← رستار

قسمت 1

اشتراکیم. آرا

رمان رستار

نویسنده: م.آرا

_ مامان هنوز آماده نشدی؟

رستار ترانه‌ی سه ساله‌اش را بغل کرده و دوباره به گلسرهای مشکی پر گل و پروانه نگاه می‌کند که حمیده به موهای دخترش زده. گلسرها تیره‌‌اند، سیاه‌اند، اما ترانه حتی با همین تیرگی‌های فانتزی هم شاد و سرحال در بغل‌ش وول می‌خورد.

فریحا از اتاق خودش بیرون می‌آید، چادرش را جمع می‌کند تا ترانه، نوه‌ی عزیزتر از جانش را بغل گیرد. رستار ترانه را به مادرش داده و اخم می‌کند:

_ این دختره باز داره چه آتیشی می‌سوزونه که از اتاق ترانه بیرون نمی‌آد؟

فریحا غمزده می‌خندد:" مادر! دوباره گیر ندی به‌ش دعواتون بشه! "

_ شما ایشون رو ببر تو ماشین تا من برسم.

و صبر نمی‌کند از دهان مادرش حرف دیگری بیرون رود، محکم و عصبی به سمت اتاق ترانه می‌رود.

همیشه هر وقت سر و کله‌ی این دختر در این خانه پیدا می‌شود یک الم شنگه به راهست. حمیده دفعه قبل بی‌اجازه به اتاقش رفته و برای برداشتن لپ‌تاپ، ناخودآگاه و بی‌هیچ غرض خاصی و خیلی ناگهانی یک لیوان شربت آبلیمو از روی میز به روی پلان‌های کف اتاق ریخته شده بود.

نگران‌ است نکند این بار هم بلایی در حال وقوع باشد.

به اتاق که می‌رسد قبل از باز کردن در اتاق ترانه، دستش را روی دستگیره نگه می‌دارد، نفس عمیقی کشیده و می‌گوید:

_ حمیده خانوم؟ دختر دایی؟

جوابی نمی‌شنود.

دستگیره را پایین می‌کشد:

_ دارم می‌آم تو! یاالله!

بر خلاف عصبانیت لحظات قبل با آرامش پا به داخل اتاق گذاشته و از دیدن آنچه مقابلش قرار دارد شوکه می‌شود.

آهسته، متعجب و کشدار صدایش می‌زند:

_ حمیده خان...وم!؟

رستار اول نمی‌داند چه بگوید، کمی بعد وقتی متوجه می‌شود مدتی‌ست به حمیده زل زده سرش را پایین می‌اندازد و لبش را می‌گزد تا لبخندش پیدا نشود.

حمیده اشک‌هایش را پاک کرده، خجالت‌زده و مستأصل می‌پرسد:

_ نمی‌شه یه ساعت دیرتر بریم؟

رستا به جای دیدن صورت حمیده جلوی آینه رفته و به خودش نگاه می‌اندازد، آهسته می‌پرسد:

_ چرا همیشه مراسم ختم رو با عروسی اشتباه می‌گیرین؟

کتش را در می‌آورد و روی تخت ترانه می‌نشیند. یک سال و سه ماه پیش بود که سالگرد آیه، همه‌شان دور هم جمع شدند و حالا، آقاجون، بزرگ فامیل و روستا فوت کرده. مراسم چهلم آقاجون شده و آنها هنوز راه نیفتاده‌اند.

حمیده خجالت‌زده و ساکت مانده است! چه بگوید؟ بگوید که فقط می‌خواسته مثل تمام وقت‌های دیگر که صورتش را مرتب می‌کرده، کمی به خودش برسد و ناگهان چنین شاهکاری خلق کرده؟

رستار دستی به صورتش می‌کشد و می‌گوید:

_ یک ساعت‌ه کارتون راه می‌افته؟ مسأله حل می‌شه؟

و دوباره نگاهش به ابروهای باریک و پهن و تا به تا شده‌ی حمیده می‌افتد.