در آن تاریکی تنها موجودی وحشتناک از خود می‌دید
#آن‌سوی‌طبیعت
#پارت_19
ساعت ها گذشت
سران اعضای ماورا بالای سرش بودند
در این میان تنها ستیا بود که با دلتنگی به دختر روی تخت خیره بود
تنها او بود که ایمان داشت همبازی بچگی هایش آن دیو دو سری که از او ساخته اند نیست.تنها او بود که به تالیا باور داشت...
با نفس عمیقی که تالیا کشید صدایی آمد
پادشاه شیر دال ها بود:
_امیدوارم این بار افسار این درنده خو رو سفت نگه دارید ملکه ستیا!
پشت بند آن صدای رهبر ققنوس ها و دیگر قبایل هم آمد
ستیا پلک هایش را محکم روی هم فشرد و چیزی نگفت
در این اوضاع و احوال دفاع از دختر خاله خطاکارش صحیح نبود
منتظر بودند بیدار شود
دیشب به هر دو موجود تبدیل شده و حالا احتمالا به شدت خسته بود
با صدایی رسا به تمام پچ پچ ها و طعنه ها پایان داد
_حالا که از دیدنش مطمئن شدید میتونید برگردید
من تالیارو میارم!
صداها خاموش شد
کسی به تالیا اعتماد نداشت
میخواستند بدانند با کدام رنگ چشمش بیدار میشود که اگر آن روی تاریکش رو بود همینجا دفنش کنند.
اما همه احترام ملکه ستیا را داشتند به همین دلیل یکی یکی از اتاق خارج شدند و هرکدام به روشی به سرزمین خود بازگشتند
اتاق که خالی شد ستیا گوشه خالی تخت او نشست
با غم به چهره معصوم تالیا خیره شد
حالا که اینجا بود انگار دوباره تمام اتفاقات ۳۰۰ سال پیش زنده شده بود
آرام دست تالیا را گرفت و همزمان با گرفتنش آتش سوزی های وسیع قلمروها جلوی چشمانش جان گرفت و قلبش را آتش زد
هنوز هم نگاه های بی رحم و وحشی تالیا در خاطرش مانده بود!
پلک بست و سعی کرد ذهنش را خالی کند
اکنون وقت کینه توزی نبود..
نه حالایی که تالیا هیچ یاری نداشت!
دلیلی که از تالیا حمایت میکرد تنها یک چیز بود
باور داشت دلیلی باعث طغیان معصوم ترین و دوست داشتنی ترین دختر سرزمینش شده!
#آن‌سوی‌طبیعت
#پارت_20
آرام دستش را رها کرد
دخترک که بهوش می آمد همه چیز را به خاطر می آورد و تنها امیدواری ستیا این بود که به یاد بیاورد چرا آن جهنم را آغاز کرده....
~•~•~•~•~~~
چند ساعت بعد آرام چشمانش باز شد
صحنه های شب قبل در ذهنش بود
اشک از چشمانش جوشید و با غم دوباره چشم بست
در طول چند ساعت خاطرات به مغزش فشار آورده بود
در میان آن همه خاطره تنها یک نام در ذهنش می آمد..
آسران!
با صدای ستیا دوباره چشم باز کرد و نگاهش سمت او کشیده شد
دلتنگ و شرمنده...
بار اولی که چشم باز کرده بود او را ندید
_خوش اومدی تالیا
دلم خیلی برات تنگ شده بود.
تنها نگاهش کرد و قطرات اشک با سرعت بیشتری از گوشه چشمش سقوط کردند
نگاه ستیا هم پر از غم بود اما هنوز هم مهربان بود
انگار نه انگار مادر و برادرزاده اش را کشته است!
از ستیا چشم گرفت
کاش می مرد
این حجم از شرمندگی داشت کمرش را خورد میکرد
رویش نمیشد از آسران بپرسد اما قلبش داشت از جا در می آمد