بهای یک نام
پارت #یک
بوی نان تازه همیشه برای او بوی خانه بود.
نه خانه‌ای که در آن می‌خوابید؛ خانه‌ای که پدرش ساخته بود.
هر صبح، قبل از اینکه صدای زنگ ساعتش بلند شود، چشم‌هایش باز می‌شد. عادت کرده بود.
پنج سال بود که دیگر کسی نبود که ، بیاید کنار تختش، آرام پیشانی‌اش را ببوسد و با همان صدای گرم همیشگی بگوید:
«صبح بخیر عروسک بابا...»
بلند شد، موهایش را جمع کرد و جلوی آینه چند ثانیه به خودش نگاه کرد.
بیست‌وپنج ساله بود.
سنی که خیلی‌ها تازه داشتند برای آینده‌شان برنامه می‌ریختند، اما او پنج سال بود که زندگی‌اش را روی دوشش گرفته بود.
کلیدهای کارگاه را برداشت و آرام از اتاق بیرون رفت.
خانه هنوز ساکت بود.
از کنار اتاق مادرش رد شد. در نیمه‌باز بود. مادر بیدار بود و مثل همیشه با لبخند نگاهش می‌کرد.
- باز زودتر از همه بیدار شدی؟
لبخند کوچکی زد و با شوخی گفت.
- یکی باید بره نون بده دست مردم دیگه
مادر نگاهش کرد. همان نگاهی که همیشه بیشتر از هر حرفی خسته‌اش می‌کرد.
چون می‌دانست دخترش فقط نان دست مردم نمیداد .
دارد تلاش می‌کند چیزی را نگه دارد که سال‌ها قبل پدرش با دست‌های خودش ساخته بود.
---
تابلوی قدیمی بالای در کارگاه هنوز همان بود.
«نان و شیرینی ماهرخ»
رنگش کمی رفته بود، اما برای او از هر تابلوی طلایی و پرزرق‌وبرقی ارزشمندتر بود.
چهل‌وپنج سال.
چهل‌وپنج سال خاطره، مشتری، دستورهای قدیمی و دست‌هایی که روزی کنار پدرش کار کرده بودند.
وقتی وارد شد، استاد کریم سرش را بالا آورد.
- صبح بخیر دختر حاج رضا.
لبخند زد.
هنوز خیلی‌ها او را با اسم پدرش صدا می‌زدند.
نه صاحب کارگاه.
نه مدیر.
دختر حاج رضا.
و عجیب اینکه هنوز هم این اسم برایش هم سنگین بود، هم شیرین.
- صبح بخیر استاد.
رفت سمت دفتر کوچک گوشه کارگاه. چند برگه روی میز بود.
قبض‌ها.
حساب‌ها.
هزینه داروهای مادر.
و یک برگه دیگر.
فرم ثبت‌نام مسابقه بهترین نان و شیرینی ایران.
چند ثانیه فقط نگاهش کرد.
هیچ‌کس خبر نداشت.
نه مادر.
نه برادرش.
نه حتی استاد کریم.
دستش را روی برگه گذاشت.
اگر برنده می‌شد، شاید سفارش‌های بزرگ می‌گرفت.
شاید می‌توانست شعبه دوم را راه بیندازد.
شاید می‌توانست هزینه عمل مادرش را جور کند.
و اگر نمی‌شد...
نفسش را آرام بیرون داد.
نه.
نباید به آن فکر می‌کرد.
قلم را برداشت و فرم را کامل کرد.
برای اولین بار بعد از چهار سال، کاری را انجام می‌داد که فقط از روی ترس و مسئولیت نبود.
کاری که یک امید کوچک پشتش بود.
زیر لب آرام گفت: