ـ من دیوونه سوگلم الهام! بدون اون میمیرم.
ـ عشق اونو از دلت بیرون کن.
ـ نمیتونم. زندگی من بدون سوگل جهنمه...
ـ قوی باش امین. تو الان سنی نداری. اصلاً فعلاً ازدواج برات زوده... پاشو بیا بریم یه شامی چیزی بخور. من خیلی گرسنمه... مامان معطل توئه.
ـ اشتها ندارم. شما بخورین.
بی نتیجه به هال رفتم. مادرم با دیدن من که بدون امین بودم، عصبانی شد وگفت:
ـ بیخود کرده غذا نمیخوره.
و به اتاق امین رفت:
ـ بازم غذا نمیخوری؟ به خاطر اون دختره؟ مگه کیه انقدر دوسش داری؟ داری سنگ کی رو به سینه می زنی؟ می دونی اونا چقدر با ما فرق دارن؟ یه نگاه به خونه زندگی ما بنداز یه نگاهم به خونه زندگی اونا بنداز...
امین داد زد:
ـ برای همینه که دارم زجر میکشم. اگه وضع زندگی ما خوب بود مادرش قبولم کرده بود.
به امین نگاه کردم که رگهای گردنش از فرط عصبانیت بیرون زده بود. گفتم:
ـ اگه وضعت خوب بود سوگل نمیخواست باهات ازدواج کنه. سوگل تو رو همینطوری میخواد.
امین زیر لب گفت:
ـ دست سوگلو میگیرم و از دست اون دیو نجات میدم.
ـ میزنم تو صورتت!
نگاه هر دویمان به سمت مادرمان رفت. مادرم با خشم گفت:
ـ خودت طاقت میاری خواهرت با یه پسر فرار کنه؟!
گوشهایم از خجالت سرخ شدند و صورت امین از فرط غیرت بر افروخته. باخشم فریاد زد:
ـ مامان!
ـ دیدی چقدر زشته؟ دیگه حق نداری در مورد دختر مردم اینطوری فکر کنی. بیست و شیش ساله با خون دل بزرگت کردم. نذاشتم آب تو دلت تکون بخوره. که چی؟ که وقتی بزرگ شدی از دستم بگیری. حالا داری اینطوری جواب زحماتمو میدی؟ باباتم زنده بود این حرفارو تحویلش میدادی؟
امین سرش را پایین انداخت. همیشه در مقابل صحبتهای منطقی مادرم حرفی برای گفتن نداشت. سالها بود که مادرم خرج من و امین را میداد بدون اینکه خمی به ابرو بیاورد. مادرم با آبرو ما را بزرگ کرده بود اما امین در عوض چه کرده بود؟!
امین که از خانه بیرون رفت، مادرم گریه کرد و من دلداریاش دادم:
ـ درست میشه مامان... غصه نخور.
و گونهاش را بوسیدم.
***
شب از نیمه گذشته بود و از امین خبری نبود. از بس با همراه امین تماس گرفته بودم خسته شده بودم.
ـ واقعاً که چه پسر بی فکریه! اصلاً فکر ما دو تا رو نکرده...
مادرم وحشت زده دست روی قلبش که تیر میکشید، گذاشت:
ـ الهام میترسم یه بلایی سر خودش آورده باشه... پسره این روزا پاک زده به سرش... یه کاری کن تو رو خدا...
با دیدن چهره مضطرب مادرم من هم مضطرب شدم. به طرف دفترچه تلفن رفتم و شماره دوستان امین را گرفتم. هیچکدام از امین خبری نداشتند. نگرانی و آشفتگیام بیشتر شد. برای اینکه مادرم را متوجه بد حالیام نکنم آب قند برایش درست کردم و لبخند تصنعی زدم: