جدیتم تکانش داد اما خودش را نباخت :«بالاخره باید بفهمیم طرف کیه یا نه؟ اصلا خوب کردم! لابد میخواستی واسه فرستادن همین پیام ناقابل سه روز فکر کنی!»
تا خواستم به او بپرم داریوشبابا را دیدم که خیره شده به میز. از دهانم که به قصد ترور شخصیّت فرنوش بازش کرده بودم کلامی بیرون نیامد. به داریوشبابا زل زدم. سراپا میلرزیدم. نگاهش دیگر آن اطمینان و سرسختی را نداشت. انگار چیزی پریشانش کرده بود اما نمیخواست نشان دهد. نگاهش را تا چشمانم بالا آورد. شک نداشتم به همان چیزی فکر میکند که در این دو هفته مغز مرا سوراخ کرده. آری او هم به چشمان برادرشوهر حورا میاندیشید یا شاید هم در صورت من میدیدشان. نگاهم بیاختیار پر از اشکی درمانده شد. نه بهخاطر ترس، بهخاطر اینکه تلاشم برای جلوگیری از آشفتگی خانوادهام، مثل همیشه بینتیجه ماند و به خاک افتاد. دویدم اما نرسیدم. رشتم اما پنبه شد. نوشتم اما غلط بود. من حق نداشتم با فرنوش بجنگم. او دلهره داشت چون آتش افتاده بود به دامنش، به خانهاش، به مکانی که برایش امنترین جای این دنیای سیاه بود. و آن آتش از گور بیملاحظگیهای من برمیخاست. من حق نداشتم اینطور با پررویی به جان یاور بپرم چون او حالا بهخاطر خطای غیرقابلجبران من اینجا بود و خوب میدانستم که بعد افتادن حورا از روی بام عمارت ابوشرهامها، پای او هم گیر افتاده، بشدّت توبیخ شده و نزد سرهنگ حقشناس تنزل درجه پیدا کرده. لیوان ماهی را گذاشتم روی میز. داریوشبابا چشم دوخت به چشم بارانیام: «اگه طلبکارای داوود و پدرام این پیاما رو بهت ندادن، پس...»
با چهرهای گلگون و لرزان از گریهای که به زور نگهش داشته بودم، چشم بستم که اضطراب چشمانش را نبینم و مجبور نباشم افکارش را تایید کنم. تنم خالی بود از گرما. انگار روی هوا ایستاده بودم. وقتی چشم گشودم، یاور تکیه به دیوار نشیمن، زل زده بود به من. غم و انتظار بود توی نگاهش. داریوشبابا برخاست و روبهرویم ایستاد اما قبل اینکه چیزی بگوید؛ صدای اعلان پیامکم متوقفش کرد. دستم لرزید و حس کردم توان ایستادن از تنم بیرون میریزد. همه منتظر بهم نگاه میکردیم. تند دستم را روی صفحه لغزاندم و سه سر دیگر علاوه بر سر خودم،
خم شد روی گوشی و فرنوش با صدایی لرزان خواند: «عزراییلت!»
دهانم کش آمد. نتوانستم چشم از صفحه بگیرم. فرنوش با چشم دریده هین کشید. داریوشبابا به من نگریست. انگار به یقین رسیده بود که اشتباه نکرده. ته نگاهش تهی بود از آرامش. یاور متحیّر چیزی زیر لب گفت که نفهمیدم. جدا شدم از حال و اکنون. من و بودم و آن یک کلمهی روی صفحه و دیگر هیچ... تا خواستم از ته حلقوم شورم کلامی دربیاورم، پیام دیگری آمد و چشمانم سیاهی رفت"بهزودی خواهی دید که ابوشرهامها با یه بیصفت آدمکش چیکار میکنن!" گوشی از دستم روی میز افتاد و به لیوان برخورد کرد. آبِ توی لیوان روی شیشهی میز چپه شد اما ماهی توی لیوان ماند. سرم به دوران افتاد. داریوشبابا سریع بازویم را به چنگ گرفت و فرنوش با لب لرزان با هر دو دست به گونههایش زد. ابوشرهام؟ استخوانهای سینهام میدان خالی کردند و به وظیفهی نگهداری از قلبم پشت پا زدند. نمیفهمیدم قلبم کدام وری میتپد، فقط میفهمیدم که با ضربانش سینهام را به رگبار بسته. انگار تازه باورم شده بود که چه چیز انتظارم را میکشد. یاور بازوی دیگرم را گرفت و با نگرانی صدایم زد. جسد ماهی مرده، دلِ بیجانم را سیاه کرد. گوشهایم سنگین شدند. آنقدر سنگین که کلماتِ وحشتزدهی فرنوش را محو شنیدم، لرزان و بریدهبریده: «این... این یارو از طرف اون زنهست... همونی که... ماهی از روی پشتبوم...»