فرشید دستم را بالا برد و بوسهی ریزی روی دستم زد:
- این روزگار هیچوقت باهام خوب تا نکرده بود. خیلی چیزا ازش طلب داشتم. تا این که با سونا آشنا شدم.
عاشقانه نگاهم کرد:
- ولی به جای تموم بدهیاش تو رو بهم داد، تویی که جبران همهی طلبام بودی و هستی...
لبهایش را فشار داد:
- و خواهی بود سونای زیبای من!
سالن کوچک محضر با صدای دست و جیغ ترکید.
اشک در چشمهایم جمع شد:
- مرسی فرشید!
کاش خجالت نمیکشیدم و میتوانستم محکم در آغوشش بگیرم و دهانی که این چنین زیبا سخن میگفت را ببوسم.
مگر میشد برای مردی با این ذات زیبا، نمرد.
آرام در گوشش زمزمه کردم:
- خیلی دوستت دارم فرشید.
نگاه لبریز از عشقش را به چشمهایم دوخت:
- من بیشتر جانانم!
صدای صوت و کف دوباره سالن را پر کرد.
با شنیدن صدای صوت بلبلی سعید که نزدیک میشد به سمتش برگشتم:
- خیلی مبارکه عروس دوماد جلف از خودراضی لوس...!
اگر حرفش را نمیبریدم معلوم نبود تا کی ادامه بدهد و صفات دیگری به ما نسبت بدهد:
- کادوتو بده و برو. مزاحم نشو.
بلند خندید:
- کادو مادو دیگه چه صیغهایه؟ اومدیم دو کلوم خودتونو ببینیم...
فرشید چیزی نگفت.
سرم را تکان دادم:
- جون به جونت کنن گدایی!
از کنارم گذشت:
- گریه نکن حالا، کادوتون محفوظه.
چشمکی به فرشید زد:
- یه لحظه این دختر عموی ما رو ول کن، بیا کارت دارم.
#پارت_25
#لیلاغلطانی
#سونای
کارمان در محضر تقریباً تمام شده بود. منتظر فرشید بودم تا صحبتش با سعید تمام شود.
از نگاه هر دو به خودم حدس زدم در مورد من حرف میزنند.
فرشید کمی اخم کرده بود و به حرفهای سعید گوش میداد.
از فضولی در حال مرگ بودم. کاش نزدیکم بودند و میشنیدم در چه موردی دارند صحبت میکنند.
فرشید از او جدا شد و نزدیکم رسید:
- دیوونه!
تعجب کردم:
- چی؟
نگاهش را حوالهی سعید کرد:
- پسرعموت.
فرصتی برای فهمیدن حرفهایشان دست داده بود:
- چرا؟
شانه بالا انداخت:
- هیچی!
سعید آرام آرام به سممت خروجی میرفت.
سرم بالاتر آمد:
- چی شده؟ چی گفت مگه!
نفس آرامی کشید:
- کادوشو داد.
با شادی حرفش را بریدم:
- وا! چون کادو داده دیوونهس؟چی بود کادوش؟ چرا به من نداد؟ چرا گفت تو بری پیشش؟
بدون حرف نگاهم کرد.
صدایش کردم:
- حواست به منه فرشید؟ اتفاقی افتاده؟
ابرویش را بالا برد:
- چی؟
قطعاً سعید حرفی زده بود که فرشید را ناراحت کرده بود، این سکوت بوی خوبی نمیداد.
مادر نزدیک شد:
- خب! راه بیفتیم دیگه، ما بریم خونه که مراسم اصلی اونجاس، شمام دیر نکنین...
دو دل بود:
- مراسم اصلی اونجاس...
انگار گفتنش برایش سخت بود:
- شمام راه بیفتین و...
#پارت_26
#لیلاغلطانی
#سونای
شالم را روی سرم مرتب کردم:
- چشم! همین الان راه میفتیم.
من و من کرد:
- دیگه سفارش نکنما، خیر سرتون عروس دومادین، یکم مراعات آبروی خودتون و حاجی رو بکنین، مردم عقلشون به چشمشونه...
زمزمه کرد:
- طوری رفتار نکن پشت سرت حرف بزنن و بگن عروس هول بود و...
صورتش را بوسیدم:
- چشششم مامان! خیالت راحت!
چشم را کشیده گفتم:
- شما تا برسین، مام اومدیم.
در اوج پرواز میکردم. فرشید کنارم بود و خوشبختی در یک قدمیام. قرار بود تلافی سالها تنهایی و خون دل خوردن را دربیاورم. دیگر از دنیا چیزی نمیخواستم.
با اینکه دختر شادی بودم و همیشه دور و برم شلوغ بود، ولی از درون کاملاً تنها بودم. همه فکر میکردند دختر سرسخت و مغروری هستم، در صورتیکه برخلاف ظاهر شر و شورم، باطناً خیلی تنها بودم.
رو به فرشید کردم:
- این مراسمای دست و پا گیر چیه دیگه...
اشاره به سر و وضعم کردم:
- به جای این قرطی بازیا باید الان میرفتیم خونهی خودمون.
خندید:
- تو که بیتابتر از منی عشقم!
به شانهاش زدم:
- لوس! حوصلهی خونه و مراسم ندارم...
نفسم را پرصدا بیرون دادم:
- باور میکنی اونقدر خسته شدم دلم میخواد همینجا بگیرم بخوابم.
بلندتر خندید:
- نه که باور نمیکنم! سونای شر و شور من و چه به خواب...
چشمکی زد:
- اونم تو شب جشن عروسیمون!
حق داشت:
- نمیدونم! این چند روز خیلی خسته شدم، شاید برا اونه.
بشکنی زد:
- چند روز استراحت کنی، خستگیت در میره.
#لیلاغلطانی
#سونای
#پارت_27