اشتراکیفاطمه ایزدی

_آس...

ستیا نگذاشت حرفش را کامل کند

_خوبه

تالیا لال شد

این اجازه صدا نزدن تنها یک معنا داشت،

آسران حتی دلش نمیخواست او نامش را بر زبان براند!

بی حرف از روی تخت برخواست و نمای کامل تری از ستیا را دید

نگاهش به موها و تاج پر از زمرد او افتاد

رگه های طلایی در موهای سفید ستیا یک معنا میداد

او ملکه فعلی آلنتین بود!

پوزخندی زد

او از تالیای سست عنصر بسیار قدرتمند تر بود

همان بهتر که ستیا ملکه باشد

او لایق آن مقام والا نبود

ستیا معنای نگاه هایش را میفهمید

نگاه دردمند و شرمنده اش را میدید و بیشتر مطمئن میشد همه چیز تقصیر تالیا نبوده!

لبخندی به چهره شکسته و غمگین تالیا پاشید

_پاشو تالیا،باید بریم

امشب جشن برگشتنته!

#آن‌سوی‌طبیعت

#پارت_21

تالیا با تمسخر نگاهش کرد

_جشن؟

جشن برگشتن من؟

حتما همه هم میان

ستیا اخمی تصنعی کرد

_اصلا دعوت نیستن که بخوان بیان

یه جشن دونفری

تالیا تنها نگاهش کرد

هیچ درکش نمیکرد

_چرا تو ام مثل بقیه منو طرد نمیکنی ستیا؟

ستیا جدی شده نگاهش کرد

_منظورت چیه؟

تالیا تند توضیح داد

از مهربانی بی حد او عصبی شده بود

_منظورمو خوب میفهمی

من مادرتو کشتم ستیا متوجه ای؟

میفهمی این یعنی چی؟

تو نباید با قاتل مادرت مهربون باشی

مــــیـــفـــهــــمـــــــــی؟

میفهمی آخر را آنچنان بلند فریاد زد که پنجره اتاق به طور کامل منفجر شد

و همزمان با صدای شکستن پنجره بغضش هم منفجر شد

ستیا اما تنها با دلتنگی نگاهش کرد

حتی برای زود از کوره در رفتنش هم دلتنگ بود

دوست نداشت آخرین خاطراتش از تالیای همراهش یک موجود خونخوار خونسرد با چشمان سرخ باشد

این چشمان نقره ای با رگه های یخ را بیشتر دوست داشت

آرام از جا برخاست و کنار تالیا نشست و او را در آغوش کشید

یاد زمان هایی افتاد که او بد حال بود و تالیا همینگونه او را در آغوش می کشید

یاد کردن از خواهرانه هایشان را دوست داشت..

صدای گریه های آرام تالیا باعث شد بیشتر سرش را به آغوش بکشد

_ازت متنفر نیستم.طردت هم نمیکنم

حتی اگه آسران هم طردت کرده من نمیکنم

من اومدم دنبالت چون بهت باور دارم.

چون به خواهری که همیشه پشتم بوده باور دارم!

صدایی از تالیا نیامد

ادامه داد،با بغضی کم رنگ...

_برادرم رو بدبخت کردی

مادرم رو کشتی...

به اینجا که رسید صدایش تحلیل رفت.

او هیچوقت در یادآوری گذشته قوی نبود...

#آن‌سوی‌طبیعت

#پارت_22

با بغضی بیشتر ادامه داد

_اما میدونی چرا ازت متنفر نیستم؟

تالیا سرش را از آغوش او بیرون آورد و با سوال و غم نگاهش کرد

انگار یک جواب قانع کننده برای مهربانی او میخواست!

_چون ملکه زمان بهت باور داره!

پر درد چشم بست

می دانست جانش را او نجات داده

چیز زیادی از آن دوره زمانی یادش نمیامد

انگار که اصلا خودش نبوده

اما در همین حد یادش میامد که وقتی برای سلاخی میبردندش ملکه زمان آمد و نجاتش داد

حکم تبعیدش را او داده بود!

جای اشک های خشک شده روی صورتش اذیتش میکرد

به جسم انسانی اش عادت کرده بود

بی حرف پلک هایش را روی هم فشرد و از جا برخاست

رو به روی آیینه ایستاد

دیگر اثری از آن دختر نبود

حالا خودش بود و خودش

خود واقعی اش!

موهای پر، سفید و فر

لب هایی درشت،آبی نفتی و براق

چشمانش هم دیگر شیطان وجودش را پنهان نمیکرد

حالا همان نقره ای گذشته بود

همان چشمان نفرت انگیز سیصد سال پیش!

یخ های مخلوط با سنگ ماه آبی رد اشک هایش بود

آرام دستش را رویشان کشید

از پری بودنش هم نفرت داشت....