عیارسنج (نمونه رایگان)

حسرت با هم بودن

اثر مرضیه نعمتی

به نام خدا

نام رمان: حسرت با هم بودن

نویسنده: مرضیه نعمتی

فصل 1

مجلس خواستگاری بود و من و مادرم و برادرم امین روی مبل‌‌های سلطنتی جای گرفته بودیم. این بار سوم بود که برای خواستگاری سوگل می‌‌آمدیم و باز هم جواب مادرش رد بود. دلیلش کاملاً واضح بود. هیچ وجه اشتراکی بین خوانواده آنها و ما نبود. مادر سوگل، شکوه زن مستبد و خود رایی بود که سال‌‌ها پیش همسرش را از دست داده بود و با پسرش مجید و دخترش سوگل زندگی می‌‌کرد. هر چه دلش خواست به امین توهین کرد و امین هیچ نگفت. مادرم عصبی شد و رو به امین گفت:

ـ پاشو بریم.

امین چشم و ابرو انداخت که مادرم ساکت باشد و چیزی نگوید اما مادرم اهمیتی نداد و بلند شد. امین مجبور به صحنه سازی شد و خودش را وسط جمع انداخت و گریان گفت:

ـ تو رو خدا بذارید ما دو تا با هم ازدواج کنیم. شکوه خانم به خدا دخترتونو خوشبخت می‌‌کنم. من سوگل رو دوست دارم. هیچ‌‌‌‌کس به اندازه من سوگل رو دوست نداره.

به سوگل نگاه کردم که با چشمان پر از عشق به امین زل زده بود و اشک می‌‌ریخت. شکوه فریاد زد:

ـ بسه... خجالت بکش! چطوری روت می‌‌شه انقدر جلوی من به دخترم ابراز علاقه کنی؟

اشک‌‌های امین تمامی نداشت. این بار دست به دامن مجید شد. سوگل هم مضطرب به مجید نگاه می‌‌کرد. انگار مجید در آن لحظه پدرش بود که باید برایش تصمیم می‌‌گرفت. مجید جرأت ابراز نظر نداشت. یعنی شکوه هیچ‌‌وقت این اجازه را به او نمی‌‌داد. توی چشمانش می‌‌دیدم که چقدر از این وضع عذاب می‌‌کشید ولی نمی‌‌توانست کاری برای خواهرش کند. سعی داشتم امین را از روی زمین بلند کنم اما زورم نمی‌‌رسید. انگار یک تکه سنگ شده و افتاده بود وسط خانه آنها. سنگینی نگاه مجید را روی خودم حس می‌‌‌‌کردم. نگاهش کردم. چقدر پر مهر نگاهم می‌‌‌‌کرد. حواسم پرت شد. مادرم دست امین را محکم کشید و با خودش همراه کرد:

ـ بیا پسر بریم. آبرومو بردی! خجالت بکش! یه ذره مردونگی خودتو حفظ کن.

ـ ولم کن... مامان دستمو ول کن. اندفعه اگه جواب نگیرم خودمو کشتم. اینو مطمئن باش.

شکوه فریاد زد:

ـ بیرون!

مادرم به زور دست امین را کشید و از خانه بیرون آورد...

***

شب بود. داخل اتاقم نشسته بودم و صدای نوای غم انگیز گیتار امین را می‌‌شنیدم. بلند شدم و اتاقش رفتم. یک گوشه نشسته بود و انگشتانش تارهای گیتار را لمس می‌‌کرد. با ناراحتی کنارش نشستم و گفتم:

ـ بس کن دیگه امین... این چه وضعیه برای خودت درست کردی؟

ـ من دیوونه سوگلم الهام! بدون اون می‌‌میرم.

ـ عشق اونو از دلت بیرون کن.

ـ نمی‌‌تونم. زندگی من بدون سوگل جهنمه...

ـ قوی باش امین. تو الان سنی نداری. اصلاً فعلاً ازدواج برات زوده... پاشو بیا بریم یه شامی چیزی بخور. من خیلی گرسنمه... مامان معطل توئه.

ـ اشتها ندارم. شما بخورین.

بی نتیجه به هال رفتم. مادرم با دیدن من که بدون امین بودم، عصبانی شد وگفت:

ـ بیخود کرده غذا نمی‌‌خوره.

و به اتاق امین رفت:

ـ بازم غذا نمی‌‌خوری؟ به خاطر اون دختره؟ مگه کیه انقدر دوسش داری؟ داری سنگ کی رو به سینه می زنی؟ می دونی اونا چقدر با ما فرق دارن؟ یه نگاه به خونه زندگی ما بنداز یه نگاهم به خونه زندگی اونا بنداز...

امین داد زد:

ـ برای همینه که دارم زجر می‌‌کشم. اگه وضع زندگی ما خوب بود مادرش قبولم کرده بود.

به امین نگاه کردم که رگ‌‌های گردنش از فرط عصبانیت بیرون زده بود. گفتم:

ـ اگه وضعت خوب بود سوگل نمی‌خواست باهات ازدواج کنه. سوگل تو رو همین‌‌طوری می‌‌خواد.

امین زیر لب گفت:

ـ دست سوگلو می‌‌گیرم و از دست اون دیو نجات می‌‌دم.

ـ می‌‌زنم تو صورتت!

نگاه هر دویمان به سمت مادرمان رفت. مادرم با خشم گفت:

ـ خودت طاقت میاری خواهرت با یه پسر فرار کنه؟!

گوش‌‌هایم از خجالت سرخ شدند و صورت امین از فرط غیرت بر افروخته. باخشم فریاد زد:

ـ مامان!

ـ دیدی چقدر زشته؟ دیگه حق نداری در مورد دختر مردم این‌‌طوری فکر کنی. بیست و شیش ساله با خون دل بزرگت کردم. نذاشتم آب تو دلت تکون بخوره. که چی؟ که وقتی بزرگ شدی از دستم بگیری. حالا داری اینطوری جواب زحماتمو می‌‌دی؟ باباتم زنده بود این حرفارو تحویلش می‌‌دادی؟

امین سرش ‌‌را پایین انداخت. همیشه در مقابل صحبت‌‌های منطقی مادرم حرفی برای گفتن نداشت. سال‌‌ها بود که مادرم خرج من و امین را می‌‌داد بدون این‌‌که خمی به ابرو بیاورد. مادرم با آبرو ما را بزرگ کرده بود اما امین در عوض چه کرده بود؟!

امین که از خانه بیرون رفت، مادرم گریه کرد و من دلداری‌‌اش دادم:

ـ درست می‌‌شه مامان... غصه نخور.

و گونه‌‌ا‌‌ش را بوسیدم.

***

شب از نیمه گذشته بود و از امین خبری نبود. از بس با همراه امین تماس گرفته بودم خسته شده بودم.

ـ واقعاً که چه پسر بی فکریه! اصلاً فکر ما دو تا رو نکرده...

مادرم وحشت زده دست روی قلبش که تیر می‌‌کشید، گذاشت:

ـ الهام می‌‌ترسم یه بلایی سر خودش آورده باشه... پسره این روزا پاک زده به سرش... یه کاری کن تو رو خدا...

با دیدن چهره مضطرب مادرم من هم مضطرب شدم. به طرف دفترچه تلفن رفتم و شماره دوستان امین را گرفتم. هیچ‌‌کدام از امین خبری نداشتند. نگرانی و آشفتگی‌‌ام بیشتر شد. برای این‌‌که مادرم را متوجه بد حالی‌‌ام نکنم آب قند برایش درست کردم و لبخند تصنعی زدم:

ـ خواسته مارو بترسونه مامان. چرا انقدر ترسیدی؟ بیا اینو بخور که یه کمی رنگ و روت بیاد سر جاش.

مادرم به گریه افتاد:

ـ الهام الان کجاست؟ خدایا! چی کار کنم؟!

روسری به سر انداختم و از در بیرون رفتم. چشمم به صورت کنجکاو پیرمرد همسایه افتاد. آقای صادقی که دبیر بازنشسته بود و صورت استخوانی کشیده‌‌ای داشت عینکش را روی بینی جابجا کرد و گفت:

ـ اتفاقی افتاده دخترم؟

انگار نیاز به همدرد داشته باشم با این حرفش به زبان آمدم:

ـ برادرم خونه نیومده و من و مامانم نگرانشیم.

ـ ای بابا! از این قهرای مجردی جوونا نترسین. من هم سن امین بودم ده بار از خونمون قهر کردم و برگشتم...

ـ اینارو به مامانمم بگین...

آقای صادقی یاالله گویان همراهم داخل خانه شد. مادرم به طرفش آمد و هراسان گفت:

ـ تو رو خدا ببخشید سر و صدا کردیم و شمارو از خواب بیدار کردیم.

ـ من پیرمرد که شبا خواب ندارم.

به مادرم گفتم:

ـ آقای صادقی می‌‌گن قهر امین جدی نیست...

مادرم غمگین گفت:

ـ اصلاً پیش نیومده قهر کنه و شب خونه نیاد.

ـ این پسرارو من می‌‌شناسم. صد در صد رفته خونه دوستاش.

ـ اونا ازش خبری نداشتند...

ـ دروغ می‌‌گن...

ـ حالا ما باید چی کار کنیم؟ دنبالش نریم؟

ـ مگه بچه‌‌س برین دنبالش؟ بذارین راحت باشه.

مادرم با ناراحتی زیر لب گفت:

ـ کاش سوگل هیچ‌‌وقت تو زندگیش پیدا نمی‌‌شد.

آقای صادقی سرش را تکان داد و گفت:

ـ فردا ازش خبر می‌‌شه.

مضطرب گفتم:

ـ آقای صادقی ما نمی‌‌تونیم دست رو دست بذاریم. باید یه کاری کنیم.

ـ ماشین هست... من هر کمکی که از دستم بر بیاد می‌‌کنم.

مادرم گفت:

ـ الهام زنگ بزن به سوگل.

ـ این وقت شب خوابه مامان.

ـ بیدارش کن. چه می‌‌دونم پیامک بزن. شاید با سوگل قراری چیزی گذاشتند.

با عجله به طرف گوشی‌‌ام رفتم و شماره سوگل را پیدا کردم. تماس گرفتم و پیغام خاموش است را شنیدم. زیر لب گفتم:

ـ با همن! جفتشونم موبایلاشون خاموشه. بالاًخره کار خودشونو کردن.

خیال مادرم کمی راحت شد. آقای صادقی را بدرقه کردیم و به صحبت نشستیم.

مادرم گفت:

ـ برو ببین شناسنامه‌‌ش هست یا نه.

تندی به اتاق امین رفتم و در کمدش را باز کردم. خبری از شناسنامه نبود. عصبانی شدم و گفتم:

ـ نیست.

مادرم به سرش زد:

ـ پسره دیوونه! چطوری می‌‌خوای دختررو نگه داری؟ حالا دیگه خوانوادش سایه‌‌‌‌ت رو با تیر می‌‌زنن.

فصل 2

صبح زود از خانه بیرون رفتم و روانه خانه شکوه شدم. هر طور که شده بود باید سر در می‌‌آوردم سوگل خانه‌‌ا‌‌شان هست یا نه. دم در خانه شکوه که پیاده شدم اضطراب به جانم افتاد. چند قدم از در فاصله گرفتم و پشیمان شدم از آمدنم. صدایی از پشت سرم شنیدم:

ـ با کی کار دارین؟

رنگ از صورتم پرید و برگشتم. مجید بود که از دیدنم جا خورده بود. هول شدم و به لکنت افتادم:

ـ س... سلام.

به گرمی جواب داد:

ـ سلام الهام خانم.

ـ ب... بخشید من...

ـ با سوگل کار دارین؟

از ته دل خدا را شکر کردم که به جای شکوه تندخو پسرش مجید پر از آرامش و خونسردی را مقابلم قرار داد.

ـ ب... بله با ایشون کار داشتم البته... اگه اجازه بدین... یعنی مادرتون اجازه بدن...

با لبخند محوی که روی لبش دائمی بود، گفت:

ـ الان صداش می‌‌کنم.

ـ ممنون می شم.

ـ بفرمایین داخل.

ـ نه مزاحم نمی‌‌شم.

عذرخواهی کرد و از در داخل رفت و نگاه من هم به دنبالش. نمی‌‌دانم چرا یکدفعه فکرم از امین به مجید معطوف شد. همیشه وقتی می‌‌دیدمش حس خاصی به سراغم می‌‌آمد. حسی زیبا که می‌‌دانستم جز عشق چیز دیگری نیست. هراسان اندیشیدم: «به چی فکر می‌‌کنی؟!... تو و اون؟!... تو و برادر سوگل؟!... شکوه سایه امین رو با تیر می‌‌زنه بعد تورو عروسش کنه؟!...»

ناگهان صورت سرد سوگل که با نگرانی همراه شده بود، مقابلم نمایان شد:

ـ سلام الهام.

ازا فکارم بیرون آمدم و به یاد امین افتادم. مضطرب شدم و گفتم:

ـ سلام سوگل جون.

شانه‌‌‌‌ام را گرفت و گفت:

ـ بیا بریم اون طرف تا مادرم ندیدمون.

تبعیت کردم و به طرفی که گفت، رفتیم. پرسید:

ـ حال امین خوبه؟

ـ من اومدم از تو بپرسم.

دستش را روی سینه گذاشت و متعجب پرسید:

ـ از من؟!

ـ از دیشب ازش خبری نیست. تو رو خدا اگه ازش خبری داری بگو.

چهره سوگل نگران‌‌ شد:

ـ من هیچ خبری ازش ندارم.

ـ چرا گوشیتو خاموش کرده بودی؟! دیشب یه سره داشتم بهت زنگ می‌‌زدم. فکر کردم با امینی.

ـ مادرم گوشیمو گرفته و بهم پس نمی‌‌ده. تو منم نگران کردی. جایی دنبالش رفتین؟

ـ همسایه‌‌مون گفت قهر کرده و بر می‌‌گرده.

ـ اهل همچین کاری هست؟

با ناله گفتم:

ـ نه سوگل جون... نه... حالا باید چی کار کنیم؟

تلفن همراهم زنگ خورد و اسم مادرم را روی صفحه دیدم:

ـ بله؟

صدای مادرم از ته چاه در می‌‌آمد:

ـ الهام... بدبخت شدیم... امین خودکشی کرده و تو بیمارستانه...

قلبم هوری ریخت و گوشی از دستم به زمین پرتاب شد. سوگل وحشت زده پرسید:

ـ چی شده الهام؟! چی شده؟!

با رنگ و رویی پریده و صدایی خفه گفتم:

ـ امین... امین خودکشی کرده...

جیغ و داد سوگل به هوا برخاست. مجید با عجله از خانه بیرون دوید و با دیدن حال و روز ما دو نفر هول و دستپاچه شد.

ـ چی شده سوگل؟! چی شده الهام خانم؟!

نمی‌‌توانستم قدمی به جلو بردارم. انگار نیرویی برای راه رفتن نداشتم. می‌‌ترسیدم رفتنم به بیمارستان مساوی با مرگ برادرم باشد. سوگل بدون اینکه جواب مجید را بدهد به خانه دوید تا حاضر شود. مجید با نگرانی پرسید:

ـ الهام خانم چی شده؟! تو رو خدا حرف بزنین....

ـ برادرم... امین...

از دیوار کمک گرفتم و با درماندگی گفتم:

ـ خودکشی کرده...

ـ خودکشی کرده؟!...کدوم بیمارستانه؟!

ـ نمی‌‌دونم.

آنقدر وحشت زده شده بودم که نپرسیده بودم کدام بیمارستان بستریست. گوشی‌‌ام را از زمین برداشتم و شماره مادرم را گرفتم و اسم بیمارستان را پرسیدم و به مجید گفتم. مجید داخل حیاط رفت و ماشین را از پارک در آورد و کنار من نگه داشت:

ـ سوار شین الهام خانوم!

در قسمت عقب را باز کردم و نشستم. دلم آشوب بود! مجید از آینه نگاهم کرد. حرف نمی‌‌زد ولی نگاهش خیلی دلسوز بود. بغضم گرفت و گفتم:

ـ مادرتون خیلی سنگدله... اگه امین طوریش بشه اون مقصره...

ـ حق دارین!

چقدر انسان بود! انگار این پسر، پسر آن زن مستبد و خودخواه و مغرور نبود. دلم آرام گرفت که بهم حق داد وگرنه اگر از مادرش طرفداری می‌‌کرد داد و فریادم ماشین را پر می‌‌کرد. سوگل آمد و مجید اتومبیل را به حرکت در آورد. صدای سوگل را ناراحت شنیدم:

ـ اگه بلایی سر امین بیاد مادرمو نمی‌‌بخشم!

یک ربع بعد، مجید ماشین را رو به روی بیمارستان نگه داشت و من و سوگل با عجله بیرون آمدیم. چهره شکسته مادرم در حالی که چادر مشکی به سر داشت، از دور پیدا بود. وحشت زده به سمتش دویدم و صدایش زدم:

ـ مامان... حال امین چه‌‌طوره؟

بغض مادرم ترکید و در میان گریه گفت:

ـ به خیر گذشت!

اشک‌‌هایم سرازیر شدند و در آغوش مادرم فرو رفتم و هردو گریه کردیم. سوگل هم به ما پیوست و گریه کرد.

***

امین ضعیف و رنگ پریده روی تخت بیمارستان بود. مادرم با گریه گفت:

ـ خجالت نکشیدی این کارو کردی؟ نگفتی من بدون تو چی کار کنم؟

لبخند کمرنگی بر لبان بی رنگ امین نشست. بغضم را فرو دادم. دوست نداشتم امین در عشق این‌‌قدر ضعیف باشد. به طرفش رفتم و گفتم:

ـ خیلی کار بدی کردی! خیلی!

و دستم را بالا بردم و امین سرش را کمی عقب کشید. مثل همیشه که موقع دعوا امین این حرکت را می‌‌کرد. همه در میان اشک لبخند زدیم. این بار نوبت سوگل بود. هردو لحظاتی به هم نگاه کردند. سوگل با چشمانی پر از اشک گفت:

ـ این چه کاری بود کردی؟

توجهم به مجید جلب شد. به صورت خواهرش نگاه می‌‌کرد و نگران بود. بدون حرفی اتاق را ترک کرد و مرا با فکرش تنها گذاشت. به دیوار تکیه زدم و خودم را سرزنش کردم که نمی‌‌توانستم مهرش را از دلم بیرون کنم. از دست خودم ناراحت بودم که دل به او سپرده بودم اما مگر دست خودم بود؟! عشق آرام آرام می‌‌آمد. این پسر کم حرف و محجوب را دوست داشتم. بارها از مادرم شنیده بودم که بیچاره این پسر! دلم بهش می‌‌سوزه با همچین مادری. خدا به داد زنش برسه!

و من گفته بودم: «اتفاقاً به نظر من مجید پسر با عرضه‌‌ایه و می‌‌تونه زندگیش رو جمع و جور کنه.»

ـ چطوری زندگیشو جمع کنه وقتی هر چی مادرش بهش می‌‌گه گوش می‌‌کنه و می‌‌گه چشم.

ـ مگه بده احترام مادرشو داره؟ اتفاقاً پسرایی که احترام مادرشونو دارن احترام زنشونم دارن.

ـ احترام باید مال دو طرف باشه. این مجیدِ طفلک بدون مادرش نمی‌‌تونه آب بخوره. چه برسه به حرف زنش گوش کنه. یه موقع بهش فکر نکنیا!

ـ مامان!

ـ من دخترمو از خودش بهتر می‌‌شناسم! تو دو دیقه نمی‌‌تونی اون زنو تحمل کنی. اصلاً اون خوانواده با ما مشکل داره.

نمی‌‌دانم چقدر گذشته بود که آمد. همراهش کسی بود. دقت که کردم، متوجه شدم شکوه است. دلم نمی‌‌خواست به او سلام کنم. شکوه با ابهت زنانه‌‌اش چند ضربه به در زد و نگاه همه به سمت در چرخید. به طرف امین آمد و گفت:

ـ بالاخره کار خودتو کردی پسر؟!

لحنش آرام بود. امین بی روح نگاهش کرد. شکوه زیر لب گفت:

ـ امان از دست شما جوونا!

فصل 3

ازدواج امین و سوگل خیلی زود سر گرفت. شکوه برای حفظ آبرویش از مجید خواسته بود در هتلشان، کاری برای امین دست و پا کند و مجید هم این کار راکرده بود. همیشه وقتی امین در مورد مجید در خانه‌‌امان حرف می‌‌زد گوش‌‌هایم تیز می‌‌شد. بودند پسرهایی که به خاطر داشتن یک ویژگی کوچولو در ظاهرشان یا سطح علمیشان و چه می‌‌دانم تعلق داشتن به طبقات مرفه جامعه خیلی خودشان را بالا می‌‌دانستند و حتی گوشه چشمی به اطرافیانشان نمی‌‌ا‌‌نداختند اما مجید انگار از جنس آن‌‌ها نبود. با این‌‌که همه چیز داشت اما هیچ‌‌وقت غرور و تکبر و نخوت را نمی‌‌توانستی در رفتارش ببینی. همیشه محبتش صادقانه بود و این را کاملاً می‌‌توانستی از توی چشمانش بخوانی. امین می‌‌گفت مجید از نظر خصوصیات اخلاقی به پدرش شباهت دارد و این را سوگل به اوگفته اما برادر بزرگش که سال‌‌ها پیش قهر کرده و رفته کاملاً به خود شکوه شباهت داشته و برای همین نتوانستند با هم کنار بیایند.

شکوه تمام خرید عروسی را خودش تقبل کرد و جهیزیه فوق العاده‌‌ای هم برای دخترش آماده کرد. هزینه تالار و باغ و آرایشگاه و آتلیه هم با خودش بود. آنقدر از این خواری ناراحت بودم که دلم نمی‌‌خواست قدم به عروسی بگذارم. با دلی گرفته توی اتاقم نشسته بودم که مادرم داخل شد. در حالی که زانوانم را بغل زده بودم، پرسیدم:

ـ چرا باید امین انقدر خودش رو کوچیک کنه؟ چرا یه ذره عقل نداره مامان؟

ـ همه پسرای هم سن و سال امین این شکلی شدن. مردونگی از وجود خیلی از پسرا رفته.

ـ اما امین واقعاً سوگلو دوست داره مامان.

ـ نصف دوست داشتنش به مال و منال شکوه خانم بر می‌‌گرده. اینو مطمئن باش. برادرت تو سختی بزرگ شده. همیشه چشمش دنبال خونه و ماشین اونچنانی بوده و دوست داشته با یه دختر سطح بالا ازدواج کنه تا نیازای مالیشو اینطوری حل کنه.

در برابر جواب‌‌های معقولانه مادرم فقط سکوت کردم.

ـ بلند شو دخترم. امین کوچیک شه بهتر از اینه خودشو بکشه. یادت نیست با خودش چی کار کرده بود؟

حق با مادرم بود. بلند شدم و حاضر شدم. پیراهن آبی آسمانی زیبایی پوشیدم و مادرم تحسین آمیز بر اندازم کرد:

ـ انشاالله عروسی خودت!

***

دم در تالار، چشمم به مجید افتاد. کت و شلواری مشکی به تن داشت که فوق العاده برازنده‌‌ا‌‌ش بود و از او یک مرد تمام عیار می‌‌ساخت. می‌‌توانستم قسم بخورم که برای مال و ثروتش دل به او نبسته بودم و فقط به خاطر خودش بود. چشمان سیاهش انگار در جستجوی کسی بود. شاید یک دختر! متوجه ما شد. هول شدم و سرم را زیر گرفتم. مادرم دستم را کشید و گفت:

ـ زود باش الهام. حواست کجاست؟

نزدیک تالار شدیم. مادرم به گرمی با مجید حرف زد و تبریک گفت. نگاهش کردم و لبخند دلنشینی زدم:

ـ مبارک باشه!

مجید با چشمانی پر مهر نگاهم کرد:

ـ ممنون. منم به شما تبریک می‌‌گم.

همراه مادرم داخل رفتیم. شکوه احوال‌‌پرسی نه چندان گرمی کرد و من و مادرم ناراحت شدیم اما به روی خودمان نیاوردیم و برای تعویض لباس به اتاق کوچکی رفتیم. مادرم چادرش را در آورد و نگاهش کردم. کت و دامن شکلاتی‌‌اش که امین برایش خریده بود، خیلی بهش می‌‌‌‌آمد. از پشت بغلش کردم و گونه‌‌هایش را بوسیدم. لب‌‌هایم خیس شد. نگران شدم و به طرفش رفتم و گفتم:

ـ مامان! داری گریه می‌‌کنی؟!

اشک‌‌هایش را با لبخند تلخی پاک کرد و گفت:

ـ اشک خوشحالیه!

می‌‌دانستم به خاطر من ظاهر سازی می‌‌کند. صدایش را که سعی داشت شاد باشد شنیدم:

ـ برو لباستو عوض کن بریم. نا سلامتی عروسی داداشته!

پیراهن آبی آسما‌‌نی‌‌ام با آرایش ملایمم توی تالار جلوه خاصی داشت. امین با دیدن من و مادرم ذوق کرد و دستمان را گرفت و برای عکس انداختن به طرف عروس برد. زیر گوشمان با صدای بغض آلودی گفت:

ـ کاش بابا زنده بود!

من و مادرم با دیدن امین درکت و شلوار دامادی بغض کردیم. غریب بودیم میان این همه میهمان! پشت یک میز نشستیم. شکوه با کت و دامن گران قیمت سنگ دوزی شده‌‌‌‌اش مرتب از سویی به سوی دیگر می‌‌رفت و از خدمتکارها می‌‌خواست حسابی از میهمان‌‌ها پذیرایی کنند. دختری از در داخل شد. شکوه به گرمی با او روبوسی کرد و صدایش در میان سر و صدای ارکستر گم شد. مادرم زیر لب گفت:

ـ انگار برای مجید می‌‌خوادش!

قلبم هوری ریخت. مجید؟! نه خدا نکنه. مجید فقط مال منه. هیچ‌‌کس به اندازه من اونو دوست نداره.

شکوه خندان به سمت میزمان نزدیک شد و گفت:

ـ فریماه جون. عروسم!

بغض تلخی گلویم را فشرد. پس همه چیز تمام شده بود. مادرم تبریک گفت و فریماه خجالت زده گفت:

ـ هنوز چیزی معلوم نیست.

فصل 4

یک ماه از ازدواج امین و سوگل گذشته بود. در این مدت سعی کرده بودم ذهنم را از فکر مجید خالی کنم. واقعاً هم باید خالی می‌‌شد. من کجا و او کجا؟! خیلی زیاده خواه شده بودم. چرا باید به کسی فکر می‌‌کردم که ذره‌‌ای با او هماهنگی نداشتم. نه خونواده‌‌هایمان به هم می‌‌خورد نه تحصیلاتمان و نه چیزهای دیگر... فقط من یک قلب عاشق داشتم که آن هم اصلاً خریدار نداشت. پس بهتر بود عشقش را از دلم بیرون می‌‌‌‌کردم.

ـ مامان می‌‌خوام برم دنبال کار.

ـ کارای بیرون قابل اطمینان نیست الهام.

ـ کاش منم یه نفرو داشتم می بردم سر کار.

ـ پارتی ما خداس دخترم.

این روزها خجالت می‌‌کشیدم که از مادرم پول تو جیبی می‌‌گیرم. احساس می‌‌کردم به سنی رسیدم که باید خودم روی پای خودم بایستم و از مادرم توقع پول دادن نداشته باشم. چشمانش از بس سوزن زده و لباس دوخته بود ضعیف شده بود و عینک می‌‌زد. کاش کار مناسبی پیدا می‌‌کردم و جواب زحماتش را می‌‌دادم.

به قصد پیدا کردن کار و با توکل به خدا از خانه بیرون رفتم. آگهی خریدم و چند جایی زنگ زدم و سر زدم و فرم پر کردم. خدا خدا می‌‌کردم که یکی‌شان زنگ بزند و خبر پذیرفته شدنم را بدهد. خیلی خسته شده بودم. به پارک رفتم و روی یک نیمکت نشستم و در فکر فرو رفتم. اگر وضع مالی خوانواده‌‌ام خوب بود شاید آنقدر زود به فکر کار نمی‌‌افتادم. بلند شدم و ازکنار جوی آبی گذشتم و به خودم روحیه دادم:

ـ خدارو شکر که سلامتی! سلامتی خودش بزرگترین نعمته! ببین چه راحت داری راه می‌‌ری. نفس می‌‌کشی. بعضیا از این محرومن!

خودم را دم در خانه امین دیدم. زنگ زدم و سوگل در را باز کرد. لبخند زدم:

ـ سلام.

سوگل هم لبخند زد:

ـ سلام چه سرزده!

ـ ببخشید زنگ نزدم. یه دفعه دیدم اینجاام. چند جا برای کار سر زدم. یکیش همین اطراف بود. گفتم خونه داداشم که همین‌جاست. برم یه خستگی‌‌ای در کنم.

و چشمک زدم. سوگل خندید:

ـ خوش اومدی!

ـ از اون خواهر شوهراام. امین سر کاره؟

ـ آره. صبح رفته. بیا تو...

هر دو داخل رفتیم. سوگل در حال رفتن به آشپزخانه گفت:

ـ فوق دیپلم داری؟

ـ بله سوگل خانم. فوق دیپلم کامپیوتر.

ـ کاش ادامه می‌‌دادی.

سکوت کردم. پول لازم داشتم. این چیزها رو که سوگل نمی‌‌فهمید. یک عمر مادرم بار زندگی من و برادرم را متحمل شده بود و حالا نوبت خودم بود. زنگ در به صدا در آمد. نگاهم به سمت آیفون تصویری رفت و رنگ از رویم پرید. مجید پشت در بود. جا خوردم از ورود غیر منتظره‌‌ا‌‌ش. تندی بلند شدم و به اتاق دویدم. صدای سوگل را بلند شنیدم:

ـ کجا؟ مگه مجید لولو خر خره‌‌س؟

در حال درست کردن ظاهرم بودم. اندیشیدم: «قیافه‌‌م چه‌‌طوره؟ زشت نباشم براش؟! وای اگه آرایش کنم سوگل می‌‌فهمه به خاطر برادر اونه. رنگم چرا انقدر پریده؟! وای خاک به سرم. برم تو هال آبروم رفته. بهتره نرم. سوگل چی فکر می‌‌کنه؟! فکر می‌‌کنه چقدر بی ادب و غیر اجتماعی‌‌ام!»

انگار تمام قول و قرارهایی که با خودم گذاشته بودم یک‌‌باره با دیدن مجید از یادم رفته بود. شالم را مرتب کردم و به سمت در رفتم. صدای بلند سوگل را شنیدم:

ـ الهامم همین الان اومد. الهام! کجایی؟!

بیشتر مضطرب شدم. لبم را گزیدم و از اتاق بیرون رفتم. نگاه سیاه مجید به سمتم کشیده شد. لبخند ملیحی بر لب آوردم و سلام کردم. چهره مجید مثل همیشه خونسرد بود. لبخند گرمی بر لب آورد و جواب داد:

ـ سلام الهام خانم. حالتون خوبه؟

مودبانه تشکر کردم. سوگل گفت:

ـ بشینید منم الان میام.

و برای آماده کردن اسباب پذیرایی آشپزخانه رفت. نمی‌‌دانستم چه کار کنم. بنشینم یا چیزی را بهانه کنم و بروم. صدای مجید را با ملایمت شنیدم:

ـ بفرمایین بشینید.

نگاهش کردم. محترمانه به مبلی اشاره می‌‌‌‌کرد. لبخند کمرنگی زدم و نشستم. مجید هم نشست و ناگهان سکوت سنگینی حکم فرما شد. همیشه عادت داشتم سکوت جمع را بشکنم اما با وجود مجید انگار زبانم قفل شده بود. گویی مجید سکوت خودش را به من هم انتقال داده بود. به چه کسی فکر می‌‌کرد؟! من یا فریماه؟!

ـ شنیدم دنبال کار هستین الهام خانوم.

افکارم پاره شد و متعجب نگاهش کردم. سوگل چقدر سریع خبر را به گوش مجید رسانده بود. لب باز کردم و با لبخند نصف نیمه‌‌ای گفتم:

ـ بله... دنبال کارم ولی خب... راستش نمی‌‌تونم کار مناسبی پیدا کنم. واقعاً خسته و کلافه‌‌ام. نمی‌‌دونم باید چی کار کنم.

لبخند دلنشینی بر لب مجید نشست:

ـ چه کاری می‌‌تونید انجام بدین؟

ـ هر کاری که باشه...

لبخند مجید کمی پررنگ شد:

ـ هر کاری که باشه؟!

تازه فهمیدم چه حرفی زدم. خیلی کلی و خودمانی جواب داده بودم. برای این‌‌که حرفم را اصلاح کنم، گفتم:

ـ من خیلی سخت گیر نیستم. تنها چیزی که الان برام مهمه اینه که یه کار داشته باشم.

ـ من یه کاری براتون سراغ دارم. دوستم چند وقت پیش ازم خواست منشی بهش معرفی کنم.

ـ منشی؟!

ـ منشی بیمارستان. امروز که سوگل بهم گفت شما دنبال کارین یاد دوستم افتادم.

ـ وای! خیلی ممنون. انگار امروز خدا شمارو سر راه من گذاشت که...

نگاه مهربان مجید به قدری با نفوذ بود که سرم را پایین انداختم و ادامه دادم:

ـ اینجا ببینمتون و این خبرو بهم بدین. دیگه داشتم ناامید می‌‌شدم.

سوگل با سبد میوه آمد و گفت:

ـ مجید هر کاری از دستش بر بیاد می‌‌کنه.

یخم با حرف‌‌های مجید باز شده بود.گفتم:

ـ می‌‌شه آدرسو برام بنویسید؟

ـ بله حتماً.

مجید خودنویسش را از جیب پیراهن سفیدش که خیلی به پوست سبزه‌‌اش می‌‌آمد، بیرون کشید و مشغول نوشتن شد. گوشی‌‌اش که زنگ خورد آن را از روی میز برداشت و مشغول صحبت شد:

ـ سلام مادر... بله اومدم... چشم ازش می‌‌گیرم...

تماس را قطع کرد و رو به سوگل گفت:

ـ اگه ممکنه مانتوی مامانو بده. باید دستش برسونم.

سوگل به سمت اتاق خواب رفت و از کمدش مانتوی مادرش را برداشت و تحویل مجید داد. مجید برخاست و رو به من گفت:

ـ امری نیست الهام خانوم؟

ـ بازم تشکر می‌‌کنم.

ـ کاری نکردم. خداحافظ شما!

مجید رفت و فکر من پیش او ماند. باید می‌‌فهمیدم فریماه را دوست داشت یا نه. احساسی در درونم می‌‌گفت که او هم از من خوشش می‌‌آمد. به طرف سوگل رفتم و پرسیدم:

ـ خواستگاری فریماه خانم رفتین؟

سوگل متعجب نگاهم کرد و گفت:

ـ خواستگاری فریماه؟! برای کی؟!

ـ آقا مجید دیگه. مادرت تو عروسیتون گفت عروسشه.

خندید:

ـ نه بابا! مجید فریماهو مثل خواهرش می‌‌دونه. یعنی مامانم دوست داره که عروسش بشه ولی مجید اصلاً راضی نیست.

چه‌قدر خبر خوشحال کننده‌‌ای بود! دلم می‌‌خواست سوگل را ببوسم که این خبر را داد. زنگ در به صدا در آمد و امین داخل آمد و با دیدن من خوشحال شد. کتش را در آورد و خندان گفت:

ـ مگه این‌‌که کارت بیفته بیای این ورا.

ـ اختیار داری. من که همیشه اینجا مزاحمم.

ـ حرف نزن بچه! از وقتی من و سوگل ازدواج کردیم این دومین باره میای اینجا.

ـ دومین بار برای تازه عروس و داماد زیادی‌‌ام هست.

ـ ای شیطون! اصلاً کم نیار.

سوگل کت امین را گرفت و عاشقانه به هم نگاه کردند.

ـ چی میل داری برات بیارم؟

ـ هر چی خودت دوست داری عزیزم.

تنهایشان گذاشتم. خوشحال بودم که از علاقه‌‌اشان به هم کم نشده. صدای جیغ سوگل را شنیدم:

ـ امین خیلی مسخره‌‌ای!

تندی از اتاق بیرون رفتم و پرسیدم:

ـ چی شده؟!

امین خندید و به طرف آشپزخانه رفت:

ـ هیچی. ناز نازیه دیگه.

کنجکاوی بیشتری نکردم و گفتم:

ـ من باید کم کم برم.

ـ کجا؟ تا منو دیدی داری می‌‌ری؟

ـ مامان خونه تنهاست.

ـ مگه بچه‌‌ست؟

امین با آستین‌‌های بالا زده به سمت گوشی تلفن رفت و گفت:

ـ الان زنگ می‌‌زنم می‌‌گم مامانم بیاد اینجا.

ـ نمی‌‌خواد دیوونه. یه روز دیگه میایم. امروزم من بی خبر اومدم.

ـ کار خوبی کردی. تو که بی خبر با خبر نداری. اینجا خونه خودته.

خندیدم. واقعاً امین خوش سر و زبان بود و با همین توانسته بود دل سوگل را با خودش همراه کند. سوگل و امین آنقدر اصرار کردند که در آخر با مادرم تماس گرفته شد تا برای شام به خانه امین بیاید.

شب همه دور هم بودیم و گفتیم و خندیدیم. آخر شب هم امین، من و مادرم را سوار اتومبیل مدل بالایش کرد تا ما را منزل برساند. مادرم در طول راه از زندگی امین می‌‌پرسید:

ـ از زندگیت راضی‌‌ هستی؟ کارت چه‌طوره؟

ـ همه چی خوبه. از این بهتر نمی‌‌شه مامان.

ـ شکوه باهات چه‌طوریه؟

ـ همون‌‌طوری خشک ولی من قلقشو می‌‌دونم. می‌‌رم خونه‌‌ش و انقدر باهاش شوخی می‌‌کنم که اخماش بالاخره باز می‌‌شه.

خندیدم:

ـ دیوونه.

ـ از پسر بزرگش چه خبر؟

ـ هر چه‌قدر که اون نیست کوچیکه هست. مجیدِ بدبختو کرده غلام حلقه به گوشش. هر کاری داره صدا می‌‌زنه مجید! سوگل می‌‌گه جوونی مجیدرو داره تباه می‌‌کنه. اخیرا هم گیر داده بره دختر خاله‌‌ش رو بگیره که اصلاً هیچ علاقه‌‌ای بهش نداره. باورتون نمی‌‌شه از عوض مجید از دختره خواستگاری کرده و جوابم گرفته. مجیدم مجلس خواستگاری نرفته و فشار مادره افتاده و کارش به بیمارستان کشیده...

مبهوتانه به امین که یک بند پشت فرمان حرف می‌‌زد، نگاه می‌‌کردم.

ـ سوگل می‌‌گه مثل اینکه دل مجید پیش کس دیگه‌‌ای گیر کرده. حالا دختره کیه خدا می‌‌دونه.

مادرم گفت:

ـ حالا مادره با مجید چی کار کرده؟

ـ جار و جنجال و دعوا راه افتاده. مجیدم برای این‌‌که احترام مادرشو نشکنه سوگل رو انداخته جلو. سوگلم هر چی دلش خواسته به مادره گفته که خیلی خودخواهه و داره مجیدرو زجر می‌‌ده. گفته از عوض مجید با خوانواده فریماه قول و قرار نذاره. شکوه خانمم تا چند روز با هیچ‌‌کدوم از بچه‌‌هاش حرف نمی زده و آخر مجید رفته از دلش در آورده و قضیه فیصله پیدا کرده.

مادرم دلسوزانه گفت:

ـ طفلکی!

ـ کی؟! مجید؟! تقصیر خودشه که انقدر مادریه. سوگل می‌‌گه فردا نمی‌‌تونه زنشو نگه داره انقدر که مطیع مادرشه.

ترس توی وجودم افتاد. چرا دل به چنین کسی بسته بودم؟! اما به یکباره امیدی به دلم راه یافت و با خودم گفتم: «من فرق می‌‌کنم. اگه اون منو دوست داشته باشه محبت منو با مادرش تقسیم می‌‌کنه.»

فصل5

امروز، روز هیجان انگیزی بود. مقابل آینه ایستادم و مقنعه‌‌ا‌‌م را مرتب کردم. کیف مشکی‌‌ام را روی شانه انداختم و از اتاقم بیرون آمدم. مادرم در حال آماده کردن صبحانه بود.گونه‌‌اش را بوسیدم و گفتم:

ـ دست گلت درد نکنه مامان جون.

مادرم لبخند زد:

ـ بیدار شدی؟

روی فرش مقابل سفره نشستم و گفتم:

ـ از این به بعد باید این ساعت صبحونه بخورم. نمی‌‌خواد تو بیدار شی مامان جون. خودم درست می‌‌کنم.

ـ کارت سخت نباشه؟

ـ نه عزیزم! اگرم سخت باشه من از پسش بر میام! دخترتو نمی‌‌شناسی؟

خندید:

ـ امان از دست تو!

ـ مراقب خودت باشیا! قرصای قلبتم بخوریا!

ـ باشه خیالت راحت باشه.

صبحانه‌‌امان را خوردیم و بلند شدم.

ـ مامان جون کاری نداری؟

ـ خدا به همراهت! مواظب خودت باش!

ـ چشم.

صورت مادرم را بوسیدم و از خانه بیرون آمدم. سر خیابان، سوار اتوبوس شدم و به

شروع مطالعه رمان