رمان رستار
نویسنده: م.آرا
_ مامان هنوز آماده نشدی؟
رستار ترانهی سه سالهاش را بغل کرده و دوباره به گلسرهای مشکی پر گل و پروانه نگاه میکند که حمیده به موهای دخترش زده. گلسرها تیرهاند، سیاهاند، اما ترانه حتی با همین تیرگیهای فانتزی هم شاد و سرحال در بغلش وول میخورد.
فریحا از اتاق خودش بیرون میآید، چادرش را جمع میکند تا ترانه، نوهی عزیزتر از جانش را بغل گیرد. رستار ترانه را به مادرش داده و اخم میکند:
_ این دختره باز داره چه آتیشی میسوزونه که از اتاق ترانه بیرون نمیآد؟
فریحا غمزده میخندد:" مادر! دوباره گیر ندی بهش دعواتون بشه! "
_ شما ایشون رو ببر تو ماشین تا من برسم.
و صبر نمیکند از دهان مادرش حرف دیگری بیرون رود، محکم و عصبی به سمت اتاق ترانه میرود.
همیشه هر وقت سر و کلهی این دختر در این خانه پیدا میشود یک الم شنگه به راهست. حمیده دفعه قبل بیاجازه به اتاقش رفته و برای برداشتن لپتاپ، ناخودآگاه و بیهیچ غرض خاصی و خیلی ناگهانی یک لیوان شربت آبلیمو از روی میز به روی پلانهای کف اتاق ریخته شده بود.
نگران است نکند این بار هم بلایی در حال وقوع باشد.
به اتاق که میرسد قبل از باز کردن در اتاق ترانه، دستش را روی دستگیره نگه میدارد، نفس عمیقی کشیده و میگوید:
_ حمیده خانوم؟ دختر دایی؟
جوابی نمیشنود.
دستگیره را پایین میکشد:
_ دارم میآم تو! یاالله!
بر خلاف عصبانیت لحظات قبل با آرامش پا به داخل اتاق گذاشته و از دیدن آنچه مقابلش قرار دارد شوکه میشود.
آهسته، متعجب و کشدار صدایش میزند:
_ حمیده خان...وم!؟
رستار اول نمیداند چه بگوید، کمی بعد وقتی متوجه میشود مدتیست به حمیده زل زده سرش را پایین میاندازد و لبش را میگزد تا لبخندش پیدا نشود.
حمیده اشکهایش را پاک کرده، خجالتزده و مستأصل میپرسد:
_ نمیشه یه ساعت دیرتر بریم؟
رستا به جای دیدن صورت حمیده جلوی آینه رفته و به خودش نگاه میاندازد، آهسته میپرسد:
_ چرا همیشه مراسم ختم رو با عروسی اشتباه میگیرین؟
کتش را در میآورد و روی تخت ترانه مینشیند. یک سال و سه ماه پیش بود که سالگرد آیه، همهشان دور هم جمع شدند و حالا، آقاجون، بزرگ فامیل و روستا فوت کرده. مراسم چهلم آقاجون شده و آنها هنوز راه نیفتادهاند.
حمیده خجالتزده و ساکت مانده است! چه بگوید؟ بگوید که فقط میخواسته مثل تمام وقتهای دیگر که صورتش را مرتب میکرده، کمی به خودش برسد و ناگهان چنین شاهکاری خلق کرده؟
رستار دستی به صورتش میکشد و میگوید:
_ یک ساعته کارتون راه میافته؟ مسأله حل میشه؟
و دوباره نگاهش به ابروهای باریک و پهن و تا به تا شدهی حمیده میافتد. حمیده شرمگین سر تکان میدهد، رستار کت به دست از اتاق بیرون میرود:
_ حداقل خودتون دیگه بهش دست نزنین، خانم صفایی، همسایه روبهرویی... آرایشگره... برید پیشش!
صدای حمیده را میشنود:
_ آخه... چیزه...
رستار به سمت حمیده میچرخد، اخم کرده:
_ بله؟
حمیده دستمال کاغذی نمخورده و ریش ریش شده را باز هم ریش میکند:
_ عمه جون میبینه!
رستار لحظاتی پلک میبندد، عصبی شده و حتی امکانش نیست آن حرفهایی را که دوست دارد بگوید را به حمیده بزند!
_ پنج دقیقه دیگه بیاین پایین، عمه جون نیس که ببینه!
و خودش زودتر از خانه بیرون میرود.
دقیقا چهل دقیقه شده که منتظر حمیده در ماشین نشسته و همزمان ایمیلها، برنامههای پیشرو و پروژههای عمرانی ناتمام را بررسی میکند.
به چند پیام کاری پاسخ میدهد و فکر میکند برای جبران این دو روز مرخصی چه قدر باید به زمان کاری هفتهی جدید اضافه کند تا کارهای عقبافتادهاش تمام شوند.
در همین فکرهاست که در سمت شاگرد باز شده و بوی عطرِ خودش در ماشین میپیچد. همان طور که سر در گوشی گرفته، برنامههای باز را میبندد و میگوید:
_ عادت کردین با ادکلنهای من دوش بگیرین؟
وقتی جوابی از حاضر جوابترین عضو فامیل نمیگیرد، به سمتش نگاه میکند.
لبخندش را میخورد:
_ و همین طور عینک آفتابیهام.
حمیده آهسته میگوید:
_ عمه کجاس؟
رستار ماشین را به راه میاندازد:
_ با تاکسی رفتن.
حمیده نفس آسودهای کشیده و آرام عینک آفتابی را از چشمانش برمیدارد. رستار بیتوجه به سکوت عجیبِ حمیده میراند، تا این که بعد از نیم ساعت رانندگی، پشت چراغ قرمز به سمت او میچرخد:
_ چرا انقد...
نگاهش که به صورت حمیده میافتد، خودش خود به خود ساکت میشود. این حمیده که صورتش شبیه خانمهای تازه عروس شده کجا، آن حمیدهی نامتقارن و خندهداری که دیده بود کجا! حمیده دوباره عینک آفتابی را برمیدارد و به چشم میزند:
_ چراغ داره سبز میشه!
رستار لبخند میزند و میراند:" فکر کنم داستان داریم امشب... تا کِی قراره عینک بزنین؟ "
حمیده کفشهایش را در آورده و روی صندلی زانو به بغل مینشیند:
_ اذیتم نکن دیگه!
رستار: من اذیت کردم؟
_ داری نیشخند میزنی بهم! بعد با تحقیر...
رستار حرف حمیده را میبرد:
_ دیگه دارین تند میرین! تحقیر؟ کی و کجا و چه جوری؟
حمیده سر به زیر جواب میدهد:
_ اون طوری گفتم تا بفهمم نکنه یه وقت داری مسخره و...
رستار لا اله الاالله بلندی میگوید.
حمیده ادامه میدهد:" مامانم منو این طوری ببینه میکشتم... خودت که میدونی! "
_ چرا وقتی یه کاریو بلد نیستین بهش دست میزنین؟
_ یهو از دستم در رفت، این طوری شد دیگه.
رستار زیر لب تکرار میکند: " این طوری شد دیگه! "
حمیده شال مشکیاش را پایینتر میکشد و آهسته میگوید:
_ شما هم ازین فرصت سو استفاده کن!
رستار گوشهای پارک میکند، بیحرف از ماشین پیاده شده و لحظاتی بعد با نایلونی پر از خوراکی سوار ماشین میشود. رانی آناناس، نوشیدنی محبوب حمیده را باز کرده و به سمتش میگیرد:
_ مامانم که هواتون رو داره...
حمیده صاف و مرتب مینشیند، رانی را گرفته و بعد از تشکری زیر لبی میگوید:
_ این دفعه یکم فرق داره... عزای آقاجونه، یهو خیلی تغییر کردم... از نظرشون یه چیزی شبیه بیحرمتی و ایناس! عروسی که نیس!
رستار ماشین را به راه میاندازد، اخم کرده و میگوید:
_ دقیقا! عروسی که نیست!
هر دو ساکت میشوند!
حدود صد کیلومتر از تهران دودزده و پاییزی فاصله میگیرند، به روستای آبا اجدادی خود میرسند. استرس تمام وجود حمیده را پر کرده و بیشتر از همه؛ از واکنش مادرش میترسد.
ساعت هشت شب شده که از ماشین پیاده میشوند و به سمت در بازِ خانهی آقاجونِ مرحوم شده میروند. حمیده پشت قدمهای رستار حرکت میکند.
دیوارها از اعلامیه و بنرهای عرض تسلیت پر شده، ریسههای قرمز و زرد تمام حیاط را پر کرده و بوی اسپند و آتش همراه همهمهی مهمانان داخل خانه به مشام میرسد.
از در باز که عبور میکنند، صدای آرام حمیده که میگوید:
_ من رفتم پیش عمه.
میان سلام و علیک و عرض تسلیتهای فامیل و آشنا گم میشود.
مدتی شده اهالی روستا رستار را بیشتر میبینند، رستار هم آنها را کم و بیش میشناسد! در همین مدت کوتاهی که آقاجون همدم رستار شده بود؛ چنان انسی به این خانه و کاشانه پیدا کرده که حالا از دایی خودش هم یتیمتر به نظر میرسد!
سی و هشت شب از فوت آقاجون گذشته و فردا شب چهلم اوست. هر کسی در جایی کمکی میدهد، یکی از روضهخوانهای معروف شهرستانِ بالا را دعوت کردهاند و دارد روضهی حضرت رقیه را میخواند.
آقاجون خودش وصیت کرده بود به جای گریه و زاری برای او، شب چهلم برای سه سالهی حسین ( علیه السلام) روضه بخوانند و ثوابش را به جمیع اموات هدیه دهند. آخر آقاجون ارادت عجیبی به این سه ساله داشته و دارد.
فریحا مادرش تعریف کرده بود در آن روزهایی که آقاجون به دنبال دختر و نوهاش_ رستار_ میگشته مرتب به این بانوی معظم و عزیز متوسل میشده.
حالا که رستار خودش دختر دارد و دختر بیمادرش را از جان خودش هم بیشتر دوست دارد، عمق حرفهای روضهخوان بیشتر بر قلبش مینشیند.
بر خلاف همیشه که همراه جمع آرام عزاداری میکرد، این بار میگذارد اندوه و همدردی و عشق از نهانخانهی وجودش بلند شده و اشک ریخته و بلند گریه کند.
صدای گریهی مردان انقدر بلند شده که شیون زنها کمتر به گوش میرسد. اصلاً فقط در روضههای اهل بیتست که مردها چون زنان عزیز از دست داده شیون میکنند و هیچکس نمیگوید:« گریهی مرد عار است!»
روضه، چای روضه، شام، شستن ظرفها تمام میشود. همه چیز مرتب و تمیز و پر از احساس سبکی و آرامشیست که نتیجهش به دعا و اشک باز میگردد. یک حس عمیقی از آرامش در خانهی آقاجون پیچیده. طوری که انگار این غم تسلی یافته و قلبها آرامتر شده.
همسایهها و غریبهترها آرام آرام آنجا را ترک میکنند و حالا، رستار مانده و اقوام مادری و آن یک ذره فامیل پدری خودش که دعوت شدهاند.
ترانه تا شروع چیدن سفره شام پیشش بود و بعد از آن رفت.
به دنبال ترانه چشم میچرخاند تا ببیند در کدام اتاق، کنار چه کسی دارد خودش را لوس میکند. هنوز از راهروی اتاقها بیرون نرفته که چیزی مثل جن سیاه پشت سرش کمین کرده و محکم کتش را از پشت میگیرد. رستار محکم، بیحرکت و سیخ سر جایش ایستاده. این دختر این روزها انگار محرم و نامحرم را از یاد برده!
_ حمیده خانوم؟!
حمیده جواب نداده صدای مادر حمیده در راهرو میپیچد:
_ دختره خیره سر، کجا قایم شدی؟
رستار آهسته میگوید:
_ چیزی شده زندایی جان؟
زندایی صورت سرخ شدهاش را با پرِ چادرش باد میزند:
_ دوباره پشت شما قایم شده؟
رستار لبخندش را میخورد:
_ این دفعه رو هم بگذرید، به خاطر من!
زندایی هم از رفتار دختر بیست و سه-چهار سالهاش خجالت کشیده و هم میداند اگر این بگو مگو ادامه پیدا کند، صورت خوشی ندارد.
یک قدم از آن دو فاصله میگیرد:
_ به کی رفته که انقد لجبازه خدا میدونه!
صدای حمیده ضعیف میآید:
_ به خودت.
رستار نمیتواند در مقابل چشمان خجالتزده و شوکه زندایی لبخندش را فروببرد. از آن طرف هم حمیده آنقدر کتش را کشیده که نزدیکست دکمههایش کنده شود.
لبهی پایین کت را گرفته و کمی به سمت جلو میکشد:
_ نمونید اینجا زنداییجان، تا باشید این دختر دایی نُنُر من از جاش تکون نمیخوره.
زندایی لبخندش را میگزد و« ای خدا از دست این دختر» گویان از راهرو بیرون میرود.
آرام آرام کت رستار رها میشود.
_ موندم بین این همه شلوغی و اتاق و راهرو منو از کجا پیدا کردین؟
به سمت حمیده میچرخد، اخم کرده، و جدی پرسیده!
حمیده روسریاش را بیشتر پایین کشیده و میگوید:
_ بوی عطرتون.
حمیده از جوابی که داده برق از سرش میپرد، دست پاچه شده و اخم غلیظتر رستار نشان میدهد دست گل به آب داده. چون هر دوشان از ساعتها قبل، همزمان یک بوی عطر به لباسشان نشسته!! حمیده دامن مانتویش را چنگ میکند و بدون نگاه به رستار، بیمعطلی از راهرو خارج میشود.
نیمه شب شده، رستار به همراه ترانه و مادرش به خانه روستایی خودشان رفتهاند. فریحا به مخطبهای قدیمی تکیه داده و نمیداند از پسرش چیزی بپرسد یا نه. آنقدر رستار در فکر فرو رفته که بیرون کشیدنش از این طوفان فکر راحت نخواهد بود.
_ از بعد شام تو فکری، چی شده مادر؟
رستار دست از نوازش کردن ترانه میکشد، ترانهای که حالا خوابیده و دقایقی قبل از خواب مدام غر میزد:
_ حمیده جون دُجاس؟
رستار نگاهی به مادرش انداخته و با لحنی خسته میگوید:
_ این تحفه تا کی قراره بیاد تهران و خونهی ما بمونه؟
لبخند ظریف فریحا روی لبهایش مینشیند:
_ باز سر چی دعواتون شده؟
رستار خیره به مادرش میگوید:
_ جدیام مادر من... اصلا حوصلهی شوخی ندارم.
فریحا نگرانتر میشود:
_ پس این دفعه یه چیزی شده! دیدم یهو غیب شد و حتی نیومد با ترانه خدافظی کنه.
رستار تلختر و عصبیتر میگوید:
_ کاری میکنم که دیگه سمت ترانه نیاد.
فریحا شوکه میشود، کمی تعلل کرده و بعد، از جا برخاسته و دست پسرش را گرفته و همراه خودش به حیاط میبرد.
حیاط پاییزی روستا در وسط آبان ماه چند برابر شهر خنکست، دور خودشان را پتو پیچانده و روی لبهی حوض خالی نشستهاند.
فریحا دست روی دست رستار میگذارد:
_ راست و حسینی بگو چی شده مادر.
رستار سر کج کرده و امتناع میکند. نمیتواند اسرار کسی را فاش و با احساس کسی بازی کند.
فریحا شانهی رستار را تکان میدهد و میپرسد:
_ نمیگی؟ باید روح پدرت رو، روح آقاجون رو قسم بخورم تا