه‌های چراغی که هنوز سردر خانه‌شان روشن مانده بود، خبر می‌داد امروز مراسم عروسی برادرش است.
بدون ذره‌ای فوتِ وقت، همچنان سرگرم ثبت صداهای بکر بودم؛ صدای تراکتوری که به‌سمت خرمن می‌رفت، فضا را پر کرده بود. حتی اعلام حضور آخرین خروسِ خواب‌مانده که بالاخره از ته کوچه بانگ کشید.
کوله‌ام را روی سنگ پهنی که همیشه نقش صندلی داشت گذاشتم. نشستم و کمی از محتویات داغِ داخل ماگ نوشیدم. این‌بار بدون گوشی، در برق طلایی‌ای که روی گنبد مسجد نشسته بود غرق شدم. این وقتِ سال، به خاطر کارِ اهالی روی زمین‌ها و باغ‌ها، مسجد خلوت‌تر می‌شد.
دوباره شروع به فیلم‌برداری کردم. حالا که عبدل و خاتون نبودند تا برای آمدنم به اینجا خرده بگیرند، فرصت را غنیمت شمردم و بیشتر فیلم گرفتم.
این‌بار مینی‌بوس خطیِ روستا که دود خاکستری را مثل ابر بالای سرش جمع کرده بود، در قاب دوربین جا گرفت. همان دو مسافری هم که مدت‌ها منتظرش بودند، سوارش شدند. وانت آبی‌رنگی هم با صدای تق‌تق وارد کوچه‌ی ریسه‌بسته شد تا دیگ و اجاقِ آشپزباشی را برای مراسم امشب ببرد.
هرچه که به نظرم می‌رسید ثبت کردم. با شنیدن بوی چوب سوخته، چرخیدم. لبخندزنان رد بوی دود را گرفتم. بوی نان تازه لبخندم را عمیق‌تر کرد. گوشی را باز کردم تا از همین فاصله هم خانه‌ی عزیزه‌خاله را بگیرم.
عادت داشت برای سالگرد شهید شدن پسرش نان تازه بپزد و ببرد سر خاکش؛ با سبزی‌هایی که خودش می‌کاشت، نان و پنیر و سبزی درست می‌کرد و خیرات می‌داد.
مشغول فیلم گرفتن بودم و سعی داشتم دوربین را به سمت آرامگاه پسرش ببرم؛ جایی که پرچم سه‌رنگ ایران روی مزارش می‌رقصید. همان موقع متوجه موتورسوار شدم؛ با سرعت می‌رفت و پشت سرش خاک بلند شده بود.
تصویر را روی پرچم نگه داشتم و زیر لب برای پسر عزیزه‌خاله فاتحه می‌خواندم که دوباره توجهم به موتورسوار جلب شد؛ جلوتر از کامیون باری، خاک به پا کرده بود.
دوباره روی تخته‌سنگ نشستم و هنگام نوشیدن جرعه‌ای گرم، ویدیوها را با دقت مرور می‌کردم که یکهو صدایی تیز و ناگهانی پرید میان سکوت صبح. شبیه شکستن شاخه نبود؛ انگار چیزی سنگین و محکم به جایی خورده باشد.
ناخودآگاه برگشتم. چند ثانیه فقط گوش دادم. صدای باد می‌آمد، صدای گله‌ی دوردست. اما آن صدای خشک، دوباره تکرار شد.