به نام خداوند یکتــا
رمان «حبس بهشت»
نویسنده: بهاره غفرانی
صدایش در گوشم پیچید. صدایی که هر لحظه بلند‌تر از قبل می‌گفت:
- این تویی که به بهشت معنا دادی... این تویی که دنیا رو واسه‌ام بهشت کردی؛ بهشت من تویی بهشته!
بهشته دیگر بهشت نیست! آن بهشت سوخت... آن بهشت آتش گرفت و با دوزخ یکی شد! بهشتی که بسوزد، تبدیل به جهنم می‌شود؛ جهنمی با باغ‌های آتش گرفته و چشمه‌های خشکیده! قطرات اشک همراه با باران سیل‌آسا روی پستی و بلندی صورتم جاری شده بود و من قلبم می‌سوخت و جانم آتش می‌گرفت. دستی به روی نیمکت کشیدم و حکاکی باران خورده‌ی روی آن را لمس کردم. با سرِ انگشتم دوباره روی حکاکی نوشتم: «بهشت یار!»
در سرمای پاییزی، گرمای حضورش را حس، و عطر تنش را استشمام کردم! شالم را تا روی لب‌هایم پایین آوردم و بدون اینکه از زیر تار و پود آن، نگاهش کنم، قصد بلند شدن از روی نیمکت را کردم. اما او دستم را گرفت و من در جایم میخکوب شدم. بی‌صدا اشک ریخته و دستم را از قندیل انگشتانش بیرون کشیدم. صدای بم و غمزده‌اش، حالم را خراب‌تر کرد:
- بهشتم! بهشته‌ی من...
سرم را سمتش چرخانده و نگاهش کردم؛ اما او نمی‌توانست چشمانم را ببیند. دستش را به طرف صورتم آورد و شال را پس زد و من هق زدم. به موهایم دست کشید و نگاهم کرد. چشمانم را بستم تا نبینم... تا نبینم که می‌بیند مرا! با پشت انگشتانش، پشت پلک‌هایم، گونه‌هایم و پیشانی‌ام را نوازش کرد و من بیشتر سوختم و آتش گرفتم... من بیشتر ضجه زدم. سرم را در آغوش گرفت و بغض صدایش را مردانه به نمایش گذاشت:
- نبار بهشت!
***
حوصله‌ی اثاث‌کشی را نداشتم. اما در آن موقعیت تنها فرزند خانواده که حضور داشت، من بودم و دلم نمی‌آمد مادرم را با یک خروار کار تنها بگذارم. فردوس که نبود و پردیس هم به خاطر شغل همسرش، در کرمان سکونت داشت.
برادرم به کلیدسازی رفته بود تا از روی کلیدهای خانه، چندتای دیگر هم بزند و من و مادرم در انباری مشغول جابجایی اثاثیه بودیم. چشمم به دوچرخه‌ای افتاد که جایزه‌ی ممتاز شدنم در کلاس سوم ابتدایی بود؛ خاطره‌هایم را دوست داشتم. دسته‌ی دوچرخه را گرفتم و گفتم:
- مامان اینو یادته؟
مامان همانطور که در حال ور رفتن با جعبه‌ها بود، نگاهی گذرا به دوچرخه انداخت و لبخندی محو زد و دوباره مشغول کار شد:
- آره... مگه می‌شه یادم بره؟
بعد هم غر زد:
- نمی دونم این آت آشغالا چیه با خودمون بار کردیم آوردیم! بیا اینا رو بریز دور!
جعبه را در دست گرفتم و به سمت در پارکینگ که به کوچه‌ی پشتی باز می‌شد رفتم. از قسمت انباری که انتهای پارکینگ بود، پله‌ای وجود نداشت و برای همین راحت‌تر می‌توانستم جعبه را جابجا کنم. پارکینگ را رد کردم و به حیاط که رسیدم، صدای موسیقی را حوالی استخر شنیدم. سرم را که چرخاندم، جوانی تقریباً بیست و هفت- هشت ساله را دیدم که پاچه‌های شلوارش را بالا داده و پاهایش را داخل آب برده بود. گوشی موبایلش را در دستش گرفته بود و داشت آهنگ معروفی را می‌شنید و زمزمه می‌کرد. خوشتیپ بود اما زیادی پریشان به نظر می‌رسید. متوجه حضورم نشد؛ شاید هم شد و به روی خودش نیاورد. نگاهم را از او گرفته و سربه‌زیر، در را باز کردم و جعبه را داخل سطل زباله انداختم. وقتی برگشتم، پسر نبود. شانه‌ای بالا داده و به سمت مامان رفتم:
- مامان! من دیگه برم، داره دیرم می‌شه.
مامان لبخندی زد و گفت:
- برو دخترم، به سلامت! راستی رفتنی اون جعبه رو هم از توی اتاق من بیار پایین.
گونه‌ی مامان را بوسیدم و از پله‌ها بالا رفتم. کلید واحدمان را در قفل چرخاندم و به سمت اتاقم راه افتادم. اولین بار بود که اتاقی جداگانه داشتم و از این بابت خوشحال بودم. لباس‌هایم را که در حین اسباب‌کشی چروک شده بود، اتو زده و به تن کردم. کوله‌ام را برداشتم و روی دوشم انداختم. سپس جلوی آینه ایستادم و گوشواره‌های کلیپسی‌ام را که مخصوص روزهای با مقنعه بود، وصل کردم. مقنعه‌ام را هم طبق عادت پشت گوشهایم انداختم و به صورت بی‌روحم نگاه کردم. با آن همه خستگی، حس و حالی برای آرایش کردن نداشتم. بی‌خیال آینه و چهره‌ی رنگ‌پریده‌ام، جعبه مدنظر مامان را برداشتم و از خانه خارج شدم. با خروج من، در واحد روبرویی باز شد و من باز هم همان جوان سر در گریبان را دیدم. بی خیال از کل دنیا، هندزفری در گوشش گذاشته بود و موسیقی گوش می‌داد. انگار که شدیداً به ترانه و آواز و آهنگ علاقه داشت. او مرا ندید و من هم اصراری برای خیره ماندن به چشمان فندقی رنگ او که مرا نمی‌دیدند، نداشتم.
از پله‌ها پایین رفتم اما جعبه‌ی در دستم، زیادی سنگین بود. کمی جابجا شدم و نفس‌نفس زدم. به هن‌وهن افتاده بودم و جعبه در آستانه‌ی افتادن بود که آن را روی پله گذاشتم و دست به کمر، کش و قوسی به خودم دادم. بند کوله‌ام را روی دوشم محکم کردم و بعد، انگشتانم را به هم گره زدم و به جلو کشیدم تا خستگی دستم از بین برود. همان لحظه بود که صدای بم پسر را از پشت سرم شنیدم:
- خانم یه کم سریع‌تر!
برگشتم و به پشت سرم چشم دوختم. نگاهش رنگ خشم داشت و من به او اخم کردم و جعبه را به زحمت از روی زمین برداشتم؛ اما جعبه داشت از هم متلاشی می‌شد و من دیگر توان نگه داشتنش را نداشتم. با کلافگی گفت:
- بدین به من جعبه رو... .
و بدون اینکه منتظر پاسخ من باشد، جعبه را از دستم گرفت و راه افتاد. با تعجب به دنبالش رفتم:
- خودم می‌بردم...
وسط حرفم دوید و چپ‌چپ نگاهم کرد:
- تا شما بخواین اینو جا به جا کنید، شب شده!
کنایه زد... من هم طعنه زدم:
- شما به همه‌ی همسایه‌هاتون اینجوری خوشامد می‌گین؟!
پسر دوباره نگاه چپی به من انداخت و چیزی نگفت. به سمت انباری رفت و به مامان سلام داد. مامان هم جوابش را داد و او جعبه را روی زمین گذاشت و از مامان خداحافظی کرد و رفت. بعد از رفتنش گفتم:
- مامان من دارم میرم. فعلاً خداحافظ!
آمدم راه بیفتم که صدایش، مرا متوقف کرد:
- صبر کن ببینم! این پسره چرا جعبه رو آورد؟ هنوز هیچی نشده برده پیدا کردی واسه خودت؟!
نگاهش کردم؛ دست به کمر ایستاده بود و داشت می‌خندید.
- این پسره دیوونه است مامان. یه سگ اخلاقیه!
مامان با ابروهایی بالا پریده مرا تماشا کرد:
- نه بابا... پسر خوبیه.
با چشمان تیز شده نگاهش کردم:
- مگه تو می‌شناسیش؟!
در حین کار گفت:
- پسر واحد رو‌بروییه دیگه. اون روز که اومدیم خونه رو ببینیم با داداشت، اینم بود؛ پسر خوبیه.
- خیـــلی! بابا این داغونه اعصابش. خشم پشه میاد واسه من.
خندیدیم و من ماجرا را به مامان تعریف کردم. مامان شانه بالا انداخت و لبش را کمی کج کرد:
- والا اون روز به نظر پسر خوبی می‌اومد. دیگه نمی‌دونم چرا قاتی کرده.
از مامان خداحافظی کردم و راه دانشگاه را پیش گرفتم. مثل همیشه هندزفری را داخل گوشهایم گذاشتم و مشغول گوش دادن به جدیدترین کتاب صوتی‌ام شدم.
بعد از اتمام کلاس‌هایم، جزوه‌ی یکی از اساتید را خریداری کردم و همراه با دوستانم از دانشگاه خارج شدم. خدای من! چه کسی می‌خواست بنشنید و جزوه بنویسد؟ من؟! زهی خیال باطل. با آن همه کار در استودیو وقت رفتن به کلاس‌ها را نداشتم و اکثراً خودخوان برمی‌داشتم؛ از همان ابتدا! هوای بهاری را می‌پرستیدم. هوایی که بوی عشق می‌داد؛ بوی تازگی و طراوت.
نفسی عمیق کشیدم و با ولع اکسیژن را به ریه‌هایم فرستادم. لبخندی روی لبم نشست و از دوستانم خداحافظی کردم و به سمت ایستگاه تاکسی رفتم؛ صف بود! روی نیمکت نشستم و به نم‌نم بارانی که روی تل خاکی کنار ایستگاه فرو می‌ریخت چشم دوختم... عطرش را دوست داشتم؛ عطر خاک باران خورده! دلم می‌خواست تا ابد آنجا بنشینم و استشمام کنم آن بوی دل انگیز را! صف کم‌کم خالی شد و من هم از جایم بلند شدم و به سمت تاکسی جدیدی که آمده بود، رفتم.
مادرم همیشه می‌گفت که روی صندلی جلو بنشینم. هم راحت‌تر است و هم اینکه جنس مذکری قصد آزار و اذیت نمی‌کند. من هم نشستم و صندلی عقب نیز پر شد و تاکسی حرکت کرد. به مقصد که رسیدم، کرایه تاکسی را حساب کردم و از ماشین پیاده شدم؛ مثل سه سرنشین دیگر! به سمت منزل جدیدمان رفتم، منزلی که دوستش داشتم. دختری که با من سوار تاکسی شده بود، از طرف دیگر خیابان، موازی با من حرکت می‌کرد.
یاد فیلم‌های پلیسی جنایی افتادم که یکی، دیگری را تعقیب می‌کند. لبخندم را جمع کردم و به راه رفتن دختر دقیق شدم. نه؛ انگار به طور اتفاقی همراه شده بودیم. زنگ واحدمان را زدم و مامان در را باز کرد. داخل شدم و خواستم در را ببندم که دستی مانعم شد. در را باز کردم و همان دختر را با لبخندی بر لب دیدم. چهره‌اش زیادی آشنا بود. یادم آمد؛ او هم در دانشگاه ما درس می‌خواند؛ منتهی در یک رشته‌ی دیگر. گفت:
- درو نبند.
من هم به او لبخند زدم و سری تکان دادم و از پله‌ها بالا رفتم. پشت سرم راه افتاد و طبقه‌ی همکف را رد کردیم. در آن طبقه ساکن نبود... ای لعنت به آسانسور که با ورود ما به آن ساختمان خراب شد؛ البته ساکنین گفته بودند که بیشتر مواقع خراب است. بی‌حوصله پله‌ها را بالا رفتم و به طبقه‌ی اول رسیدم. دختر دیگر از پله‌ها بالا نرفت. زنگ واحدمان را زدم و دختر هم زنگ واحد روبرویی را زد. رو به من کرد و گفت:
- تازه اومدین اینجا؟
- اوهوم. شما هم تو دانشگاه پیام نور شرق درس می‌خونی؛ درسته؟
دختر چشمانش را گرد کرد و با لبخند گفت:
- اوه! آره... می‌گم چقدر چهره‌ات آشناستا.
در واحد روبرویی باز شد. آن پسر عبوس در را باز کرد و با بی‌حالی به دختر سلام داد و نیم‌نگاهی به من انداخت و رفت. دختر هم جوابش را داد و رو به من گفت:
- یلدا هستم.
و بعد دستش را به سمتم دراز کرد. با او دست دادم:
- بهشته‌ام.
ابروهایش بالا پرید:
- بهشته؟!
- آره، یه کم عجیب و غریبه.
- ولی قشنگه.
لبخند زدیم و من حس کردم که آن ماجرا، سر آغاز یک دوستی شیرین می‌شود. مامان در را باز کرد و به داخل خانه رفتم. بعد از سلام و احوال‌پرسی با مادرم و فردوس یک راست به اتاقم رفتم و جزوه را روی زمین انداختم و خودم هم نشستم. جزوه را باز کردم:
- اوف! تورو دیگه کجای دلم جا بدم لامذهب؟!
در آستانه‌ی خواندن بودم که فردوس تقه‌ای به در زد و داخل آمد. با محبت نگاهش کردم و گفتم:
- امری باشه خان‌داداش جینگولم؟!
خندید و جلو آمد. کنارم نشست و نگاهی به جزوه انداخت:
- چطوری با دَرس‌ها؟
از آن سؤال نفرت داشتم. با حرص گفتم:
- ایش. نمی‌شه همه‌اش اینو نپرسی؟
چهرهای مظلوم به خود گرفت، اما چشمان شیطانش داشتند می‌خندیدند!
- دلت میاد با من انقدر خشن رفتار کنی بهشت؟
دلگیر و لب‌برچیده نگاهی دوباره به جزوه کردم و خودم را از پشت روی زمین انداختم.
- من از سیاست خوشم نمیاد. چون خوشم نمیاد پس ترجمه‌ی متون سیاسی رو هم یاد نمی‌گیرم.
فردوس خندید و کنارم رو به سقف دراز کشید. دستانش را زیر سرش سراند و گفت:
- یه چند ماه دیگه تمومه باور کن. تو درستو بخونی و موفق بشی، بهترین هدیه به مامانه. بابا هم هی تندتند زنگ می‌زنه به پردیس و من وضعیت درسی تو رو می‌پرسه. دیگه کلافه‌امون کرده.
در جایم نشستم و با حرص لب‌هایم را روی هم فشردم. کش سرم را از روی زمین چنگ زدم و موهایم را از پشت سر محکم بستم و معترضانه گفتم:
- فتاح بیخود زنگ می‌زنه به پردیس و تو؛ کاری داره به خودم بگه.
فردوس زیرزیرکی خندید:
- به نظرت جرأتشو داره؟!
پوفی کشیده و پراخم چشم از او گرفتم و جزوه‌ام را ورق زدم. از جایش برخاست و حین اینکه داشت سمت در می‌رفت، گفت:
- بهشته بهتره با بابا کنار بیای. اون الان زندگی خودشو داره و...
سر بلند کردم و چشمان به خون نشسته‌ام زل او شد:
- اگر اون بابای منه، چرا داره واسه مسیح پدری می‌کنه؟! من نخواستم همچین بابایی رو.
سری به چپ و راست جنباند و کلامش همراه با آهی از دهانش خارج شد:
- خب چون ما الان داریم پیش مامان زندگی می‌کنیم و نخواستیم بریم خونه‌ی اون. دست از لج و لجبازی با بابا بردار و یه کم تحویلش بگیر.
دستی در هوا سمتش پرت کردم و همراه با چشم‌غره‌ای به او مشغول خواندن جزوه شدم. فردوس رفت و من کاغذهای زیر دستم را به طرف دیگری پرت کردم و سمت تخت رفته و روی آن دراز کشیدم. هیچ کدامشان نمی‌دانستند، ولی من که خوب می‌دانستم که پدرم چرا مادرم را طلاق داد. او هم همان موقع فهمیده بود که می‌دانم، برای همین زیاد به پر و پایم نمی‌پیچید و کاری به کارم نداشت. کافی بود دلیل اصلی طلاق را بگویم تا مادرم، پردیس و فردوس دهان به نفرین او باز کنند، اما هیچ وقت نگفتم و دلم هم نمی‌خواست ذهن آرامشان را به هم بریزم. همین که سایه‌ی مادر بالای سرم بود و فردوس هوایم را داشت، برایم کفایت می‌کرد.
یاد مامان افتادم و نفسم را پرآه به بیرون فوت کردم. بیچاره فقط همان روز را مرخصی داشت تا به اثاث‌کشی برسد. فردا دوباره روز از نو و روزی از نو. پرستار بود و سخت کار می‌کرد. همیشه می‌خواست پزشک شود، اما تا مدرک پرستاری‌اش را گرفت، زود شوهرش دادند و بعد از آن پدرم اجازه‌ی ادامه‌ی تحصیل به او نداد!
وقتی من دوازده سالم بود، پدرم کار کردن مادر را بهانه کرد و طلاقش داد. همیشه برای پردیس، فردوس و مادرم سؤال بود که چرا پدرم بعد از آن همه سال و درست وسط بحبوحه‌ی مراسم ازدواج پردیس، یادش افتاده که مادرم سرکار می‌رود! اما من که می‌دانستم ماجرا از چه قرار است، هیچ نگفتم.
***
خروج من از در خانه، همزمان شد با خروج یلدا و آن پسر پریشان حال از منزلشان. من و یلدا به هم لبخند زدیم و من در سلام گفتن پیش‌قدم شدم:
- سلام.
با هم دست دادیم و یلدا با روی گشاده گفت:
- سلام بهشته جون. خوبی؟
- ممنون.
پسر با چهرهای در هم به دختر گفت:
- بریم یلدا.
یلدا رو به من کرد:
- با اجازه‌ات بهشته جان.
سری تکان دادم و خداحافظی کردیم. آنها جلوتر از من از پله‌ها پایین رفتند و من هم پشت سرشان راه افتادم. به سمت یک پژو دویستوشش سیاه‌رنگ رفتند و من هم راه خیابان را پیش گرفتم. دقیقه‌ای نگذشته بود که همان دویستوشش کنارم متوقف شد. یلدا سرش را از پنجره بیرون داد و گفت:
- بهشته می‌ری دانشگاه؟
سر به نفی تکان داده و گفتم:
- نه عزیزم. دارم میرم سرکار.
لبخند زد و گفت:
- باشه. گفتم اگر می‌ری دانشگاه بیای با هم بریم.
تشکر کردم و آنها رفتند. اما دوباره چند قدم جلوتر متوقف شدند و باز هم یلدا بود که خطاب به من گفت:
- با مترو می‌ری؟
- آره. با مترو راحت‌تره.
- خب بیا تا مترو برسونیمت.
سمت ماشینشان رفتم و سرم را خم کردم تا جفتشان را از قاب پنجره ببینم:
- مرسی یلدا جان، زحمت نمی‌دم. شما بفرمایید.
مرد جوان همانطور بی‌تفاوت به کشمکش ما نگاه می‌کرد و حرفی نمی‌زد. تعارف کردن فایده‌ای نداشت. یلدا به زور مرا به داخل ماشینشان کشاند و پسر آن را به حرکت درآورد. یلدا سرش را سمت من چرخاند و نگاهم کرد و با صمیمیت پرسید:
- پس سرکار می‌ری بهشته جون؟!
تبسمی به روی لب نشانده و گفتم:
- سرکار اونجوری که نه؛ بیشتر به خاطر علاقه‌ام میرم. وگرنه درآمد آنچنانی نداره.
پرسشگرانه نگاهم کرد و پرسید:
- شغلت چیه؟
- گوینده‌ی رادیو‌أم. الانم حسابی دیرم شده، برسم سرمو گوش تا گوش می‌برن.
آرام خندید و برگشت و صاف در جایش نشست:
- می‌خواستم بگما صدات مثل گوینده‌های رادیوئه؛ البته داداشم از اولش فهمیده بود کی هستی! خوش به حالت که صدات به این نازیه. صدای من مثل زوزه‌ی تریلی هجده چرخ می‌مونه.
من و مرد جوان پخی زیر خنده زدیم و سپس صدای بم جوان در ماشین پیچید:
- غصه نخور، به خودم رفتی.
از آینه‌ی جلو نگاهی به من انداخت و با چشمانی که برق می‌زدند، گفت:
- به ما می‌گن خانواده‌ی صدامخملی. مامانمون هم صداشون مثل ما نرم و نازکه.
چقدر عجیب! شوخ و شنگ شده بود و دیگر اخم بر چهره نداشت. مقنعه‌ی مزاحم و مسخره‌ام را پشت گوشهایم انداختم و گفتم:
- خونواده‌ی ما هم همینه. فقط من بهشون نرفتم.
چشمان پسر دوباره کدر شدند و نگاه از من گرفت. ابروهایم بالا رفتند که یلدا گفت:
- حالا باز «یارا» مرده، اشکالی نداره صداش اینقدر بم باشه، منِ بدبخت تلفنو جواب می‌دم فکر می‌کنن پسرم.
خندیدم و اینبار اما یارا نخندید. به مترو که رسیدیم، از ماشین پیاده شده و تشکر کردم. از آنها که جدا شدم، هندزفری را داخل گوشهایم بردم و تا به محل کارم برسم، کتاب صوتی‌ام را گوش دادم.
وقتی رسیدم، مسیح روی صندلی لمیده و منتظر من بود تا بروم و ضبط را شروع کنیم. بعد از کلی توبیخ شنیدن، داخل رفتم. کنارش که نشستم، چشم‌غره‌ای به من رفت و نجوا کرد:
- هزار بار گفتم بذار بیام دنبالت که اینقدر تو مترو معطل نشی.
چیزی نگفتم که پرسید:
- حاضری؟
سر تکان دادم و به کاغذهای پیش رویم چشم دوختم. مسیح آمادگی‌مان را اعلام کرد و مشغول ضبط شدیم. کارمان که تمام شد، از استودیو بیرون رفتم و او دنبالم آمد و از پشت سر صدایم زد:
- صبر کن بهشت!
چشم در کاسه چرخاندم و ایستادم. روبرویم قرار گرفت و با لبخند گفت:
- کجا می‌ری؟ خونه یا دانشگاه؟
شانه بالا انداخته و بی‌حال گفتم:
- دانشگاه که نه، حسش نیست؛ میرم خونه.
- خب پس، من می‌رسونمت.
از کنارش رد شدم و از میان راهروی باریک گذشتم:
- نه مسیح، دیگه به تو زحمت نمی‌دم... مرسی.
- زحمت چیه؟ می‌خوام بیام خونه‌تون.
هم‌گامم شد و با هم از ساختمان صدا و سیما بیرون زدیم و به داخل خیابان رفتیم. چپ‌چپ نگاهش کردم:
- نگو که باز دعوات شده!
لبخندی دندان‌نما زد و سر تکان داد. قفل ماشین را باز کرد و وقتی که نشستیم، غرولندم شروع شد:
- عوض اینکه من دعوام می‌شه برم خونه‌ی اینا، این میاد خونه‌ی ما! از عجایب خلقتی تو مسیح.
سقف ماشین آخرین مدلش را جمع کرد و راه افتاد. دستش را سمت ضبط برد و گفت:
- خب تو هم دعوات می‌شه بیا اونجا؛ خودت نمیای! بابات که از خداشه بری پیشش.
پوفی کشیده و دست به سینه نشستم:
- هوا سرده‌ها. سقفو چرا برداشتی عین این تازه به دوران رسیده‌ها؟
ضبط را روشن کرد، سقف را بالا داد و نیشخند زد:
- تا حرف بابات می‌شه می‌پیچونیا.
چشم‌آلوسی به او رفته و به در ماشین یله دادم:
- فتاح بابای توئه؛ بابای من نیست.
صدای ضبط را پایین آورد و راهنما زد تا پارک کند. روشن کردن ضبطش بهر چه بود؟!
- مامان من زنِ بابات شده؛ طبیعتاً من باید با این قضیه مشکل می‌داشتم که نداشتم. فردوس و پردیس هم که کنار اومدن. تو هم کوتاه بیا دیگه.
بدبختی این بود که اصل ماجرا را به او هم نگفته بودم. وقتی سکوتم را دید، ادامه داد:
- ببین اون باباته، خیلی هم دلش می‌خواد که تو...
بین حرفش رفتم و با توپ پر تشر زدم:
- می‌شه بی‌خیال فتاح بشی؟ لطفاً!
نیم‌نگاهی به من انداخت و چیزی نگفت. از ماشین که پیاده شدیم، مثل همیشه معترض شدم:
- این مسیر رو پیاده هم می‌تونستیم بیایم گمونم. بیخودی ماشین جابجا می‌کنی تنبل خان. تازه واسه مسیر دو ثانیه‌ای، ضبطشم روشن می‌کنه!
- هدفم اومدن به اینجا نبود. شکم جان منو کشوند این سمت.
با هم وارد رستوران مکزیکی که بالاتر از جام‌جم بود شدیم و گارسون که آمد، مسیح مثل همیشه سفارش داد:
- سالاد بالزامیک، فاهیتای گوشت، ماءالشعیر لیمو؛ از هر کدوم دوتا.
گارسون داشت می‌رفت که افزود:
- بعد از غذا سرویس چایی و قلیون؛ بلوبری!
چشم باریک کرده و دست به سینه محو تماشایش شدم. خودش را با گوشی‌اش سرگرم کرده بود که حرصی گفتم:
- ببین می‌تونی با این قلیون از کار بی‌کارمون کنی!
زیرچشمی نگاهم کرد و موذیانه گفت:
- دوست نداری نکش.
لبم را کج‌وکوله کردم و چشم‌غره رفتم. خندید و دستی به موهای سشوار شده و قهوه‌ای رنگش کشید و گوشی‌اش را کنار گذاشت.
- آدری جان چند بار بهت گفتم واسه‌ام قیف نیا؟! قلیون می‌خوای بیخودی کلاس نذار دیگه.
گاه و بیگاه «آدری هپبورن» به ریشم می‌بست و می‌گفت که شبیه او هستم! روی میز خم شدم و یک دستم را زیر چانه زدم و خیره به او گفتم:
- بذار ببینم تو شبیه کی هستی!
با ابروهای بالا رفته مثل من روی میز چندک زد.
- تا گیسو دور و برمون نیست، خوب ببین که اگر بفهمه اینقدر خوشگل داری دیدم می‌زنی، گیس‌های جفتمونو می‌کنه.
با آمدن اسم گیسو، اشتهایم کور و چهره‌ام جمع شد. چشم‌غره‌ای نثار مسیح کردم و زیرلب گفتم:
- شبیه حضرت عزرائیلی!
بی‌توجه به اطرافمان و اینکه وسط یک رستوران شیک و ساکت بودیم، زیرخنده زد. لب گزیدم و چپ‌چپ نگاهش کردم. آرام شد و پرسید:
- مشکلت با گیسو چیه؟ اگر چیزی هست بهم بگو... کاری کرده؟ چیزی گفته؟
نفسی عمیق کشیدم و سعی کردم گوشه‌ی آن لب‌های لعنتی آویزان‌شده‌ام را به سمت بالا هدایت کنم.
- کی گفته با گیسو مشکل دارم؟! فقط اینکه تو اصرار کردی باهات بیام. حالا دیگه واسه من انقدر گیسوگیسو نکن.
دوباره زیر خنده زد. اصلاً اسم نحس گیسو که می‌آمد، نیشش تا بناگوش باز می‌شد. هردفعه که با او بیرون می‌رفتم، صحبت از گیسو بود. هربار من عذاب می‌کشیدم و او می‌خندید! عاقبت آن غذاهای مسخره را آوردند و من پراخم و بی‌حرف مشغول خوردن شدم. بعد از یک بیست دقیقه، زیرچشمی دیدم که او هم با اشتها غذایش را کوفت می‌کند. انگار یک چشم هم در پیشانی‌اش داشت که فوری متوجه نگاهم شد و گفت:
- حالا نمی‌خواد اینجوری مثل بخت‌النصر نگام کنی. تو روی یه چشمم جا داری و گیسو هم رو یه چشم دیگه‌ام. حسود نباش اینقدر آدری.
بد می‌شد اگر چنگال را روی دستش فشار می‌دادم تا ادب شود؟! یا مثلاً قید قلیان بلوبری را می‌زدم و می‌رفتم؟! بد می‌شد دیگر. باید حالش را طور دیگری می‌گرفتم. مثلاً خیلی خوشش می‌آمد با غیرتش بازی شود!
- یه چشمت کور شده اعتمادالدوله.
همانطور که داشت لقمه‌اش را میجوید سؤالی نگاهم کرد. حالا باید برای کور شدن چشمش دلیلی محکمه‌پسند می‌آوردم که خیال کند خبریست! شانه بالا انداخته و خودم را خونسرد نشان دادم. چنگال به دست، با غذایم بازی کردم و بدون اینکه نگاهش کنم، گفتم:
- خب... می‌دونی؟ تو دیگه خیلی نخ‌نما شدی. یه پسری هست دور و برم، به چشم برادری خیلی خوب چیزیه. می‌دونی یه حالت خسته و داغونی داره که تو نگاه اول جذبم کرد.
وام‌دار بودم اگر راجع به یارا حرف می‌زدم، ولی اولین پسری که به ذهنم رسید او بود؛ تقصیر من چیست؟! سر بلند کردم و به چهره‌ی مسیح که انگار وسط تابه‌ای پر از روغن داغ سرخ شده نگاه انداختم و لبخندی پهن زدم:
- مال بد که شما باشی، بیخ ریش صاحبت که گیسو باشه. اینقدر هم اعتمادالدوله نباش فکر نکن عاشق چشم ابروتم.
چینی به بینی‌ام دادم و دروغگوترین آدم صد سال اخیر لقب گرفتم.
- ایش!
اخمی کرد و قاشقش را روی میز کوبید. تنها کار تابلویی که نکرد، این بود که آرام حرف زد:
- اون حرفها رو که مسلماً به شوخی گفتم. دیگه همه می‌دونن من و تو مثل خواهر برادریم... ولی این پسره کیه که داری راجع بهش حرف می‌زنی؟ هم‌کلاسیته؟!
اگر با خودم و قلبم روراست باشم، باید بگویم که بیشتر حرصم گرفت. حتی بغض هم کردم. اما...! لبخندی تصنعی تحویلش دادم و لقمه‌ای بزرگ داخل دهانم چپاندم تا بغضم را در نطفه خفه کند. همزمان سر به نفی تکان دادم و پشت بند لقمه، باقیمانده‌ی نوشیدنی‌ام را یک نفس بالا رفتم تا غذایم را راحت‌تر قورت دهم. مسیح عصبی شد و بشقاب غذایش را پس زد:
- چرا اینقدر دهنتو پر کردی؟! کیه پسره؟ از کجا پیداش شده؟
یعنی می‌خواست ته قضیه را دربیاورد؟! دستپاچه شدم و گونه‌ام را خاراندم. بالاخره دهانم خالی شد و گفتم:
- حالا هنوز اتفاقی نیفتاده که بیام به تو بگم کیه! فعلاً در حد تیک و تاکیم.
لبخندی حرصی زد و بشقابش را جای قبلی برگرداند. با چنگال غذایش را زیرورو کرد و از میان دندان‌هایش با نفسی داغ گفت:
- البته اگر من بذارم!
آب دهانم را قورت دادم و تازه یادم افتاد که عجب غلطی کردم! اگر به فردوس یا آن فتاح می‌گفت چه؟ البته که به فتاح هیچ ربطی نداشت، اما فردوس...! ای خاک بر سرم که یکدفعه شور حسینی گرفتم و چرت و پرت ردیف کردم! البته هنوز از شور حسینی‌ام کم نشده بود و کلاً رودارتر از این حرفها بودم!
- غصه نخور اعتماد. تو روی یه چشمم جا داری و اونم رو یه چشم دیگه‌ام.
با چشمان گرد شده نگاهم کرد و من خندیدم و چشکمی حواله‌اش کردم.
چنگالش را بالا برد و تکه گوشتی داخل دهانش انداخت و حین اینکه آن را میجوید، چنگالش را جلوی چشمانم تکان داد و با لبخندی کج گفت:
- من که جام رو یه چشمت خوبه. ولی اون یکی چشمتو کور می‌کنم؛ بدجور هم کور می‌کنم.
زبانم را برایش درآوردم و بشقاب خالی‌ام را کنار گذاشتم و روی سالاد خیمه زدم. همیشه مرا به خاطر اینکه سالاد را بعد از غذا می‌خوردم، مسخره می‌کرد. چه می‌دانست سالاد بعد از غذا بیشتر به جان آدم می‌چسبد؟! او هم غذایش را خورده بود و هم سالادش را. چای و قلیان را آوردند و او مشغول کشیدن شد. من همچنان داشتم سالادم را تا آخر می‌خوردم و از طعمش لذت می‌بردم. بعد از اینکه حسابی سیر شدم، زبان دور لبم و دستی به دلم کشیدم. سری مخصوص خودم را برداشتم و دستم را سمت قلیانم دراز کردم که مسیح برپا زد و با خباثت تمام گفت:
- بریم دیگه... دیر شد!
دهانم از فرط تعجب باز و دستم در هوا معلق ماند. لب روی هم فشردم و میرغضب زل چشمان پررویش شدم:
- من که هنوز قلیون نکشیدم.
شانه بالا انداخت و نیشخند زد:
- مشکلی نیست، بمون قلیونتو بکش... ولی پولشم خودت بده. چون من الان باید برم و اگر تو با من نیای، این یه قلمو حساب نمی‌کنم.
دودی که از کله‌ام بلند می‌شد، صددرصد قابل رؤیت بود.
نمی‌دانستم چقدر پول در کارتم دارم ولی بی‌شک آدم کم‌آوردن نبودم. سر تکان دادم و لبخندی حرصی زدم:
- معلومه که می‌مونم. پس چی فکر کردی؟! برو... برو از جلوی چشمام محو شو.
گردن کج کرد و لبخند زد:
- باشه... خداحافظ.
دندان روی هم ساییدم و به رفتنش خیره شدم. به قول مادرم «عجب آدم خری بود»! مسیح و خانواده‌ی مادری و پدری‌اش از زمان‌های قدیم ثروتمند بودند و این پولها برایشان پولی نبود. اما من هیچ وقت مثل او زندگی نکردم. این پولها برایم عجیب پول بود؛ مخصوصاً اینکه داشتم جهزیه‌ام را هم تهیه می‌کردم. کیف پولم را نگاه کردم و دیدم که پنج هزار تومان بیشتر نقد پیشم ندارم و آن را هم باید خرج مترو و تاکسی می‌کردم. اما خب... قلیان داشت از دهن می‌افتاد! مشغول کشیدن شدم و همان حین با تلفن‌بانک تماس گرفتم تا موجودی کارتم را چک کنم. بیست هزار تومان کم داشتم و دیگر مسیح رفته و کار از کار گذشته بود. این بار با پردیس تماس گرفتم. گوشی‌اش خاموش بود و من به شانسم لعنت فرستادم. چهل دقیقه‌ای منتظر شدم تا شاید گوشی‌اش را روشن کند، اما قلیانم تمام شد و او همچنان گوشی‌‌خاموش طی می‌کرد. دیگر داشتم در رستوران تابلو می‌شدم که تصمیم گرفتم دل به دریا بزنم و شماره‌ی فردوس را بگیرم. یک ساعت بیخود و بی‌جهت در رستوران مانده بودم و گارسون‌ها چپ‌چپ نگاهم می‌کردند. زنگ زدم و خودم را برای یک مشت چاخان آماده کرده بودم که تماس وصل شد. بعد از سلام و احوال‌پرسی گفتم:
- فردوس... می‌گم... می‌تونی یه... یه بیست بیست و پنج تومن بریزی تو کارتم؟
فردوس اندکی مکث کرد و سپس پرسید:
- آره می‌ریزم الان. چی شده مگه؟
بازپرسی شروع شد!
- مرسی. دیگه آخر ماهه حقوقمو هم رفتم فرش خریدم این ماه... در جریانی که. اومدم رستوران پول کم آوردم.
اگر می‌گفتم از آن قلیان‌های لاکچری کشیدم، بدون شک مرا می‌کشت!
- باشه الان می‌ریزم. ولی وقتی می‌خوای خرج کنی، اول مطمئن شو ته حسابت پول باشه خانم خانما.
ته دلش چیزی نبود؛ فقط عادت به نصیحت کردن داشت!
- چشم خان داداش. فقط بدویی‌ها اینجا گیرم دارم تابلو می‌شم.
صدای مسیح را شنیدم که از آن طرف خط پرسید:
- بهشته است؟
فردوس هم جوابش را داد و سپس به من گفت:
- باشه؛ فعلاً خداحافظ.
تماس را قطع کردم و یکی دو دقیقه بعد، پیام کارت به کارت و فردوس، همزمان به گوشیام رسید. سریع و بی‌معطلی و بشکن‌زنان به سمت صندوق رفتم و صندوقدار که نگاهم کرد، لبخندی دندان‌نما تحویلش دادم و گفتم:
- یه قلیون بلوبری داشتم.
کارت را روی پیشخوان گذاشتم و او در حالیکه چشم به کامپیوتر پیش رویش دوخته بود، پرسید:
- میز چند؟
- پونزده.
سرش را بالا گرفت و نگاهی عاقل اندر سفیه به من انداخت:
- میز پونزده حساب شده خانم!
ابروهایم بالا رفتند و توضیح دادم:
- نه، یعنی بله ولی یه قلیون هم بود.
به کامپیوتر نگاه کرد و پرسید:
- فرمودین یه قلیون؟
- بله.
بی‌حوصله گفت:
- خب پرداخت شده دیگه.
لب‌هایم را روی هم فشرده و زیرلب گفتم:
- ای تو روحت مسیح!
و با حالت دو از رستوران بیرون رفتم. آنقدر از مسیح شاکی بودم که حد نداشت. مسخره‌خان مرا دست انداخته بود. حالا هم لابد داشت یواشکی و به دور از چشم فردوس، هرهر به من می‌خندید. آخ اگر دستم به او می‌رسید... .
سوار مترو شدم و کتاب صوتی‌ام را گوش دادم و بعد از آن را هم با تاکسی رفتم. وقتی رسیدم، یک راست به سراغ مسیح رفتم و دنبالش کردم:
- من تو رو می‌کشم اعتماد. وایستا ببینم مردتیکه.
فردوس مرا رام کرد و جلوی ضربه‌های کیفم که روی کله‌ی بی‌مغز مسیح فرود می‌آمد را گرفت:
- چی شده؟ وحشی بازیا چیه درمیاری؟
مسیح آنقدر خندید که روی مبل افتاد. مادرم شیفت بود و خدا را شکر حضور نداشت تا وحشی‌گری مرا ببیند. جیغ زدم و خانه را روی سرم گذاشتم:
- اعتمادالدوله منو اسکول کرده. منو برد رستوران. بعد که من خواستم قلیونمو بکشم گفت دیر شده باید بریم. خواستم اول قلیون بکشم که گفت اونو خودت باید حساب کنی. تو که پولو ریختی رفتم صندوق، صندوقدار گفت حساب شده. می‌بینی کاراشو؟
مسیح به دفاع از خودش درآمد:
- فردوس داداش، بد کردم نخواستم قلیون بکشه؟! بد کردم؟ ولی خانم انقدر پرروئه که موند و کشید. منم دیدم اینجوریه دیگه حساب کردم دیگه.
به تنددمی افتادم و برایش چشم تیز کردم که فردوس خطاب به من با صدایی بلند تشر زد:
- مگه تو هنوزم قلیون می‌کشی بهشت؟!
چشمان دریده‌ام را به مسیح دوختم و پس از چند ثانیه نگاه از چهره‌ی خندانش گرفتم و رو به فردوس گفتم:
- نه... چیزه. خب حالا بعد از مدت‌ها یه بار...
بین حرفم آمد و نعره کشید:
- تو بیخود کردی کشیدی. چند بار گفتم تک‌خوری نداریم؟
با تعجب نگاهش کردم و مسیح از خنده زمین را گاز می‌زد. فردوس هم آرام خندید و گفت:
- این بارو ندید می‌گیرم. ولی دفعه‌ی بعد با مامان طرفی. می‌دونی که چقدر بدش میاد از قلیون!
سر تکان دادم و گونه‌اش را بوسیدم:
- خان داداش خودمی که.
مسیح باز بدجنس شد و خواست فتنه به پا کند:
- خان داداششون خبر داری خانم امروز چه حرفایی می‌زد؟
قلبم به معنای واقعی ایستاد. با چشم و ابرو اشاره کردم که خفقان بگیرد. دهانش را باز کرد تا در و گوهر بیرون بریزد که گوشی موبایلش زنگ خورد و او با نگاهی به صفحه، با شیطنت گفت:
- شانس آوردی گیسو زنگ زد.
سپس برخاست و تماس را وصل کرد: «سلام یه دونه‌ی من.»
اصلاً بغض مثل چسب بود که وقتی گیر می‌داد به گلویم ول کن معامله نمی‌شد. مخصوصاً وقتی مسیح مرا آزار می‌داد و گیسو را روی سرش حلوا حلوا می‌کرد! در حالیکه نگاهم وصل او که بی‌اجازه وارد اتاقم شد تا با گیسو صحبت کند، بود فردوس صدایم زد:
- بهشت؟! مسیح چی می‌گفت؟!
تا وقتی بغض داشتم مثل آدم نمی‌توانستم صحبت کنم. نگاهم به فنجان چای روی میز افتاد. آن را برداشتم و چون سرد بود، چایش را سر کشیدم تا بغضم را فرو فرستم. بعد که خیالم از بابت لرزش صدایم راحت شد، گفتم:
- هیچی بابا چرند می‌گه. تو چرا به حرفهای این دیوونه توجه می‌کنی؟
فردوس مشکوکانه نگاهم کرد و از کنارم رد شد و در دستشویی را باز کرد:
- درضمن اون چایی دهنی مسیح بود.
بیست بار عق زدم و قبل از اینکه فردوس وارد سرویس شود، دویدم و او را عقب راندم. خودم را داخل دستشویی انداختم و چای و هرچه در رستوران خورده بودم را یکجا پس دادم. همان لحظه چند صلوات نثار روح پرفتوح مسیح کردم و بعد از اینکه دست و صورتم را شستم از دستشویی بیرون زدم. مسیح که ور ورش با گیسو تمام شده بود، به پذیرایی برگشته و تا چشمش به من خورد، پخی زیرخنده زد و بریده بریده گفت:
- دهنی منو خوردی عق زدی سوسول؟!
انگار که من ملیجک شخصی‌اش بودم! دیگر طاقت نداشتم؛ کیفم را از روی زمین برداشتم و چشم‌آلوسی به مسیح رفتم. وارد اتاقم شده و در را محکم به هم کوبیدم. خودم را روی تخت انداختم که صدای پیامک گوشیام آمد. موبایلم را از داخل کیفم برداشتم و پیام را باز کردم. مسیح فرستاده بود: «سوسول»!
موبایل را روی زمین پرت کردم و سرم را توی بالش فرو بردم. همه‌ی عالم و آدم می‌دانستند که من به هیچ وجه نمی‌توانم از غذا یا نوشیدنی، بشقاب، قاشق یا لیوان کس دیگری استفاده کنم. مسیح هم می‌دانست اما می‌خواست اذیت کند و هربار سر این مسئله، از کلمه‌ی چندش‌‌آور «سوسول» که من خیلی بدم می‌آمد استفاده می‌کرد. چقدر سخت است کسی را دیوانه‌وار دوست داشته باشی و او جز آزار برایت ارمغانی نداشته باشد و تو به همان اذیت‌هایش دل خوش کنی... و چقدر سخت‌تر است که عاشقانه‌های معشوقت برای شخص دیگری خرج شود! سه ساعت بعد، از اتاقم خارج شدم و فردوس را دیدم که روی مبل ولو شده و خروپفش به هواست. ایشی کش‌دار گفتم و سری به آشپزخانه زدم. خبری از مسیح نبود! در یخچال را باز کردم تا یک شام جمع و جور آماده کنم که در اتاق فردوس باز شد و من سر چرخاندم و اعتمادالدوله را داخل چارچوب دیدم. بی‌تفاوت دوباره به داخل یخچال نگاه کردم و وقتی دیدم خبری نیست، دست به دامن فریزر شدم. دو بسته گوشت چرخ‌کرده داشتیم که آنها را بیرون کشیدم و دنبال سیب‌زمینی، پیاز و تخم‌مرغ گشتم تا از آن کتلت‌های خوشمزه‌ام درست کنم که متوجه شدم هیچ کدامشان موجود نمی‌باشند. مانتو و شال دم‌دستی‌ام را از رخت‌آویز جلوی در ورودی خانه برداشتم و پوشیدم که مسیح کنارم آمد و آرام پرسید:
- کجا می‌ری؟
جوابش را ندادم و به اتاقم رفتم. کیفم را برداشتم و بیرون زدم و بی‌سروصدا، طوری‌که فردوس بیدار نشود و قیل و قال راه نیندازد در را باز کردم. مسیح هم با من از خانه بیرون آمد و دنبالم راه افتاد. داخل راهرو بودیم که صدایم زد:
- بهشت کجا داری می‌ری؟
تندتند و حرصی گفتم:
- میرم خرید گجت‌جان. امری باشه؟
از من جلو زد و پله‌ها را دو تا یکی پایین پرید:
- با هم می‌ریم.
چشم در کاسه چرخانده و زیرلب صلوات فرستادم تا بیشتر از آن عصبی نشوم. از ساختمان خارج شدم و او را جلوی در دیدم. به درخت روبروی در ورودی تکیه داده و منتظر من ایستاده بود. بی‌محلی کردم و ماشین یارا را دیدم که وارد کوچه شد و در پارکینگ را با ریموت باز کرد. حتی‌الامکان سعی کردم آشنایی ندهم که اگر مسیح قیافه‌ی خسته‌ی او را می‌دید، صددرصد می‌فهمید که توی رستوران داشتم یارا را توصیف می‌کردم. چشم از ماشین یارا گرفتم و از پیاده‌رو پایین رفتم که مسیح دنبالم راه افتاد و در حالیکه لودگی می‌کرد و دورم می‌چرخید، گفت:
- آدری جون نمی‌شه حالا قیف نیای؟ ببین منو... بیا دیدم بزن ببین چقدر قشنگم.
داشت منت می‌کشید و من هم سگ محلش می‌کردم. خواستم از عرض کوچه بگذرم و آن طرف بروم که صدای یارا را از پشت سرمان شنیدم:
- شما شازده پسر... صبر کن ببینم.
من و مسیح هر دو سمت یارا چرخیدیم و او با آن اخم غلیظش مستقیم به مسیح چشم دوخته بود.
مسیح با پررویی دستانش را داخل جیب‌هایش چپاند و گردن کج کرد:
- جونم داداش؟ کاری داری با من؟
یارا لنگه ابرویی بالا انداخت، جلوتر آمد و در چند سانتی‌متری مسیح ایستاد. حالت گارد گرفت و با سر به من اشاره کرد:
- شما نسبتی با خانم دارین که تو دست و پاشون می‌پیچین؟
اوه... پس ماجرا من بودم! گلویی صاف کرده و گفتم:
- آقای یارا طوری نیست. ایشون آشنان... یعنی آشنای زورچپونی در واقع.
چشم‌غره‌ای به مسیح رفتم و دستانم روی سینه چلیپا شد که ابروهای یارا بالا پریدند و نگاهش بین و من مسیح نوسان گرفت.
- که اینطور! ببخشید دخالت کردم ولی راستش بهشته خانم، این همسایه‌ها یه کم فضولن و دهنشون چفت و بست نداره.
سؤالی نگاهش کردم که مسیح خندید و روی شانه‌ی یارا زد:
- نه نه، من داداششم. همسایه‌ها آزادن که فضولی کنن.
لجم گرفت و بلافاصله گفتم:
- داداشم نیست؛ پسرخونده‌ی بابامه. گفتم که... آشنای زورچپونیه.
یارا هنوز داشت گیج می‌زد که مسیح با اجازه‌ای گفت و نزدیکم شد و زیر گوشم گفت:
- این بود اون آقای خسته و داغون که می‌گفتی؟
بعد با دزدگیر قفل ماشینش را باز کرد و پشت فرمان نشست. یارا پشت گردنش را خاراند و پراخم زل من شد:
- شما به این آشنای زورچپونیتون گفتین من خسته و داغونم؟!
سری به تأسف تکان داد و من لب گزیده و خجالت‌زده گفتم:
- وای نه. یعنی... یعنی داشتم ازتون تعریف می‌کردم به خدا.
چپ‌چپ نگاهم کرد و دستش را به نشانه‌ی سکوت بالا برد.
- دست شما درد نکنه متوجه شدم.
چرخید و رفت و دستان من مشت شدند و سمت ماشین مسیح حمله کردم. به اتومبیل گرانقیمتش لگد پراندم و مشت زدم و او همچنان می‌خندید. یارا را هم دیدم که داشت با تعجب نگاهم می‌کرد. آخر مسیح کوتاه آمد و از ماشینش پیاده شد. بازویم را با همان خنده‌ی مسخره‌اش گرفت و مرا داخل ماشین انداخت. خودش هم پشت فرمان نشست و برید‌‌بریده بین خنده‌هایش گفت:
- وای وای. چرا یهو تیمارستانی شدی تو؟ عاشق این کاراتم یعنی بهشت.
استارت زد و راه افتاد و من آرزو کردم که او روزی عاشق خودم شود، نه کارهایم. سمتش براق شده و جیغ زدم:
- احمق خل، چرا اونقدر بلند گفتی که اونم بشنوه؟! آبرومو بردی که پیشش.
ابروهایش را بالاوپایین کرد و خنده‌اش قطع شد؛ اما لبخندش را همچنان حفظ کرده بود.
- خواستم ببینم واقعاً طرفت اونه یا نه که دیدم نیست. وگرنه اونقدر رسمی و خشک باهات برخورد نمی‌کرد.
دوباره جیغ زدم:
- اصلاً هرکی. به تو چه؟ زندگی من به تو چه؟ مگه من میام رابطه‌ی تو و گیسو رو به هم بریزم؟!
با تعجب نگاهم کرد و جلوی فروشگاهی متوقف شد:
- اولاً که من داداشتم و باید روت غیرت داشته باشم، دوماً هم که گیسو و من قراره ازدواج کنیم؛ همینجوری کشکی که با هم نیستیم. سوماً هم که...
دیگر صدایش را نمی‌شنیدم. تا آن روز فکر می‌کردم که گیسو هم مثل باقی دوستان دخترش چند صباحی می‌‌ماند و بعد غیبش می‌زند. اما نه... این یکی فرق داشت. قبل از اینکه بتواند اشک‌هایم را ببیند، صورتم را سمت شیشه‌ی کنارم چرخاندم و از ماشین پیاده شدم. هنگام بسته شدن در، شنیدم که گفت:
- گِل لگد نمی‌کنما. دارم حرف می‌زنم خیر سرم.
وارد فروشگاه شدم و آینه‌ی کوچکم را از کیفم درآوردم و با احتیاط، طوری که آرایشم به هم نریزد، اشک‌هایم را پاک کردم. دلم درد می‌کرد! آخر چرا هیچ وقت عشق مرا نمی‌دید؟! چرا هربار می‌گفت برادر من است؟ چرا آنقدر مرا آزار می‌داد؟ بین قفسه‌ها رفتم و نفسی عمیق کشیدم تا بر خودم مسلط شوم. بالاخره توانستم بدون خوردن چیزی، بغضم را ببلعم و کمی راحت شوم که از شانس گندم از روبرویم درآمد و درحالیکه سمت من خم شده بود، با لبخندی دندان‌نما پرسید:
- پسره اینجاست که اونجوری ول کردی اومدی؟!
نگاهی به اطرافمان انداخت و به چرندیاتش ادامه داد:
- فروشنده است یا صندوقدار؟
دلم می‌خواست همانجا بنشینم و زانوهایم را بغل بگیرم و تا قبل از اینکه بمیرم، زار زار اشک بریزم. بدون حرف، چندتا سیب‌زمینی، پیاز و تخم‌مرغ برداشتم و با پولی که توی کارتم داشتم و بابت قلیان از دست نداده بودم، هزینه‌اش را پرداخت کردم. مسیح هم داشت وظیفه‌اش که پیدا کردن معشوق خیالی‌ام بود را انجام می‌داد و روی تک‌تک مردان جوان آنجا زوم می‌کرد. بسته‌های خرید را برداشتم و راه خروج را پیش گرفتم. کیسه‌ها را از من گرفت و هم‌گامم شد.
- هنوز باهام قهری بهشته؟! بابا بی‌خیال دیگه. خب دیگه بهت نمی‌گم سوسول.
تیز نگاهش کردم که خندید:
- آهان، خب دیگه اون کلمه‌ی وحشتناک و خانمان‌برانداز رو روی زبونم نمیارم. حله؟
مگر من چقدر می‌توانستم با او قهر بمانم؟! به بیست و چهار ساعت هم نمی‌کشید. برای خاتمه دادن به بحث «سوسول» و البته ارضای حس کنجکاوی پرسیدم:
- الان تو و گیسو با هم نامزدین؟
با مسخره‌بازی گفت:
- جان جان. دل تنگ شنیدن زوزه‌هات شده بودم خداوکیلی... نه بابا نامزد کدومه؟ هنوز خواستگاری نرفتم.
یواشکی نفسی راحت کشیدم. هنوز وقت داشتم که عاشقش بمانم. هنوز می‌شد آزارهایش را تحمل کرد! به خانه که رسیدیم، مامان برگشته بود. از او خواستم برود و استراحت کند و خودم شام را حاضر کردم. غذای مامان را کنار گذاشتم و سفره را روی میزغذاخوری انداختم. فردوس را بیدار کردم و سه نفری شام خوردیم. مسیح کم مانده بود انگشتهایش را هم گاز بگیرد. فردوس که حسابی سیر شده بود، کنار کشید و بشقابش را به آشپزخانه برد:
- خیلی خوشمزه بود بهشت.
مسیح که هنوز غذایش تمام نشده بود، اعتراض کرد:
- کاش بیشتر درست می‌کردی.
چینی به بینی داده و نگاه چپی به او انداختم:
- حالا اول بخور تمومش کن، بعد غر بزن.
خندید و تکه‌ای نان کند و لقمه پیچید. بعد از اتمام غذایش اما هنوز سیر نشده بود. پوفی کشیدم و غذای مادرم را جلویش گذاشتم.
- اینو بخور، برای مامانم درست می‌کنم.
ابرو بالا داد و محو تماشایم شد:
- خداییش؟!
سر به بله تکان دادم و او مثل بربرها به بشقاب غذای مادرم حمله کرد. من هم به آشپزخانه برگشتم و دوباره مایه کتلت را آماده کردم و از نو مشغول آشپزی شدم. شستن ظرف‌ها را به فردوس سپردم و خودم به اتاق رفتم و مشغول درس خواندن شدم. نفهمیدم کی خوابم برد. وقتی که بر اثر انفجار مثانه‌ام بیدار شدم، اتاقم تاریکِ تاریک بود. آرام در را باز کردم و راه دستشویی را پیش گرفتم که صدایی از پذیرایی به گوشم رسید. مثانه‌ام داشت می‌ترکید اما نمی‌توانستم از خیر فالگوش ایستادن بگذرم. در آن ظلمات مسیح را دیدم که گوشه‌ی کاناپه کز کرده و با موبایلش صحبت می‌کند. پشت دیوار ایستادم و گوش دادم. داشت نجوا می‌کرد:
- آره یه‌دونه‌ام، خونه‌ی فردوس‌اینام.
داشت با گیسو صحبت می‌کرد. دندان‌قروچه‌ای کردم و خواستم بروم که افزود:
- معلومه که دوست داشتم الان پیش تو باشم آخه عسلم.
چشمانم را بستم و اشکم چکید و او ادامه داد:
- اگر پیشت بودم چیکار می‌کردم؟ خب قابل پخش نیست وگرنه حتماً بهت می‌گفتم.
لب روی هم فشردم و طاقت از کف دادم. اشکم را پاک و چراغ را روشن کردم و دیدم که لبخند بر لبش ماسید. خودم را به آن راه زدم و نگاهم متعجبانه بین او و ساعت چرخید.
- هنوز بیداری تو؟!
به بهانه‌ی آب خوردن از کنارش گذشته و سمت آشپزخانه رفتم. به مثانه‌ی پرم لیوانی آب افزودم و بعد خودم را داخل دستشویی انداختم. او هم در سکوت مرا تماشا می‌کرد و هیچ نمی‌گفت. وقتی از دستشویی بیرون آمدم، او وسط خانه ایستاده بود و این پا و آن پا می‌کرد. دستگیره‌ی اتاقم را گرفتم که سربه‌زیر پرسید:
- تو... داشتم تلفن حرف می‌زدم، شنیدی؟
نمی‌دانم چرا؛ اما حس کردم اگر اقرار به شنیدن کنم، تحقیر می‌شوم. نفسی گرفته و حین اینکه وارد اتاقم می‌شدم، گفتم:
- دیدم داری پچ‌پچ می‌کنی. ولی نمی‌شنیدم چی می‌گفتی.
و برای اینکه خیالش را راحت کنم، بین چارچوب ایستاده و به او چشم باریک کردم:
- وای به حالت اگر بفهمم داشتی به فتاح گزارش می‌دادی.
خندید و سر به نفی تکان داد. شب به خیری گفتم و در اتاقم را بستم. چرا نمی‌رفت در خانه‌ی خودشان؟! نبودنش یک درد بود و بودنش هزار و یک درد. دست کم وقتی نبود، دل و قلوه دادنش با گیسو را نمی‌شنیدم، آن هم با آن صدای مخملی‌اش که دل شنونده‌های رادیو را برده بود؛ دل مرا بیشتر!
صبح حاضر شدم که به دانشگاه بروم. در رادیو کاری نداشتم و با خیال راحت راه افتادم که جناب دم هم پشت بندم مثل جوجه آمد. در خانه را که بست، جیغ‌جیغ‌کنان گفتم:
- تو کجا؟!
همان حین که کفشش را می‌پوشید، گفت:
- من تا اون جناب خسته و داغونی که تو جذبش شدی رو نبینم و یه درس حسابی بهش ندم بی‌خیال نمی‌شم.
بازدمم را با حرص از بینی بیرون دادم و گفتم:
- آخه به تو چه بشر؟! فتاحی؟ فردوسی؟ مامان رویامی؟ پردیسی؟ دیروزم جلوی پسر همسایه‌مون سکه‌ی یه پولم کردی.
اخمی غلیظ تحویلم داد و گفت:
- من مسیحم... داداشت! دیروز هم که گفتم... از قصد اون حرفو زدم که ببینم بینتون خبریه یا نه.
داداش نه، سوهان روح بود! ادامه داد:
- دلمم نمی‌خواد با هر ننه‌قمری لاس بزنی.
اصلاً وقتی می‌گفت داداش، می‌خواستم بمیرم؛ نطقم تا حدودی کور می‌شد و بغض می‌چسبید به گلویم و بی‌خیالم نمی‌شد. نگاه از او گرفتم و روی پله نشستم تا بند کفشم را ببندم. بوی نان راهرو را برداشته بود. سر خم کردم و یارا را چند پله پایین‌تر دیدم که چند نان بربری به دست گرفته و ایستاده بود. پس او هم مثل من فالگوش ایستادن را دوست داشت! سربلند کرد و مرا که دید، فوری راه افتاد.
چشم از او گرفتم و خودم را از وسط پله کنار کشیدم تا بتواند رد شود. به من که رسید، مکث کرد و زیرلب سلام داد. مثل خودش آرام پاسخش را دادم و او نان‌های در دستش را سمتم گرفت. نگاهش کردم اما او داشت با مسیح سلام و علیک می‌کرد. بوی نان تازه داشت دیوانه‌ام می‌کرد. تکه‌ای کندم و گفتم:
- مرسی.
صاف ایستاد و نگاهش را به من دوخت:
- خواهش می‌کنم.
دستش را دوباره جلو آورد و با همان حالت جدی‌اش گفت:
- بردارین بازم!
لبخندی زدم و تکه‌ای دیگر کندم:
- وای مرسی. ببخشید بوی نون تازه بدجوری رو مخ منه.
لبخندی محو زد و زیرلب «نوش‌جانی» گفت و به طرف واحدشان رفت. از آنجایی که یادش رفت به مسیح نان تعارف کند، اعتمادالدوله جلو آمد و یکی از آن دو تکه نان را از دستم قاپید. از پله‌ها پایین رفت و گفت:
- تو ماشین منتظرم، بجنب.
یارا هنوز به داخل خانه‌شان نرفته بود. از روی پله بلند شدم و بند کیفم را روی دوشم محکم کردم که صدایم زد:
- خانمِ... ام... بهشته. من ناخواسته حرفاتونو شنیدم. ببخشید که دیروز زود قضاوتتون کردم. ظاهراً این آشنای زورچپونیتون دوست داره سربه‌سرتون بذاره.
آرام و سربه‌زیر خندید و مرا هم به خنده وا داشت. خوب بود که می‌دانست عذرخواهی چیست. مسیح که می‌مرد یک ببخشید خشک و خالی بگوید!
- نه بابا اختیار دارین. مسیح که اصلاً سادیسم داره. کارش فقط اذیت کردن منه... با اجازه‌تون من باید برم. به یلدا جان سلام برسونید.
از ساختمان که بیرون زدم، ماشین مسیح را پارک شده و حاضر آماده جلوی در دیدم. داخلش نشستم و او با طمأنینه نگاه از گوشی‌اش کند و راه افتاد. می‌خواست آن را روی داشبورد بگذارد که زنگ خورد. دعا می‌کردم که گیسو نباشد؛ اما دعای من کی بالا رفته بود که دفعه‌ی دومم باشد؟!
- سلام بر یه‌دونه‌ی خودم.
چشم در کاسه چرخاندم و از شیشه‌ی کنارم زل خیابان شدم. نانم را خوردم و او گفت:
- جونم، تو فقط دلبری کن با حرفات خوشگلم.
قبل از اینکه جمله‌ی بعدش را ادا کند، هندزفری‌ام را وصل گوشی کردم و صدای آهنگ را تا آخر بالا بردم. با هر جملهاش به گیسو، حمله‌ای به قلبم می‌کرد و من بیشتر خرد می‌شدم. بعد از یک ربع، گوشی‌اش را به شانه‌ام زد و آن را سمت من گرفت. هندزفری را از گوشهایم در آوردم و پرسیدم:
- چیه؟
با سر به گوشی‌اش اشاره کرد:
- گیسو کارت داره.
نفسی عمیق کشیدم و گوشی را گرفتم:
- الو؟
به شوخ و شنگی همیشه‌اش بود:
- سلام عشق جان. خوبی؟
- سلام عزیزم. ممنون، شما خوبی؟
- قربونت برم الهی، مرسی گلم. بهشت جان، آخر هفته تولد مسیحه. یه جشن کوچولو گرفتم و خواستم دعوتت کنم بیای. هرچی نباشه خواهر شوهری دیگه.
زیر خنده زد و من هم به اجبار خندیدم. افزود:
- فردوس هم دیشب دعوت کردم گفتن میان. هرچی جوونه دارم جمع می‌کنم چون مسیح اینجوری بیشتر دوست داره.
اگر نمی‌رفتم، بد می‌شد؟!
- باشه گیسو جون. ممنون از دعوتت. حتماً با فردوس میام... مرسی.
- عاشقتم که. راستی از دوستاتون هم بیارین اگر دوست داشتین. می‌خوام حسابی شلوغ بشه.
دوستم کجا بود که با من به مهمانی بیاید؟! باشه‌ای گفتم و بعد از خداحافظی گوشی مسیح را برگرداندم. نه او روی مخم رژه می‌رفت و نه من حرفی برای گفتن داشتم. اما این آرامش مدت زیادی دوام نداشت.
- راستی دیشب نشد حرفاتو به خان داداشت منتقل کنم؛ حیف شد.
چشم باریک کرده و گفتم:
- الان چی شد یاد این افتادی؟
اخمی کرد و یک دستش را روی دنده گذاشت:
- من به این پسره... همسایه‌تون مشکوکم.
پوفی کشیدم و رو از او گرفتم:
- ببین مسیح، یه آتش‌نشان به قدر کافی اعصابش نابود هست؛ تو دیگه فردوسو عصبی‌تر نکن خواهشاً.
- همین دیگه. به خاطر همین بهش چیزی نگفتم، وگرنه یه کرمی به جونم افتاده که زنگ بزنم بهش و راجع به آقای همساده هشدار بدم. اما خب کرمه دیگه. چرا باید به حرفهای یه کرم ناچیز توجه کنم؟!
پشت‌چشمی نازک کرده و گفتم:
- بیخود به آقای همساده مشکوکی.
نیم‌نگاهی انداخت و جدی شد:
- پس چرا طول کشید تا بیای پایین؟
حال و حوصله‌ی توضیح دادن نداشتم. سؤالش را بی‌جواب گذاشتم و دوباره هندزفری را داخل گوشهایم بردم.
بعد از دانشگاه، کمی خیابان‌گردی کردم و بعد از ظهر به خانه رسیدم و مامان را در حال آشپزی دیدم. فردوس شیفت بود و من هم مشغول گوش دادن به کتاب صوتی‌ام؛ البته بدون هندزفری. زنگ خانه به صدا درآمد و من کتاب صوتی را کنار گذاشتم و سمت در رفتم. آن را گشودم و دیدم زنی با دامن و بلوز آستین بلند، کاسه‌ای بزرگ آش رشته در دست دارد و به رویم لبخند می‌زند.
- سلام.
جواب سلامم را با لبخند داد و کاسه را سمتم گرفت:
- سلام دخترم. خوش اومدین به این ساختمون.
کاسه را گرفتم و آب از لب و لوچه‌ام آویزان شد.
- به‌به چه آشی! خیلی ممنون قبول باشه.
ریز خندید:
- نذری نیست. گفتم بده دست خالی واسه خوشامدگویی بیام، دخترم گفت آش بیارم. شما بهشته خانم هستی دخترم؟
اخمی از سرکنجکاوی کرده و گفتم:
- بله خودمم.
- من مامان یلدام... همسایه روبرویی‌تون.
صدای مادرم را از پشت سر شنیدم:
- وا بهشته چرا نمی‌گی تشریف بیارن داخل؟
مرا از جلوی در کنار زد و مشغول صحبت با زن شد. او را با اصرار به داخل منزل دعوت کرد و من هم سراغ یلدا رفتم. او را به داخل خانه‌مان دعوت کردم و جمع مادر دختری شد. آش را دور هم خوردیم و پی بردیم که عاطفه خانم دستپخش عالی‌تر از عالیست. از زندگی‌هایمان گفتیم. همسر عاطفه خانم فوت شده و یلدا و یارا یتیم بودند. مادر هم از پدر من گفت و از طلاقشان. عاطفه‌خانم دبیر بازنشسته بود و اما همچنان در مدارس غیرانتفاعی تدریس می‌کرد. یلدا گفت که ادمین کانال‌های تلگرام و اینستاگرام است و از این طریق کسب درآمد می‌کند. یارا هم ترانه‌سرا بود. یک ترانه‌سرای مشهور که منِ خنگ از آن اول نشناختمش؛ یارا معین! چطور آدمی به آن خشکی می‌توانست هنرمند باشد؟! اگر ظاهرش را فاکتور می‌گرفتم، اخلاقش بیشتر شبیه دبیرهای فیزیک بود تا ترانه‌سرا. رشته‌ی یلدا کتابت و نگارگری بود و من هم گفتم که مترجمی زبان انگلیسی می‌خوانم. زودتر از زود خودمانی و صمیمی شدیم. ساعت نه شب بود که زنگ واحدمان به صدا درآمد. در را باز کردم و یارا را دیدم که پشت سرش را خاراند و لبخندی خجالتی زد:
- سلام خانم. عذر می‌خوام... مادرم و خواهرم اونجان؟
- سلام آقای معین. بله اینجا هستن. خواهش می‌کنم بفرمایید داخل.
مادرم دوباره وارد صحنه شد و مرا کنار زد و او را به داخل خانه کشاند. بودنش در خانه‌مان ذوق‌مرگی نداشت؟! آدمی با آن شهرت و هنر، به خانه‌ی ما آمده و همسایه‌مان بود. باید یک سلفی می‌انداختم وگرنه شبم روز نمی‌شد. برایش چای و شکلات بردم و روبرویش نشستم.
- آقای معین من عاشق ترانه‌های شمام. چقدر خوشحالم که همسایه‌ی ما هستین!
سر به زیر و آرام خندید و گفت:
- افتخار که نصیب ما شده بهشته خانم نویان.
فامیلی‌ام را می‌دانست! یلدا با خنده رو به من کرد:
- داداشم رادیو خیلی گوش می‌ده. مخصوصاً شبکه‌نمایش که تو هم با صدات حسابی روح و روان آدمو به هم می‌ریزی.
یارا افزود:
- از همون اول سر اون جعبه که داشتین می‌بردین انباری شناختمتون از صداتون. اون آقای آشنای...
خندید و «زورچپونی» را فاکتور گرفت.
- اون آقای آشناتون هم همکارتون هستن؛ نه؟ آقای مسیح اوجی!
خودش هم نبود، اسمش باید می‌آمد. لبخند بر لبم ماسید و سر تکان دادن:
- خود ناکسشه.
خندیدند. مادرم و عاطفه خانم غرق صحبت بودند و متوجه ما نشدند. یلدا گفت:
- آقا ول کنید این چیزا رو. بیاین پانتومیم بازی کنیم.
نگاهی به خودمان انداختم و تعداد کممان:
- دو به دو بازی کنیم. مامان تو داور می‌شی؟
صحبتشان قطع شد و همراه عاطفه خانم، با تعجب نگاهم کرد:
- داور چی؟
- می‌خوایم پانتومیم بریم. من و یلدا، یارا و خاله عاطفه، شما هم داور.
خاله عاطفه گفت:
- وای نه نه. من اهل بازی کردن نیستم.
مادر هم لبخند زد:
- مامان جان تازه صحبت من و عاطفه جان گل انداخته. جاهای حساسش هم رسیده. منم معاف کن.
با لب برچیده به یلدا نگاه کردم و گفتم:
- پایه نیستن دیگه. کاش فردوس بود!
زنگ خانه به صدا در آمد و من از پشت آیفون دیدم که مسیح است. سرم را بالا گرفته و به خدا اعتراض کردم:
- خدایا گفتم فردوس، نه این جناب اعتمادالدوله.
در را باز کردم و رو به مادرم گفتم:
- آقای چتر تشریف آوردن.
مادرم لب گزید و تصنعی خندید:
- پسر خونده‌ی باباشو می‌گه. خیلی پسر گلیه... عین فردوس واسه‌ام عزیزه.
یلدا پرسید:
- یعنی برادرناتنیه بهشته جون هستن؟
باز هم این لغت برادر چسید کنار اسم مسیح.
- نه داداشم نیست. بچه‌ی زن بابام از شوهر قبلیشه.
سر تکان داد و با خنده گفت:
- ماجرا خیلی پیچیده است.
در واحدمان را باز کردم و پاسخ دادم:
- تو موقعیتش باشی چندان هم پیچیده نیست.
صدای مسیح از راهرو می‌آمد و همه به جز مادرم و عاطفه خانم کنجکاوانه گوش می‌دادند.
- من چیکار کنم که ننه‌ام اینقدر بداخلاقه؟! چیکار کنم که همه‌اش میام خونه‌ی شما؟
دست به کمر بین چارچوب ایستادم و به او که دیگر به طبقه‌ی ما رسیده بود، گفتم:
- خداروشکر پول تو کیفت فراوونه. برو بریز تو شکم هتل‌دارها.
نگاهی به کفش‌های جلوی در انداخت و آرام‌تر از قبل گفت:
- از توی هتل که نمی‌تونم سربه‌سر تو بذارم... مهمون دارین؟!
از جلوی در کنار رفتم تا داخل شود. با ورود مسیح، مادرم به استقبالش رفت و خوشامد گفت. مسیح هم مثل همیشه زبان ریخت:
- الهی من قربون تو برم خاله رویا. درد و بلاتون بخوره تو سر هرچی مسیحه.
مادرم خندید و خدانکنه‌ای گفت و کنار رفت. مهمانان به احترامش برپا زدند و او با ابروهای بالا رفته زل یارا شد. آدمی به اندازه‌ی او ضایع روی کره‌ی زمین وجود خارجی نداشت. سلام دادند و او هنوز قفل یارا بود. سقلمه‌ای به مسیح زدم و از میان دندان‌هایم با لبخندی مصنوعی گفتم:
- سلام دادن... مسیح خان.
نیم‌نگاهی به من انداخت و گلویش را صاف کرد. جواب سلامشان را داد و دعوت به نشستنشان کرد. به آشپزخانه رفتم تا برایش چای بیاورم که دنبالم آمد و بغل گوشم گفت:
- خودشه... خسته و داغون این یاروئه؛ ها؟
پوفی کشیدم و جوابش را ندادم. چای ریختم و به پذیرایی بردم. نشستم و او هم کنارم جای گرفت. یارا گفت:
- می‌خواستیم پانتومیم بازی کنیم یار کم داشتیم. خوب شد اومدی.
مسیح پوزخندی زد و سر تکان داد.
- به موقع رسیدم. ها؟
یارا متوجه منظور او نشد، اما من فهمیدم که در خیالات خودش داشت به یارا طعنه می‌زد. چایش را که خورد، «هرکی تک بیاره» رفتیم تا یارکشی کنیم. یلدا و مسیح با هم افتادند و من و یارا هم یک تیم شدیم. مسیح دیگر داشت از عصبانیت می‌ترکید. بالاخره موفق به اذیت کردنش شده و از این بابت خوشحال بودم. قبل از شروع بازی گوشیام را آوردم و سمت خودم و یارا گرفتم:
- آقای معین اول یه سلفی بندازیم من پزتونو بدم به دوستام، بعد بازی کنیم.
یارا خندید و به من نزدیکتر شد. سلفی گرفتم و نیم‌نگاهی به مسیح انداختم؛ کارد می‌زدی خونش درنمی‌آمد. پرسید:
- پز بدی به دوستات؟!
لبخندی زده و پاسخ دادم:
- آره دیگه. آخه آقای معینن؛ ترانه‌سرای معروف.
یارا با لبخند گفت:
- البته در مقابل شما که مجری و گوینده رادیو هستین بنده عددی نیستم. پس لطفاً اون عکسو به منم بفرستین تا بنده هم پز شما رو بدم.
- اختیار دارین. حتماً... آی‌دی تلگرامتون چیه؟
او گفت و من عکس را برایش فرستادم. مسیح کنار گوشم آرام گفت:
- الان تو مرحله‌ی تیک و تاکین؛ آره؟
من آدم کم آوردن نبودم؛ وگرنه خیلی وقت پیش اعتراف می‌کردم که به او دروغ گفتم. با کلافگی سمتش چرخیده و زل چشمانش شدم. قرمز بودند و طوفانی؛ درست مثل یک برادر! اگر طور دیگری غیرتی می‌شد، خیلی خوب بود و من به دروغم اقرار می‌کردم. اما غیرت برادرانه‌اش حالم را به هم می‌زد. سرم را سمت گوشش خم کرده و نجوا کردم:
- درست فهمیدی... الان تو اون مرحله‌ایم.
پرحرص زل هم بودیم که یلدا گفت:
- خب اول کدوم گروه شروع کنه؟
مسیح نیشخندی زد و دستش را بالا گرفت: «سنگ کاغذ قیچی»!
هردو، دستمان را جلو بردیم. من کاغذ آوردم و او سنگ. بار دوم، او قیچی آورد و من سنگ و بار سوم من قیچی و او کاغذ. شکست دادنش عجیب مزه می‌داد؛ حتی در سنگ کاغذ قیچی! من و یارا کنار هم نشستیم و او و یلدا هم پیش هم. یارا دهانش را کنار گوشم آورد و گفت: «آشنای زورچپونی»
با چشمان گرد نگاهش کردم و هردو همزمان زیرخنده زدیم. مسیح تشر زد:
- زود باش بهشت.
***
آخر شب بود که از خانه‌مان رفت و گفت که در هتل می‌خوابد. قهر و دعوایش با مادرش تمامی نداشت. هربار که با مهری خانم بحثش می‌شد می‌آمد خانه‌ی ما و وقت‌هایی هم که فردوس شیفت بود، مثل آن شب دیر وقت می‌رفت و در هتل می‌خوابید. روی کاناپه‌ی جلوی تلویزیون دراز کشیدم و سرم را روی دسته‌ی آن گذاشتم. داشتم برای خودم با گوشی بازی می‌کردم که نوتیفیکیشن پیام بالای صفحه سبز شد. روی آن ضربه زدم و پیام یارا بالا آمد: «چقدر خوب افتادم. علاوه بر صدای مسحور کننده‌ای که دارین، عکاس قابلی هم هستین!»
بی‌حوصله برایش تایپ کردم: «لطف دارین...»
دوباره مشغول بازی‌ام شدم و چند دقیقه بعد، دیدم که مرا در اینستاگرام تگ کرد. عکسمان را به اشتراک گذاشته و زیرش نوشته بود: «همراه با دوست خوبم خانم بهشته نویان، گوینده‌ی خوش‌صدای رادیو. چقدر خوش گذشت امشب!»
من هم که به کل یادم رفته بود عکس را در پیجم بگذارم، دست به کار شده و بلافاصله عکس را آپ کردم کپشن زیر عکسمان نوشتم: «چه افتخاری بالاتر از این که آقای یارا معین دوست و همسایه‌ی ما هستن؟ یه شب به یاد موندنی کار دوست خوبم آقای معین عزیز.»
بعد هم تگش کردم و رفتم داخل پیج یارا و برایش کامنت گذاشتم: «خیلی خوش گذشت».
کامنت بازی‌هایمان با یارا و یلدا داشت ادامه می‌یافت که مسیح هم پیدایش شد و برایم نوشت: «تیک، تاک. تیک، تاک. آره خوش گذشت».
لب روی هم فشردم و کامنتش را بی‌جواب گذاشتم. اینبار گیسو بود که کامنت مسیح را ریپلای کرد: «یعنی چی عشقم؟»
بلافاصله جوابش را داد: «یعنی من قربون تو برم الهی!»
حس می‌کردم سرم یک کوه آتش‌فشانی فعال است که هرلحظه امکان دارد منفجر شود. خواستم گوشی را کنار بگذارم که یارا، مسیح و گیسو را منشن کرد: «مجرد اینجا نشسته‌ها. یه کم مراعات کنید.»
انتهای پیامش هم شکلک خنده گذاشته بود. کامنتش را لایک کردم تا دماغ مسیح را بسوزانم. بعد هم گوشی را کنار گذاشتم و وارد آشپزخانه شدم تا ظرفهای کثیف را بشویم. تنها خنکای آب می‌توانست تن گر گرفته‌ام را آرام کند. کاش می‌شد عشقم را از مسیح پس بگیرم. کاش می‌شد خاطرش را کادوپیچ می‌کردم و تحویل خودش می‌دادم تا خلاص شوم. خاطرخواهش بودم و هواخواهش و اما کاری از دستم برنمی‌آمد. حتی عرضه نداشتم که برایش آرزوی بد کنم و از خدا بخواهم که به گیسویش نرسد. دوست داشتم خوشبختی را با تمام وجودش مزه مزه می‌کند، هرچند که آن بخت برای او عسل باشد و برای من زهر!
خسته و درمانده گوشیام را برداشتم و به اتاقم رفتم. صدای پیامش دوباره بلند شد و یلدا نوشته بود: «فردا کلاس نداری؟»
تایپ کردن برای من یکی از سخت‌ترین کارهای ممکن بود. با او تماس گرفتم و وقتی که پاسخ داد، گفتم که با صحبت کردن راحت‌ترم. بعد هم اضافه کردم:
- کلاس دارم اما علاقه‌ای به رفتن ندارم. ولی خب مجبورم برم، چون قراره یه متن ترجمه شده رو تحویل استاد بدم.
- ساعت چند؟ بیا با هم بریم.
- ساعتش فرقی نداره. چون استادش از صبح هست تا آخر وقت.
- خوبه. یارا منو ساعت دوازده می‌بره دانشگاه. آماده باش دوازده بریم.
دو دل بودم برای گفتن حرفم، اما عاقبت به زبان آوردم:
- خب بیا خودمون بریم. چرا به آقای معین زحمت می‌دی؟
خندید و به آن طرف خط گفت:
- می‌گه چرا به تو زحمت می‌دم!
سپس خطاب به من ادامه داد:
- من همه‌اش می‌گم ماشینتو بده خودم برم، اما رو ماشینش حساسه و دست کسی نمی‌ده. بعدم بیخود کرده... وظیفه‌شه وقتی تو خونه پلاسه، منو هم برسونه دانشگاه.
خب تا حدودی حق با یلدا بود. صدای یارا را از پشت خط شنیدم که گفت:
- وقتی ماشینو می‌کوبونی اینور اونور معلومه که دستت نمی‌دم.
به گمانم داشت بحثشان می‌شد که سریع از یلدا خداحافظی کرده و با مرد رندی خودم را از وسط ماجرا بیرون کشیدم!
***
صبحانه‌ام را که خوردم، بی‌سروصدا ناهار را درست کردم و اجازه دادم مادرم تا جایی که می‌تواند بخوابد. بیچاره آنقدر خسته می‌شد که حد نداشت. فردوس هم صبح زود آمده بود و با خروپفش روی مخم رژه می‌رفت. در اتاقش را بستم و کارهای مربوط به استودیو را انجام دادم و ساعت یازده بود که کم‌کم حاضر شدم. سر ساعت دوازده یلدا پیام داد که بروم. در واحدمان را که باز کردم، او و یارا را مشغول پوشیدن کفششان دیدم. با هر دو سلام و احوال‌پرسی کردم و بعد از ساختمان بیرون رفته و سوار ماشین یارا شدیم. گفتم:
- ببخشید دیگه به شما زحمت دادیم آقای معین.
بی‌حال و حوصله بود؛ مثل روز اول. تنها گفت:
- زحمتی نیست.
معذب شدم و جمع و جور نشستم. به خودم لعنت فرستادم که با آنها همراه شدم. اصلاً این یارا چه مرگش بود که گاهی خوش‌اخلاق می‌شد و گاهی هم جلاد؟!
یلدا نگاهی به برادرش کرد و نگاهی به من. بعد هم لبخندی شیرین روی لب‌های زیبایش نشست و گفت:
- این حرفها چیه؟ خودم ازت خواستم باهام بیای.
من که اشکم دم مشکم بود و نزدیک بود زیر گریه بزنم، به زحمت لبخندی تحویلش دادم و او بالاخره چرخید. صاف نشست و دستش سمت ضبط رفت. آهنگ شادی گذاشت و خودش هم با آن خواند! خنده‌ام گرفته بود؛ یلدا با آن صدایش داشت با اعتماد به نفس کامل می‌خواند و لقب اعتمادالسلطنه را به خود اختصاص داد... یا همان اعتمادالدوله‌ی دو! برادرش هم داشت به ادا و اطوارش می‌خندید. پس فقط برای من زهرمار می‌شد! به دانشگاه که رسیدیم، زیرلب خداحافظی گفتم و در را باز کردم که چرخید و دستش را پشت صندلی شاگرد گذاشت و رو به من پرسید:
- کارتون زود تموم می‌شه؟
پرسشگرانه نگاهش کردم و با مکث سر به بله تکان دادم. لبخند زد و گفت:
- پس من منتظرتون می‌مونم.
با چشمان از حدقه درآمده خیره به یلدا شدم؛ او هم مثل من شبیه علامت سؤال شده بود. گلویم را صاف کرده و رو به یارا با حالتی جدی گفتم:
- ممنون. خونه برنمی‌گردم. باید برم صداسیما.
منتظر جوابش نمانده و از ماشین پیاده شدم. یلدا هم پشت سرم راه افتاد و با نگاه بی‌رمقی که به در و دیوار دانشگاه می‌انداخت، گفت:
- این ترم دیگه خلاص می‌شی از دانشگاه. من بیچاره باید یه ترم دیگه هم بیام.
با لبخندی خبیث زل صورتش شده و گفتم:
- خودخوان بردار بعدیا رو.
لب برچید و با لحنی خنده‌دار گفت:
- دیگه صحافی چیه که خودخوانش چی باشه؟!
خندیدیم و او افزود:
- ولی رشته‌مو دوست دارم. بوی کاغذ... کتاب... جلد. اصلاً حالمو خوب می‌کنن این چیزها.
پنچر شده و گفتم:
- ولی من زیاد حس خوبی از رشته‌ام نمی‌گیرم. یه روزی به این امید که میرم خارج اومدم این رشته. ولی الان فکر می‌کنم اگر برم خارج، این رشته اونور آب به دردم نمی‌خوره.
سمت بورد رفتیم و نگاهی به آن انداختیم. همان حین یلدا گفت:
- پس نرو اونور. بمون همینجا چون اینجا خیلی به دردت می‌خوره.
کلاسی که استادم در حال تدریس بود را پیدا کردم و از بورد فاصله گرفتم. یلدا هم آمد و هردو از پله‌ها بالا رفتیم. گفتم:
- آره... قراره یه پول کلونی به مسیح برسه و کارخونه‌ی خودشو بزنه. به منم گفته برم اونجا کار کنم.
به نیم‌رخم چشم دوخت و با هیجان پرسید:
- جدی؟! چه کاری؟
لبی کج و معوج کردم و شانه بالا انداختم:
- به زبون می‌گه آبدارچی شو. ولی گیسو بهم گفت که مسیح می‌خواد من معاونش بشم.
- گیسو کیه؟
چشم در کاسه چرخانده و زمزمه کردم:
- دوست دخترش.
- حالا کارخونه‌ی چی می‌خواد راه بندازه این آقا داداشتون؟
بغض... بالا نیا لعنتی! او که واقعاً برادرم نیست.
- اسباب‌بازی.
خندید:
- وای چه مفرح!
دیوانه بود انگار. همراهش خندیدم و میانه‌ی راهرو، مسیرمان از هم جدا شد. بعد از خداحافظی از یلدا سمت کلاسی که استادمان داخلش بود رفتم و تقه‌ای به در زدم. داخل رفتم و متن ترجمه‌شده را به دستش دادم و بیرون زدم. هندزفری را داخل گوشی‌هایم بردم و مقنعه‌ام را دوباره پشت گوشهایم انداختم. چقدر این مقنعه چیز مسخره‌ای بود. از دانشگاه خارج شدم و ماشین یارا را دیدم که همان جای قبلی پارک بود. فکر کردم چقدر بیکار است که منتظر مانده تا کلاس یلدا تمام شود! به سمت ایستگاه اتوبوس راه افتادم که دنده‌عقب آمد و چند بار بوق زد. به طرفش رفتم و سرم را خم کردم تا صورتش را ببینم. هنوز از دستش دلگیر بودم که نگاهی به صورتم انداخت و اخم کرد. دیوانه بود آیا؟! خودش می‌آید و خودش با خودش درگیر می‌شود و خودش به خودش اخم می‌کند. من هم اخمی کردم که او لبخندی ته‌کشیده زد و گفت:
- من که گفتم منتظرتون می‌مونم!
من اما اخمم را حفظ کردم:
- عرض کردم خدمتتون... میرم استودیو. شما بفرمایید، ممنونم.
دوباره خیره به صورتم شد و چهره‌اش به هم ریخت. هندزفری را از گوشهایم درآوردم و مقنعه‌ام را از پشت آنها آزاد کردم. همانطور خیره به صورتم گفت:
- سوار شین. چرا اینقدر تعارف می‌کنید؟
صاف ایستادم و قصد رفتن کردم:
- تعارف نیست.
پیاده شد و خودش را جلوی چشمانم چپاند. لبخندش پررنگ بود و دندان‌نما:
- مگه من و شما دوست نیستیم؟ دوست با دوست تعارف نداره که... بیاین.
در کمال تعجب کیفم را کشید و مرا سمت ماشینش برد. خنده‌ام گرفته بود. خدایا داشتم پاک عقلم را از دست می‌دادم. عین بهار بود؛ یک دقیقه ابری و دقیقه‌ی بعدش آفتابی می‌شد! مرا روی صندلی جلو نشاند و خودش هم پشت فرمان جای گرفت. راه افتاد و من هندزفری و گوشیام را داخل کیفم گذاشتم و او با لحنی شاد و پرانرژی پرسید:
- خب بهشته خانم، موزیک‌دان زات‌دان چی گوش می‌دین؟
- اینجوری که شما پرسیدین، فکر کنم باید بگم آذری!
خندید و ضبط را روشن کرد.
- آذری ندارم.
خواست آهنگ را عوض کند که یک نه بلند گفتم و مانعش شدم.
- آهنگ به این خوبی!
زیرلب زمزمه‌اش کردم:
- من از تبار عشقم، از درد بی نهایت/من از قبیله‌ی دل، از ضجه‌های عادت...
او هم شروع کرد به خواندن:
- من از سلاله‌ی هور، از آفتاب کم سو/من از طایفه‌ی ماه، از یک خسوف جانسوز...
هر چقدر آواز خواندن یلدا مسخره بود، صدای بم یارا عجیب به دل می‌نشست. ساکت شدم تا ادامه دهد. اما او هم دست از خواندن کشید و با نیم‌نگاهی به من پرسید:
- چرا نمی‌خونید؟
لبخندی پهن تحویلش دادم و خیال کردم اگر بگویم عاشق صدایش شده‌ام، پررو می‌شود. اما خب بشود، به من چه؟!
- صدای شما به دلم نشست. داشتم گوش می‌دادم.
با ابروهای بالا رفته نگاهم کرد و کلاً قید خیابانی که پیش رویش بود را زد. ریز خندیدم و با چشم و ابرو اشاره به جلویش کردم:
- تصادف نکنیم یه وقت!
پلک زد و نگاه از من گرفت. چشم به روبرویش دوخت و گفت:
- تعجب کردم این حرفو از دهن شما شنیدم.
چشم گشاد کردم و زل نیم‌رخش شدم. حلقه‌ی فر درشت مویش روی چشمانش افتاده بود و من جلوی دستم را گرفتم که یک وقت جلو نرود تا آن حلقه را از روی صورتش کنار بزند. چند بار پلک زد و سرش را تکان داد. بالاخره طره‌ی مویش کنار رفت و پرسیدم:
- چرا تعجب کردین؟
نیم‌نگاهی انداخت و لبخند زد:
- آخه خانم به این خوش‌صدایی به من بگه صدات به دلم نشست، خیلی اتفاق عجیبیه.
گونه‌هایم گلگون شدند و سر به زیر انداختم:
- اختیار دارین.
پشت چراغ قرمز بودیم که صورتش را کامل به سمتم چرخاند:
- راستی شما چجوری به رادیو راه پیدا کردین؟ خیلی جوونید و معمولاً وارد شدن به صدا و سیما به همین راحتی نیست.
سرم را به پشتی صندلی تکیه دادم و به یاد آن روزها افتادم. به یاد آوردن بعضی قسمت‌هایش خودآزاری محض بود! آهی کشیده و گفتم:
- من و مسیح توی یه تستی که اون موقع‌ها گرفتن شرکت کردیم و جفتمون قبول شدیم. از بچگی توی رادیو بودیم و عاشق گویندگی.
- پس آشناییتون با مسیح برمی‌گرده به قبل از ازدواج پدرتون با مادرش!
پلک بستم و سر تکان دادم.
- خیلی وقتها خودمو مقصر می‌دونم.
- بابت چی؟
چشمانم را به یکباره گشودم و صاف نشستم. چرا داشتم به او تعریف می‌کردم؟! پاک خل شده بودم. نگاهش کردم و لبخندی تصنعی زدم:
- می‌شه نگم؟! یه مسئله‌ای هست که... واقعاً آمادگی روحیشو ندارم راجع بهش صحبت کنم.
لبخند زد و پلک باز و بسته کرد. چهره‌اش پر از آرامش بود و با آن صورت خسته و ته‌ریش خسته‌ترش، آدم خوابش می‌گرفت!
- البته بهشته خانم. ولی تجربه ثابت کرده که آدم باید در مورد چیزایی که اذیتش می‌کنن حرف بزنه تا روی دلش سنگینی نکنن. ممکنه یه مدت حال آدم خراب بشه، ولی بعدش پر انرژی‌تر از قبل به زندگی ادامه می‌ده.
چراغ سبز شد و او نگاه از من گرفت و راه افتاد.
- شما خودتون امتحان کردین؟
خندید و خنده‌هایش نم‌نم ته کشید و شعله‌اش کم شد:
- من بیشتر حرفامو به کاغذ می‌گم. آدما اگر از گندی زندگیت باخبر بشن مدام دستت میندازن.
با شیطنت نگاهش کردم و لحنم شر شد:
- خب پس... باید تو ترانه‌هاتون دنبال حرفای دلتون گشت.
پوزخندی زد و با چهارانگشت پلکش را مالید:
- حرفای دل من واسه کسی مهم نیست.
کنجکاوانه نگاهش کردم؛ همذات‌پنداری شدیدی با او داشتم و فوری گفتم:
- شما هم همین حسو دارین؟
سر تکان داد و ته‌ریشش را خاراند:
- آره دیگه. اگر واسه کسی مهم بود که تا حالا صد دفعه می‌پرسیدن دردت چیه! اما همه فقط به‌به و چه‌چه می‌کنن.
کرم که به جان سیب وجودم می‌افتاد، دست نمی‌کشید. لبخندی پهن زده و مقنعه‌ام را پشت گوشم انداختم:
- خب دردتون چیه؟
نگاهم کرد و با مکث و اخم چشم پوشاند.
- مهم نیست.
خشک‌تر از آن نمی‌توانست جملهاش را ادا کند. این موجود خوددرگیری مزمن داشت. البته... شاید هم مقصر من بودم که بی‌احترامی کردم. آب دهانم را قورت داده و سربه‌زیر زمزمه کردم:
- ببخشید اگر ناراحتتون کردم. قصدم بی‌احترامی نبود.
نفسی عمیق از بینی‌اش کشید و صدای آهنگ را کم کرد. لحنش اما همانطور خشک مثل ساقه‌طلایی مانده بود.
- نه ناراحت نشدم. ولی می‌دونید....
لب‌هایش را روی هم فشرد و ادامه نداد. گوشی‌اش زنگ خورد و چون پشت فرمان بود و دور و اطرافمان پر از پلیس راهنمایی و رانندگی، روی اسپیکر گذاشت و پاسخ داد:
- جانم بهداد؟
- داداش نیم‌‌‌ساعت پیش محل قرارو عوض کردی این هیچی، حالا بگو چرا نمیای؟ من یه ربعه اینجام.
لب گزیدم و رویم را سمت شیشه چرخاندم. به خاطر رساندن من محل قرارش را عوض کرده بود! کمی درنگ کرد و سپس پاسخ داد:
- شلوغش نکن. تو راهم دارم می‌رسم.
بعد هم بی‌خداحافظی تماس را قطع کرد. تا خود مقصد، دیگر نه نگاهم کرد و نه حرفی به من زد. پیاده شدم و تشکر کردم.
- واقعاً ممنونم. شرمنده اگر اذیت شدین... خداحافظ.
خواستم بچرخم که صدایم زد. خم شدم و از قاب پنجره نگاهش کردم. شیشه را پایین‌تر کشید و صورتش را جلو آورد. اخم بر چهره داشت وقتی که گفت:
- منتظرتون می‌مونم؛ کارتون کی تموم می‌شه؟
امکان نداشت دیگر سوار ماشین او شوم. یک لنگه‌ی ابرویم را بالا انداختم و گفتم:
- من زیاد کاری ندارم. یه سری متنه که باید تحویل بگیرم. شما بفرمایید لطفاً.
ساقه‌طلایی با حالتی جدی گفت:
- منتظرتون می‌مونم.
چشمانم را گشاد کردم و ملتمسانه گفتم:
- نه تو رو خدا. به خاطر من قرارتون رو...
بین حرفم آمد و گفت:
- قرارمون به خاطر شماست بهشته خانم. یه قرار کاریه که شما هم باید باشید.
ابروهایم به آنی بالا پریدند. بالاخره اخم‌هایش از هم باز شد و تبسمی روی لب‌هایش نشست:
- با یه پیشنهاد خوب کاری چطوری طی می‌کنید؟
چشم باریک کرده و دست به سینه شدم:
- تا چی باشه!
لبخندش عمق گرفت و از لبه‌ی شیشه‌ی ماشین آویزان شد:
- دکلمه کردن تو یکی دوتا از ترک‌های بهداد رادمان.
یک لنگه‌ی ابرویم بالا رفت و لبخندی خبیث کنج لبم جا گرفت!
- خوشم اومد... صبر کنید سه سوته برمی‌گردم.
همانطور که با حالت دو سمت ساختمان می‌رفتم، صدای خنده‌اش را شنیدم. داخل راهرو بودم که یارا پیام داد: «ماشین آشنای زورچپونی هم اینجاست. از خداوند می‌خوام مشکلی واسه منِ خسته و داغون ایجاد نکنن.»
خندیدم و گوشی را داخل کیفم انداختم. وارد دفتر شدم و بعد از خوش و بش با تیم تولید، متن‌ها را که شامل نظرات مخاطبین می‌شد، تحویل گرفتم. خدا را شکر که مسیح آنجا نبود! احتمالاً اجرای زنده داشت و من خوشحال و شاد و خندان از ساختمان بیرون رفتم. خودم را داخل ماشین یارا انداختم و کاغذها را داخل کیفم کوله‌ام چپاندم و همان حین پرسیدم:
- خب آقا یارا. چرا از اول نگفتین همچین نقشه‌ای واسه‌ام کشیدین؟
راه افتاد و گفت:
- می‌شه اول یه خواهشی بکنم ازتون؟
نگاهش کردم و به در ماشین تکیه زدم.
- البته. امرتونو بفرمایید.
همان حین، شال یدکم که همیشه داخل کوله‌ام بود را در آوردم و با مقنعه‌ی مزاحم و چروک و بی‌مصرفم عوض کردم. محو تماشایم بود و من در حالیکه گوشواره‌ی کلیپسی‌ام را در می‌آوردم، پرسیدم:
- چی شده؟ چی می‌خواستین بگین؟
آینه را پایین دادم و گوشواره‌ی منگوله‌ای با رشته‌های سبزم را انداختم.
- آقا یارا؟!
یکی از گوشواره‌ها بدقلقی می‌کرد و من همچنان درگیر بودم. یارا جواب نمی‌داد. نگاهش کردم و پرسیدم:
- خب چی می‌خواستین بگین؟
نیم‌نگاهی به من انداخت و لبخند زد:
- چیزی نیست، ولی... شما همیشه اکسسوری با خودتون حمل می‌کنید؟!
تعجبش مرا به خنده وا داشت.
- همیشه یه چیزای کوچولو موچولو تو کیف‌هام جاساز می‌کنم تا در مواقع لازم خوشگلاسیون کنم.
با لبخندی بزرگ، پره‌ی بینی‌اش را خاراند:
- دقیقاً برعکس منید. من حتی گاهی اوقات گوشیم رو هم برنمی‌دارم.
بالاخره گوشواره داخل سوراخ گوشم رفت و من آینه را بالا دادم و گفتم:
- اصلاً مرد باید شلخته باشه. مردهای مرتب خیلی رو مخن؛ مثل فردوس!
سر تکان داد و با شیطنت گفت:
- مرد باید مثل من خسته و داغون باشه. نه؟
بی‌فکر سریع گفتم:
- بله...
به خودم آمدم و به سرفه افتادم:
- یعنی نه. یعنی شما... خب... خب...
بلند خندید و دستی به سرتاسر ته‌ریشش کشید. گلویی صاف کرده و حرف را عوض کردم:
- شما هنوز سؤالمو جواب ندادینا. چرا از اولش بهم نگفتیم که قراره بریم پیش رادمان؟ شاید اصلاً کار من تو صداسیما طول می‌کشید!
نفسی گرفت و با نگاهی به پیاده‌رو، راهنما زد تا پارک کند.
- خب راستش خواستم سورپرایز بشین. پیش خودم هم گفتم اگرم کارتون طول کشید، من میرم پیش بهداد و سرشو گرم می‌کنم تا شما هم برسید.
سر به تأیید کارش تکان دادم و تحسین‌آمیز نگاهش کردم. برایش دست زدم و گفتم:
- احسنت به این اخلاقتون. من عاشق این سورپرایزای خفنم.
لبخند زد و عاقبت موفق به پارک کردن ماشین شد. پیاده شدیم و همان حین که سمت کافه می‌رفتیم، گفت:
- آقای آشناتون ندیدنتون؟
نگاه به صورت و نگاه شیطانش کردم و خنده‌ام گرفت:
- به نظرتون اگر منو می‌دید و می‌فهمید با شمام، الان ما زنده بودیم؟!
قهقهه زد:
- پس شانس آوردیم. دیشب هم سر اون عکس و کامنت‌هامون کلی توی دایرکت تهدیدم کرد. خیلی خشنه‌ها!
تمام آن حرفها را با خنده گفت. من اما ایستادم و دستانم مشت شدند. آبرو برایم نگذاشته بود اعتمادالدوله!
یارا وقتی متوجه شد هم‌گامش نیستم، سمتم چرخید و نگاهم کرد. نزدم آمد و با لبخند گفت:
- چرا این شکلی شدین آخه؟
از میان دندان‌هایم حرصم را خالی کردم:
- مسیحو می‌کشم. یه روزی می‌کشمش!
پخی خندید و کیفم را کشید:
- ولش کنید بذارین راحت باشه. تا وقتی خودتون با دوستیمون مشکلی نداشته باشین، برای من حرفاش و تهدیداش مهم نیست.
به داخل کافه رفتیم و او کیفم را رها کرد و زل چشمانم شد:
- شما که مشکلی ندارین؟
سر به چپ و راست تکان دادم و او لبخندی کج زد:
- خوبه!
سرانجام به رادمان رسیدیم و من با دیدن خواننده‌ی محبوبم، گل از گلم شکفت. یارا با او دست داد و ما را به هم معرفی کرد:
- خانم بهشته نویان! ایشون هم که دیگه می‌شناسین؛ بهداد رادمان.
با لبخندی پت و پهن سلام دادم و او هم جوابم را با روی گشاده داد. پشت میز نشستیم و رادمان خطاب به من گفت:
- دیشب که عکس یارا رو با شما دیدم، فوری به یارا پیام دادم که یه قرار ترتیب بده. باور بفرمایید در به در دنبالتون بودم خانم نویان.
چشمانم در بازترین حد ممکن خیره به دهان رادمان شد. شنیدن آن حرف از زبان او کمی غیر قابل باور بود. یارا خندید و نگاهم را سمت خود کشاند:
- بهشته خانم ما خیلی خودشو دست کم می‌گیره. چرا اینجوری به بهداد نگاه می‌کنید؟! راست می‌گه... من شاهدم.
نگاهی به بهداد انداخت و دوباره صورتش را سمت من چرخاند. وقتی می‌دیدمش دلم می‌خواست خمیازه بکشم؛ بس که چهره‌اش آرامش داشت! جلوی خمیازه‌ام را گرفتم و او افزود:
- یه چند باری سوار ماشین من شد و من هم داشتم رادیو شبکه نمایش گوش می‌دادم. بعد رادمان گیر داد این خانم گوینده باید بیاد تو چند تا ترک برام دکلمه کنه.
رادمان گفت:
- یه بار هم تماس گرفتم شبکه. اما نبودین. تا اینکه اون روز عکستونو کنار یارا دیدم و...
خندید و پشت گردنش را خاراند:
- گیر دادم که باید با شما یه قرار کاری ترتیب بده.
خجالت‌زده، سربه‌زیر انداختم. تا به حال آنقدر مورد توجه قرار نگرفته بودم. حس و حال عجیبی داشتم و تمام تنم در گرمایی لذت‌بخش احاطه شده بود. گارسون آمد و سفارش گرفت و من صدای چند جوان را از پست سرم می‌شنیدم که پچ‌پچ می‌کردند:
- وای رادمانه!
- بریم عکس بندازیم؟
- نه بابا زشته. بذار وقتی خواست بره می‌ریم سراغش.
- اون دختره کیه؟
- دوست دخترشه لابد.
- نه بابا، دختره با اون یکی پسره اومد.
لبخندی روی لب نشاندم و سفارش شیک نوتلا دادم.
مشغول صحبت شدیم و در مورد مبلغ قرارداد به توافق رسیدیم و قرارمان شد شنبه‌ی پیش‌رو؛ یعنی روز بعد از تولد مسیح. یارا از خودمان سلفی انداخت و عکس را برای من هم فرستاد. هر سه شماره‌ی موبایلمان را به هم دادیم تا در صورت لزوم با هم تماس داشته باشیم. البته یارا و بهداد از قبل با هم دوست بودند و شماره‌ی هم را داشتند.
آمدیم برویم که طرفداران بهداد رادمان دوره‌اش کردند و او به ناچار ماند. من و یارا سوار ماشین شدیم و راه افتادیم. به نیم‌رخ خسته و مردانه‌اش با آن موهای فر درشت و پریشان چشم دوختم و او متوجه سنگینی نگاهم شد. نیم‌نگاهی به سمتم کمانه کرد و دوباره زل روبرویش شد:
- چیزی شده؟
نگاه از او گرفتم و لبخند زدم:
- مرسی از سورپرایزتون. خیلی مزه داد.
شل خندید:
- خواهش می‌کنم... بهشته خانم این یه معامله‌ی سه سر سوده. یعنی هم من سود می‌کنم بابت متنی که برای دکلمه‌تون می‌نویسم، هم شما هم بهداد.
صورتم را خاراندم و تاج ابروهایم را بالا دادم. حسی دلم را پیچش می‌داد و نفس کشیدن را مشکل می‌کرد:
- اما آقا یارا من زیاد با محیط این کار آشنا نیستم. از طرفی کار کردن با گروهی که قبلاً باهاشون آشنایی نداشتم، برام یه کم سخته. می‌شه شنبه فردوس یا مسیح هم با خودم ببرم؟ یه مقدار معذبم... می‌دونید؟ البته فکر کنم شنبه فردوس شیفت باشه و...
بین حرفم آمد و قاطع گفت:
- من باهاتون میام... اگر مایل باشید.
خورشید چشمانم طلوع کرد و ماه لبخندم هلالی شد:
- واقعاً؟ زحمتتون نمی‌شه؟
لبخند زد و بدون اینکه نگاهم کند، سر به نه تکان داد. عکسمان را داخل پیجم گذاشتم و تنها به یک ایموجی گل برای کپشن اکتفا کردم. کامنتها را هم بستم تا مسیح نتواند چرت و پرت بگوید. یارا را تگ کردم و او بین راه فهمید که عکس را گذاشتم. خندید و گفت:
- اول من می‌خواستم عکسو بذارما... حالا چرا کامنتها رو بستین؟
لبخندی موذی زده و دست به سینه نشستم:
- واسه چزوندن مسیح.
با صدای بلند خندید و عکس را در پیجش گذاشت و گوشی‌اش را دستم داد:
- بیاین بی‌زحمت کپشن بنویسید.
با تعجب نگاهش کردم که افزود:
- بنویسید تلفیق دوستی و همکاری.
کاری که گفت را انجام دادم و گوشی‌اش را پس فرستادم:
- خب صبر می‌کردین بعداً عکسو می‌ذاشتین.
لبخندی پهن زد و ابرو بالا انداخت:
- خب شما که کامنتها رو بستین. می‌خوام ببینم آشناتون چی می‌خواد بگه.
باز هم جلوی زبانم را نتوانستم بگیرم و بی‌تربیت شدم:
- پس از موذی‌گریتونه!
نگاهم کرد و من لبم را از داخل گاز گرفتم. خیال کردم که با نیش زبانش حقم را کف دستم می‌گذارد ولی اینطور نشد. یک لنگه ابرویش بالا رفت و لبخندی کج به لب‌های خوش‌فرمش انحنا داد:
- تا وقتی با دوستی من و شما مشکل داشته باشه، منم خباثت به خرج می‌دم.
ریز خندیدم و با پررویی تمام ضبطش را روشن کردم و رادیو را زدم:
- خوبه... فقط تورو خدا یه جوری خبیث نشین که فردوس سرمو گوش تا گوش ببره.
آرام خندید و من به دنبال شبکه نمایش دکمه‌ها را فشار می‌دادم. گفت:
- اتفاقاً شما که داخل ساختمون صداسیما بودین، شبکه‌ی خبری «یلدا نیوز» بهم پیام داد که عصری قراره بیاین خونه‌ی ما. برادرتون رو مجاب می‌کنم که آشنای زورچپونیتون داره شانتاژ خبری می‌کنه.
خندیدیم و من بالاخره شبکه نمایش را پیدا کردم. دلم برای شنیدن صدای مسیح تنگ شده بود. هرچند که او مرا یاد نمی‌کرد، اما دل من که این حرفها حالی‌اش نمی‌شد.
صدایش قرص آرام‌بخش بود که در تلاطم روزگارم، شده برای لحظه‌ای، دریای مواج دلم را رام می‌کرد. برنامه ضبط شده بود و صدای شخصیت داستانی او، زیباتر از همیشه می‌نمود. کتاب‌های صوتی‌ام نیز، کتاب‌هایی بودند که او با صدای مخملی‌اش شخصیت اصلی را بازی کرده بود. آوای دلنشین و خوش‌آهنگش در ماشین طنین‌انداز شد و من سرم را به پشتی صندلی تکیه دادم و چشمانم را بستم. اینکه چه می‌گفت اهمیتی نداشت... گوشهایم به شنیدن صدایش محتاج بود! یارا هم دل به دلم داده و سکوت کرده بود. نمی‌دانم چقدر از داستان گذشته بود که گوشیام زنگ خورد. با دیدن نام فردوس، صدای ضبط را پایین آوردم و تماس را وصل کردم.
- جانم خان‌داداش جانم؟
با صدای خشک و جدی پرسید:
- کجایی؟ این عکس چیه گذاشتی؟
ای تف به ذاتت مسیح.
- داریم با آقای معین برمی‌گردیم خونه فردوس جان.
و برای اینکه سؤال وحشتناکی نپرسد، فوری اضافه کردم:
- یه قرار کاری داشتیم. قراره برای بهداد رادمان توی چند تا ترک دکلمه کنم و آقای معین لطف کردن منو به ایشون معرفی کردن.
لحن فردوس تغییر کرد و نرم شد:
- جدی؟ چه خوب! پس این مسیح چی می‌گه؟
ابروهایم در هم تنیده شدند و تند و تیز پرسیدم:
- چی گفته مگه؟
- هیچی حالا اومدی خونه بهت می‌گم.
چشم در کاسه چرخاندم و بعد از خداحافظی با فردوس، تماس را قطع کردم.
به محض اینکه گوشی را پایین آوردم، یارا زیرخنده زد. پرسشگرانه نگاهش کردم که دستش را به نشانه‌ی شرمندگی بالا آورد و بریده بریده بین خنده‌هایش گفت:
- نمی‌دونم چه پدرکشتگی‌ای با من داره. آدم بامزه‌ایه.
آرام شد و به لبخندی اکتفا کرد:
- خوشم میاد سربه‌سرش بذارم.
پوزخندی زدم و سرم را سمت شیشه چرخاندم و زمزمه کردم:
- خوبه که هستین تا انتقام منو ازش بگیرین.
متوجه صدایم شد و اما کلام نه.
- چیزی گفتین؟
سر به چپ و راست تکان دادم و نفسی عمیق کشیدم. به خانه رسیدیم و بعد از خداحافظی از یارا، به داخل منزلمان رفتم. فردوس داشت عصرانه می‌خورد که با دیدن من، از آشپزخانه بیرون آمد. مادرم هم روی مبل نشسته بود و داشت مجله را ورق می‌زد. کنارش نشستم و صورتش را بوسه زدم. در آغوشم کشید و موهایم را بوسید و پرسید:
- چی شده باز تو و مسیح افتادین به جون هم؟
بغض... بغض. از انجیر‌خشک‌های روی میز، دانه‌ای برداشتم و به زحمت جویدم و قورتش دادم؛ چقدر مزه‌ی مزخرفی می‌داد! بعد از موفقیت در برطرف کردن بغضم، لبخندی رو به موت زدم و گفتم:
- من نمی‌دونم چه مرگشه که. بیخودی روی یارا حساس شده.
فردوس روبرویمان جای گرفت و گفت:
- خب چرا حساس شده؟!
دهان باز کردم تا دروغی سرهم کنم که دستش را بالا آورد و گفت:
- لطفاً دروغ و دغل تحویلم نده. هرچی هست بگو.
من آدم کم آوردن شدم. شانه‌هایم خمیده شد و شال را از سرم کشیدم و کنارم مچاله کردم. گوشواره‌ها، انگشترها و بندانگشتی‌ها را هم در آوردم و روی شالم گذاشتم و همان حین، بدون اینکه به صورتشان نگاه کنم، گفتم:
- اون روز خواستم با مسیح سربه‌سر بذارم، گفتم یه پسری تو زندگیمه و برای کم نبودن عریضه اضافه کردم که چهره‌ی پسره خسته است. از اون به بعد مسیح گیر داده به این یارای بیچاره.
مادرم صدایش کمی بالا رفت و تشر زد:
- دختر مگه خل شدی واسه خودت حرف درمیاری؟!
زیرچشمی فردوس را نگاه کردم. چشم‌های میرغضبش را به من دوخت و سری به تأسف جنباند. لب گزیدم و نجواکنان اضافه کردم:
- به مسیح چیزی نگین. اگر بفهمه دستش انداختم، مدام می‌خواد اذیت کنه.
مادرم با همان عصبانیت قبلی گفت:
- هیچ فکر کردی اگر به بابات بگه تو و یارا با همین چی می‌شه؟
از لاک دفاعی‌ام بیرون آمدم و رو به مادرم چشم درشت کردم:
- بره بگه ببینم فتاح می‌خواد چیکار کنه! اون چیکاره‌ی منه که بخواد واسه من تعیین تکلیف کنه؟
از جا برخاستم و در برابر نگاه ملامت‌گرشان، شالم را با احتیاط جمع کردم و به اتاقم رفتم. شال را روی تخت گذاشتم و زیورآلاتم را از رویش برداشتم و داخل کشوی مخصوصم جا دادم. وسایلم را جمع کردم و لباس خانگی پوشیدم و شروع به خواندن نظرات مخاطبین کردم. هرچند دقیقه یکبار به گوشیام نگاه می‌کردم تا ببینم پیامی از مسیح دارم یا نه. بال بال زدن می‌دانی چیست؟! من برای شنیدن نامم از زبان او بال بال می‌زدم. عاشقم نبود که نبود؛ اسمم را که می‌توانست به زبان آورد. پس چرا دریغ می‌کرد؟! بعد از یک ساعت انتظار طاقت از کف دادم و شماره‌اش را گرفتم. یک بوق... دو بوق... سه بوق... چهار بوق... پنج بوق. خواستم قطع کنم که عاقبت تماس وصل شد. صدایش شاد و پرانرژی بود وقتی که گفت:
- الو؟
لبخندم آمد و ضربان قلبم شدت گرفت. کف دستم را رویش گذاشتم و خواستم آرامش کنم.
- سلام.
- سلام خوبی؟
دهان باز کردم تا پاسخش را بدهم که صدایش را با فاصله از گوشی شنیدم: «نکن گیسو دارم تلفن حرف می‌زنم.»
و بعد صدای خنده‌اش بلند شد. کلام در دهانم ماسید و مسیح خطاب به من با همان خنده گفت:
- بهشته من بهت زنگ می‌زنم...
بدون خداحافظی تماس را قطع کرد!
گوشی از دستم افتاد. لب گزیدم، چشم بستم و سد پشت پلکم شکست. جلوی دهانم را با دو دستم محکم گرفتم تا صدای هق‌هقم به بیرون از اتاق نرود. جلوی آینه رفتم و به رد اشکم چشم دوختم و پچ زدم:
- چه مرگته؟ مگه نمی‌خواستی اسمتو از زبونش بشنوی؟ خب شنیدی دیگه. گفت بهشته بهت زنگ می‌زنم. ببین... خودش می‌خواد بهت زنگ بزنه. خوشحال باش بهشته.
هق‌هقم بیشتر و نفسم تنگ شد. در تراس را باز کردم و خودم را به باد بهاری سپردم. نم‌نم باران روی سقف تراس آهنگ موزونی راه انداخته و همه‌ی بوهای خوش در هم ادغام شده بود. بوی نم، بوی باران، بوی گل‌های داخل باغچه‌ی حیاط، بویِ... بویِ...
چند بار نفس عمیق کشیدم تا تشخیصش دهم که صدایی از چند متر دورتر گفت:
- اینجایین؟
بوی عطر یارا! انگشت‌هایم را بین موهای پرچینم بردم و سعی کردنم گره‌شان را باز کنم.
- سلام.
بین تراس اتاق من تا تراسی که او ایستاده بود، ستون بود و چند نرده که با فاصله‌ی زیاد کار گذاشته بودند. راحت و بدون مشکل، کله‌اش را از میان نرده‌ها رد کرد و مثل یک زندانی از آنها آویزان شد.
- چرا این شکلی شدین؟
چرا دیگر ساقه‌طلایی نبود؟! لبخند بر لب داشت و خیره به موهایم گفت:
- نکنید... کندینشون.
دست از موهایم کشیدم و گامی به سمت او برداشتم.
- اعصابم خرد شده. همه‌اش تو هم گره می‌خورن.
یک تای ابرویش بالا رفت و از نرده‌ها جدا شد. دست به سینه ایستاد و گردن کج کرد:
- به خاطر گره موهاتون ریختین به هم؟
گفته بودم آدم کم آوردن شدم؟ بی‌حال و حوصله که می‌شدم، زمین تا آسمان با بهشته‌ی همیشگی فاصله می‌گرفتم. روی زمین یخ زده‌ی تراس رو به یارا نشستم و زانوهایم را بغل گرفتم:
- نه واسه موهام نیست. از دست خودم شاکی‌ام.
روبرویم آن سوی نرده‌ها نشست و دستش را زیر چانه‌اش گذاشت و زل من شد.
- پس زلنبو زینبو‌هاتون کجان؟ انگشتر، دستبند چرم، انگشترهای بندانگشتی و گوشواره. بدون اونا خیلی معصوم به نظر میاین.
آرام خندیدم و دوباره به جان موهایم افتادم:
- اوف، عینکامو ندیدین... حوصله‌شونو نداشتم. از وقتی اومدم خونه، امروز شبیه جمعه به نظر میاد؛ دلگیر و کسل‌کننده!
ابرو بالا انداخت و بلند شد:
- یلدا هنوز برنگشته وگرنه می‌گفتم بیاین اینجا که تنها نباشین. الانم بلند