رمان :حَبیس🥀
یعنی دربند و گرفتار؛ اسمی برای کسی که بیشتر از آن‌که اسیر یک بند باشد، گرفتار یک آدم، یک حس یا یک سرنوشت است…
به قلم:فاطمه محمودی
شروع:۱۸ شهریور ۱۴۰۵
مقدمه :
میان بعضی خاندان‌ها،
خون را با خون نمی‌شویند...
گاهی دختری را میان دو کینه می‌گذارند
تا مردها دست از ماشه بکشند.
نه می‌پرسند چه می‌خواهد،
نه می‌پرسند دلش کجاست.
فقط نامش را کنار نام مردی می‌نویسند
و می‌گویند:
تمام شد.
اما بعضی خون‌ها تمام نمی‌شوند...
فقط حَبیس می‌گیرند.
خلاصه :
ماهور فقط چند قدم با رفتن به هلند و رسیدن به مردی که دوستش داشت فاصله داشت؛
تا اینکه فهمید شش سال است همسر مرد دیگری‌ست!
ازدواجی پنهانی برای پایان یک خون‌خواهی، ماهور را به چاووش کیانی پیوند زده بود؛
مردی که قلبش، درست مثل ماهور، برای دیگری می‌زد.
حالا ماهور فقط یک راه داشت؛
پایان‌دادن به پیوندی که شکستن آن، می‌توانست دوباره خون به پا کند.
— اگه امروز هم یه بهونه‌ی جدید بیارن، خودم میام ایران می‌برمت!
گوشی رو بین شونه و گوشم نگه داشتم و هم‌زمان زیپ کیفم رو کشیدم.
— تو اول یاد بگیر یه تخم‌مرغ درست کنی، بعد بیا منو ببر.
صدای خنده‌ی میلاد توی گوشم پیچید.
— دو ساله داری منو با همین آشپزی می‌کوبی ماهور.
کلید ماشین رو از روی میز برداشتم و جلوی آینه‌ی دم در ایستادم.
— چون دو ساله هنوز چیزی یاد نگرفتی.
— تو بیا، یاد می‌گیرم.
لبخندم ناخودآگاه کش اومد.
— دارم میام دیگه.
این بار چند ثانیه ساکت شد.
— جدی می‌گی؟
— نه، شوخی می‌کنم. لباس پوشیدم دارم می‌رم آخرین کارای خروجمو انجام بدم که بعدش بشینم تو خونه نگات کنم.
— ماهور!
خندیدم و در رو پشت سرم بستم.
— جانم؟
— وقتی کارت تموم شد اول به من زنگ بزن.
— چشم.
— اول به من.
— میلاد دیرم شده.
— بگو باشه.
با حرص ساختگی چشم چرخوندم.
— باشه آقا! اول به شما زنگ می‌زنم.
صدای راضی‌ش اومد.
— حالا برو.
تماس رو قطع کردم و گوشی رو انداختم توی کیفم.
بعد از این همه دویدن، مدرک جمع کردن، ترجمه، وقت گرفتن و اعصاب‌خوردی، بالاخره داشت تموم می‌شد.
فقط چندتا کار اداری مونده بود.
بعدش بلیت.
بعدش هلند.
بعدش میلاد.
سوار ماشین شدم و استارت زدم.
هنوز از کوچه بیرون نرفته بودم که گوشی دوباره زنگ خورد.
این بار طلا بود.
جواب دادم و گوشی رو روی اسپیکر گذاشتم.
— چی شده؟
— سلام به روی ماهت، منم خیلی خوبم، ممنون که پرسیدی.
خندیدم.
— صبح زوده طلا، حوصله ندارم.
— کجایی؟
— دارم می‌رم کارای خروجم رو انجام بدم.
جیغ کوتاهش باعث شد گوشی رو از خودم دور کنم.
— یعنی تموم شد؟!
— اگه امروز تو اداره سکته نکنم، آره.
— پس من رسماً دارم بهترین دوستم رو از دست می‌دم.
— نترس، از هلندم می‌تونم رو اعصابت باشم.
— ماهور؟
— هوم؟
— اگه رفتی و آدم شدی چی؟
پوزخند زدم.
— اون دیگه از مهاجرت گذشته، معجزه می‌خواد.
صدای خنده‌ش بلند شد.
— کلاس چهارتو برداشتم. پنج و نیم رو هم خودم می‌رم، تو فقط امروز کارت رو تموم کن.
— عاشقتم.
— میلاد بفهمه؟
— تو رو کمتر.
— بی‌شعور!
خندیدم و پیچیدم توی خیابون اصلی.
— قطع کن رانندگی می‌کنم.
— خبرم کن چی شد.
— باشه.
تماس رو قطع کردم و گوشی رو کنار گذاشتم.
نگاهم افتاد به ساعت ماشین.
زیر لب گفتم:
— فقط امروز دیگه گیر ندین... فقط امروز.
ماشین رو توی اولین جای خالی پارک کردم و کیفم رو از روی صندلی برداشتم.
هنوز پیاده نشده بودم که پیام میلاد بالای صفحه اومد.
«رسیدی؟»
تایپ کردم:
«آره. دعا کن امروز دیگه چیزی کم و کسر نباشه.»
جوابش فوری اومد.
«فقط با کسی دعوا نکن.»
لبم کج شد.
«من؟ دعوا؟»
سه نقطه‌ی تایپش اومد.
«دقیقاً تو.»
چشم چرخوندم و گوشی رو انداختم توی کیفم.
حدود چهل دقیقه بعد نوبتم شد.
پوشه رو باز کردم و مدارکم رو یکی‌یکی گذاشتم جلوی خانمی که پشت باجه نشسته بود.
پاسپورتم رو برداشت.
— کارت ملی.
دادم دستش.
چندتا مشخصات وارد کرد.
منم همون‌طور که منتظر بودم، گوشیم رو روشن کردم و برای میلاد نوشتم:
«نوبتم شد.»
هنوز ارسالش نکرده بودم که صدای زن بلند شد.
— خانم جلیلوند؟
سرم رو بالا آوردم.
— بله؟
نگاهش بین من و مانیتور جابه‌جا شد.
— شما نمی‌تونید از کشور خارج بشید.
اول نفهمیدم چی گفت.
گوشی آروم از جلوی صورتم پایین اومد.
— چی؟
— اجازه‌ی خروج ندارید.
خیره نگاهش کردم.
— یعنی چی اجازه‌ی خروج ندارم؟
— شما ممنوع‌الخروج هستید.
چند ثانیه هیچ صدایی نشنیدم.
حتی صدای آدم‌هایی که پشت سرم ایستاده بودن.
فقط همون یه کلمه توی سرم تکرار شد.
ممنوع‌الخروج.
دستم رو گذاشتم روی لبه‌ی باجه.
— نه... یه بار دیگه چک کنید.
زن دوباره به مانیتور نگاه کرد.
— چک کردم.
— امکان نداره.
— متأسفانه ثبت شده.
نبضم توی شقیقه‌م می‌زد.
— من پرونده ندارم.
— نگفتم دارید.
— بدهی ندارم. شکایت ندارم. اصلاً من تا حالا پام به دادگاه باز نشده!
صدام ناخودآگاه بلندتر شده بود.
— خانم جلیلوند...
— برای چی باید ممنوع‌الخروج باشم؟!
چند نفر پشت سرم تکون خوردن.
اهمیتی ندادم.
دو ماه بود تقریباً هر روز یه گوشه‌ی شهر دنبال یه مدرک دویده بودم.
کلاس‌هام رو کم کرده بودم.
وسایلم رو جمع کرده بودم.
حتی برای کتاب‌هایی که نمی‌تونستم ببرم دنبال جا گشته بودم.
میلاد اون طرف منتظرم بود.
و حالا این زن خیلی راحت نشسته بود جلوم و می‌گفت نمی‌تونم برم؟
نفسم رو محکم بیرون دادم.
— حتماً اشتباه شده. شماره ملی رو دوباره بزنید.
— مشخصات خودتونه.
کارت ملیم رو از جلوی دستش برداشتم و نگاه کردم.
انگار خودم هم می‌خواستم مطمئن شم منم.
— دلیلش چیه؟
زن مکث کرد.
— باید پیگیری کنید.
— دارم از شما می‌پرسم دلیلش چیه.
— من فقط وضعیت رو می‌بینم.
خم شدم سمت باجه.
— خانم، من قراره از کشور برم. همه‌ی زندگیمو جمع کردم. نمی‌تونید فقط بگید ممنوع‌الخروجی و بعد بگید برو پیگیری کن!
نگاهم کرد.
احتمالاً قیافه‌م اون‌قدر به‌هم‌ریخته بود که دوباره برگشت سمت سیستم.
چند لحظه چیزی خوند.
بعد گفت:
— درخواست منع خروج برای شما ثبت شده.
لب‌هام خشک شده بود.
— توسط کی؟
مکث کرد.
نگاهش دوباره روی صفحه نشست.
— همسرتون.
اخم کردم.
فکر کردم اشتباه شنیدم.
— کی؟
— همسر.
چشم‌هام ریز شد.
— همسرِ کی؟
این بار خودش هم عجیب نگاهم کرد.
— شما.
یه خنده‌ی کوتاه از دهنم پرید.
نه از خنده.
از شدت مسخره بودن چیزی که شنیده بودم.
سرم رو کمی کج کردم.
— من شوهر ندارم.
زن چیزی نگفت.
دستم رو روی باجه گذاشتم.
— خانم، من مجردم.
— طبق اطلاعاتی که برای من نمایش داده می‌شه...
حرفش رو بریدم.
— اطلاعاتتون غلطه.
— مشخصات خودتونه.
— باشه! مشخصات من باشه. شوهرش مال من نیست!
زن لب‌هاش رو روی هم فشار داد.
من اما دیگه حتی نمی‌تونستم سر جام بند بشم.
— اسمش چیه؟
— برای اطلاعات بیشتر باید از مرجع مربوطه...
— اسم شوهرمه!
صدام پیچید و چند نفر برگشتن سمتم.
با دست به خودم اشاره کردم.
— حداقل حق دارم بدونم اسم شوهر خودم چیه یا اونم باید درخواست بدم؟!
زن یه نگاه به آدم‌های پشت سرم انداخت و صداش رو پایین آورد.
— خانم جلیلوند، من نمی‌تونم اطلاعات بیشتری در اختیارتون بذارم.
— چرا نمی‌تونید؟!
— باید از طریق مرجع مربوطه پیگیری کنید.
پوشه‌م رو از روی باجه کشیدم سمت خودم.
— خیلی خب، کجا؟
آدرس و توضیح کوتاهی داد و من بدون اینکه حتی نصف حرف‌هاش درست توی سرم بشینه، مدارکم رو ریختم توی پوشه.
گوشیم لرزید.
میلاد.
«چی شد؟»
چند ثانیه به پیامش خیره موندم.
چی باید می‌گفتم؟
گوشی رو خاموش کردم و از ساختمون زدم بیرون.
همین که رسیدم به ماشین، در رو باز کردم و پوشه رو پرت کردم روی صندلی کناری.
نشستم پشت فرمون.
نه.
امکان نداشت.
یه اشتباه سیستمی بود.
باید یه اشتباه سیستمی می‌بود.
گوشی رو برداشتم و شماره‌ی طلا رو گرفتم.
با بوق دوم جواب داد.
— هان؟ تموم شد؟
— نه.
— باز چی کم بود؟
به فرمون خیره شدم.
— طلا...
— جانم؟
— من ممنوع‌الخروجم.
چند ثانیه ساکت شد.
— چی؟
— گفتن ممنوع‌الخروجم.
— واسه چی؟!
— درخواست منع خروج ثبت شده.
— کی درخواست داده؟
لبم رو خیس کردم.
— شوهرم.
سکوت.
کامل.
گوشی رو از گوشم فاصله دادم و صفحه‌ش رو نگاه کردم.
تماس هنوز برقرار بود.
— طلا؟
صدای آرومش اومد.
— چی گفتی؟
— گفتن به درخواست همسر.
یه‌دفعه خندید.
— گمشو بابا!
اخمام رفت توی هم.
— طلا.
— ماهور من کلاس دارم، الان وقت مسخره‌بازی نیست.
— دارم جدی می‌گم.
خنده‌ش همون لحظه قطع شد.
— جدی؟
— آره.
— یعنی چی؟!
— اگه می‌دونستم یعنی چی که به تو زنگ نمی‌زدم!
صدای جابه‌جا شدنش اومد.
— وایسا... الان کجایی؟
— تو ماشین.
— دقیقاً گفتن شوهرت ممنوع‌الخروجت کرده؟
— آره.
صداش رفت بالا.
— کدوم شوهر؟!
— نمی‌دونم طلا! من چندتا شوهر دارم که داری می‌پرسی کدوم؟!
— تو اصلاً شوهر نداری!
— ممنون که یادآوری کردی!
دستم رو روی پیشونیم کشیدم.
— می‌گه مشخصات خودمه. شماره ملی، اسم بابا، تاریخ تولد... همه‌چی.
— شناسنامه‌ت پیشته؟
نگاهم رفت سمت پوشه.
— آره.
— بازش کن.
زیپ پوشه رو کشیدم و شناسنامه رو درآوردم.
صفحه‌هاش رو یکی‌یکی ورق زدم.
— هیچی نیست.
— صفحه ازدواج؟
— سفیده.
— پس تموم شد!
شناسنامه رو بستم.
— چی تموم شد؟
— اشتباه سیستمیه دیگه. اگه شوهر داشتی تو شناسنامه‌ت بود.
نفسم رو محکم بیرون دادم.
— خودمم همینو می‌گم.
— پس نترس.
— نمی‌ترسم، عصبانیم!
— آره، صداتم اصلاً مشخص نیست.
چشم چرخوندم.
— فقط می‌خوام برم ببینم کدوم نابغه‌ای اطلاعات منو زده رو پرونده‌ی یکی دیگه.
— من بیام؟
— کلاس داری.
— کلاس به جهنم، من می‌خوام شوهر ناشناخته‌ی بهترین دوستم رو ببینم!
با وجود اعصابم خنده‌ی کوتاهی کردم.
— خفه شو.
— آدرس بده میام.
— لازم نیست. اول می‌رم ببینم اصلاً داستان چیه.
— ماهور تنها نرو.
— طلا، قرار نیست برم لونه‌ی مافیا. یه اشتباه اداریه.
— باشه. ولی هرچی شد زنگ بزن.
— باشه.
تماس رو قطع کردم.
گوشی دوباره لرزید.
میلاد.
این بار تماس گرفته بود.
چند ثانیه به اسمش نگاه کردم و جواب دادم.
— الو؟
صدای نگرانش اومد.
— ماهور، چه مشکلی پیش اومده؟
لب‌هام رو روی هم فشار دادم.
نگاهم افتاد به شناسنامه‌ای که روی صندلی کنارم بود.
— هیچی... یه اشتباه مسخره توی سیستمشونه.
— چه اشتباهی؟
انگشتم رو روی فرمون ضرب گرفتم.
— یه چیزی توی اطلاعاتم اشتباه ثبت شده.
— چی؟
— میلاد الان وسط خیابونم، بذار برم پیگیری کنم بعد بهت می‌گم.
چند ثانیه ساکت موند.
— چرا حس می‌کنم داری یه چیزی رو ازم قایم می‌کنی؟
اخم کردم.
— چون زیادی فیلم می‌بینی.
— ماهور.
— جانم؟
— مطمئنی چیزی نیست؟
نگاهم افتاد به پوشه‌ی مدارکم.
— مطمئنم.
دروغ نمی‌گفتم.
واقعاً مطمئن بودم.
من ازدواج نکرده بودم که حالا بخوام دنبال شوهر بگردم.
— فقط یه اشتباه توی سیستمه. درستش می‌کنم، بهت زنگ می‌زنم.
— باشه... منتظرم.
تماس رو قطع کردم و آدرسی که زن داده بود توی مسیریاب زدم.
نیم ساعت بعد، دومین شماره‌ی انتظار اون روز توی دستم بود.
روی صندلی نشسته بودم و پام بی‌وقفه تکون می‌خورد.
هر چند دقیقه یه بار ساعت گوشی رو نگاه می‌کردم.
یازده و بیست.
قرار بود نهایتاً دوازده کارم تموم شه.
بعد برم آموزشگاه، طلا رو ببینم، یه قهوه بخوریم و برای هزارمین بار درباره‌ی وسایلی که باید با خودم می‌بردم بحث کنیم.
نه اینکه بشینم دنبال شوهری بگردم که وجود خارجی نداشت!
— شماره‌ی صد و هفده.
بلند شدم.
پوشه رو برداشتم و رفتم سمت باجه.
مرد میانسالی پشت شیشه نشسته بود.
مدارکم رو از زیر شیشه رد کردم.
— بفرمایید.
— برای ممنوع‌الخروجی اومدم.
نگاهی به پاسپورتم انداخت.
— علت؟
— اگه علتش رو می‌دونستم احتمالاً اینجا نبودم.
نگاهش رو بالا آورد.
لب‌هام رو روی هم فشار دادم.
— گفتن درخواست همسر ثبت شده، ولی اطلاعات اشتباهه. من مجردم.
کارت ملیم رو برداشت.
— شماره ملی؟
گفتم.
چند لحظه توی سیستم چیزی جست‌وجو کرد.
بعد پرسید:
— نام پدر؟
— بهرام جلیلوند.
— متولد؟
گفتم.
باز چند ثانیه گذشت.
دستم رو روی لبه‌ی باجه گذاشتم.
— اشتباه شده، درسته؟
جواب نداد.
یه صفحه‌ی دیگه باز کرد.
— شناسنامه‌تون رو بدید.
از پوشه درآوردم و از زیر شیشه رد کردم.
صفحه‌هاش رو