قسمت 6

سرم تمام شده بود و پریچهرخانم همزمان پا به اتاق گذاشت.

-پریچهرخانم من میرم صندوق، پرستارم صدا میزنم،تا حشمت خان یکم رو به راه شدن بریم.

و بعد بدون اینکه اجازه‌ی زدن هیچ حرفی به او بدهم، با سرعت خودم را از اتاق پرت کردم بیرون و در واقع میشد گفت با تمام توانم از اتاق بیرون زدم و به طرف اولین پرستاری که دیدم رفتم و گفتم که به حشمت‌خان سر بزند بعد هم خودم به طرف صندوق گام گرفتم.

کارهای صندوق را انجام دادم و بعد روی یکی از صندلی های فلزی درون لابی تازه ساخت بیمارستان شخصی نشستم. پوزخندی زدم، در ان وانفسای حال بد حشمت خان، پریچهرخانم به فکر این بود که پدرش را به کدام بیمارستان ببریم به جای درمانگاه!

پوفی کلافه کشیدم. عصبی بودم و نگران، پری‌رخ جواب نمی‌داد، ماهرخ خانم هم، و حتی…گل‌رخ خانم، با او دور از چشم همه تماس گرفته بودم، اما او هم جواب نداده بود، و واقعا این جای ترس داشت. از فرزندان این خانواده، بجز پریچهر خانم به کس دیگری دسترسی نداشتیم و این وحشتناک‌ترین اتفاقی بود که شاید می‌توانست برای بی‌بی‌نسا و حشمت خان بی‌افتد.

چقدر همه چیز به طرز مسخره‌ای اتفاق افتاده بود، یک شب خوابیدیم و صبح که بیدار شدیم هر طرف از ایرانمان را زده بودند. دلم لرزید، یعنی چند خانواده به داغ نشسته بودند؟

پوفی کشیدم. لعنتی!

حال دلمان بد بود. مرضیه را خدا نکشت، امروز میگفت یعنی بچه های خانم و اقا مفقودین جنگ هستن؟

و این زن واقعا درک نمی‌کرد که داشت از چه چیزی حرف می‌زد. بی‌بی نسا با تمام صلابتش دیگر کم اورده بود، حشمت خان و تمارضش را فاکتور می‌گرفتیم، فشارش جدا بالا رفته بود. و پریچهرخانم… این زن هم مضطرب بود؛ او هم نمی‌توانست اضطرابش را پشت چهره‌ی سردش پنهان کند.

از جا بلند شدم و به طرف اتاق حشمت خان رفتم. کتش را در دست گرفتم و نگاه سنگین پریچهرخانم را بی‌جواب گذاشتم و باهم سوار ماشین شدیم.

#نیمه‌ی‌روشن‌باغ🪾🩵

#پارت10

از بیمارستان تا خانه ماشین در سکوت محض بود. حتی پریچهرخانم هم حال و حوصله نداشت گویی.

غلامرضا ماشین را از جاده خاکی گذراند و ما از جاده‌ی ماشین روی میان باغ گذشتیم و پا درون حیاط گذاشتیم.

بی‌بی‌نسا قران به دست و با چشمان تر روی ایوان نشسته بود.

حشمت‌خان که دست در دست دخترش بود، به ارامی به طرف بی‌بی‌ رفت و کنارش نشست.

-خوبی حشمت خان؟

حشمت خان سکوت کرد. این مرد با تمام ابهت و استبدادش، در این لحظه به عنوان یک پدر انگار نگران‌ترین فرد جهان بود.

بی‌بی اشکش چکید:

-حشمت خبر بچه هامو ندارم، چیکار کنم؟