تا حالا این‌گونه خدا را از ته دل صدا نزده بودم:
- خدایا این ماجرا ختم به خیر بشه، غلط کنم دیگه از حد و حدودم خارج شم.
اشک در چشمم حلقه زد. من حالا باید در مجلس عروسی می‌رقصیدم، می خواندم، و لبریز از خوشی بودم، نه این‌که با قلبی لبریز از غم درون ماشین پلیس نشسته و سرگردان خیابان‌ها بودم.
مامور اجازه نداد فرشید حرف دیگری بزند.
کاش اجازه می‌دادند چند دقیقه با او تنها حرف بزنم. در ذهنم صحبت‌هایمان را مرور کردم. قرار بود حرف‌هایمان یکی باشد، فرشید گفته بود این‌ها خیلی زرنگ هستند و مو را از ماست بیرون می‌کشند، پس باید شش‌دانگ حواسم را جمع می‌کردم تا آتو دستشان ندهم.
تا به اداره برسیم فرصت داشتم افکار پریشانم را جمع کنم.
اتفاقات چند ساعت گذشته را مرور کردم تا شاید به نتیجه‌ای برسم.
صدای تق تق بهم خوردن کله قندهای کوچکی که بالای سرمان بود دلم را سر شوق آورده بود:
- یعنی قراره مثل این کله قندها هی‌بزنیم تو سر و کله‌ی هم؟
سرش را نزدیک گوشم آورد:
- نه خانومم، اولاً اینا شیرینیه که رو سرمون می‌ریزه، بعدشم یعنی باید مثل این کله قندها، دلخوری‌های ریز و درشت‌مون‌و بریزیم دور و دوباره با شیرینی کنار هم باشیم.
لبخند زدم:
-پس قراره هی من و شما شیرینی بریزیم به این زندگی و سر و کول خودمون و ...
سرم را نزدیک‌تر بردم:
- بچه‌هامون.
لب برچید:
- بچه هامون!
هر دو خندیدیم.
نازنین سرش را پایین‌تر آورد:
- این همه حرف از کجا میارین برا زدن شما؟
با گوشه‌ی چشم نگاهش کردم:
- حسود!
خندید:
-والا دیگه. هی می‌خندی، عروس این همه جلف نوبره.
فرشید خودش را سمت من کشید:
-جلفشم خریداریم.
#سونای
#پارت_23
#لیلاغلطانی
باز خندیدیم.
صیغه‌ی عقد در حال جاری شدن بود و زندگی مشترک من و فرشید داشت به صورت رسمی شروع می‌شد.
نگاهم بین جمعیت گشت، به مادر که رسید مکثی کردم، با لبخندی عمیق نگاهم می‌کرد. معلوم بود از ته قلب خوشحال است.
بعد از ماجرای مجید، بارها گفته بود آرزویش دیدن عروسی و خوشبختی من است و غیر از این آرزویی ندارد و حالا که مرا شاد و خوشحال در لباس عروس می‌دید آسودگی خیالش مشهود بود .
نگاهم سمت پدر برگشت. مردترین مرد زندگی‌ام که هر چه داشتم از او بود.
یارترین و همراه ترین پدری که امشب خانه‌ام از او جدا می‌شد، اما جایگاهش در زندگی‌ام هیچ فرقی نمی‌کرد.
با عشق نگاهم می‌کرد.
آرام لب زدم:
- خیلی دوستت دارم حاج بابا!
می‌گفت هر موقع که مرا شاد می‌بیند، غم و غصه‌هایش تمام می‌شود.
لبخندش وسعت گرفت. من هم در جوابش، از ته دل لبخند زدم.
صدای فرشید به خودم آورد:
- حسودیم شدا.
متعجب نگاهش کردم:
-چرا؟
چشم بست:
- چی چرا؟ همیشه به حاج اسد حسودی کردم. اون که باشه، من فراموش می‌شم و به چشم نمیام...
نمایشی اخم کرد:
- یعنی محکوم به فنام.
آرام خندیدم:
-دیوونه! تو جایگاه خودتو داری، هیشکی نمی‌تونه جای تو رو توی قلبم بگیره.
دستم را در دست گرفت:
- خیلی برام عزیزی سونا، مهم‌ترین آدم زندگیمی.
عاقد در حال جاری کردن صیغه بود و همه منتظر "بله"ای که از دهان من خارج می‌شد.
ولی قبلش فرشید اجازه خواست تا چند کلمه حرف بزند.
تمام چشم‌ها خیره‌ی ما بود.
#سونای
#پارت_24
#لیلاغلطانی