- با شرط جدید آفرین خانم چیکار کنیم؟ از کجا معلوم ثروتش به تو برسه؟
اندکی مکث کرد و سپس با دلخوری گفت: «علیک سلام!»
بازدمم را به بیرون فرستادم و آرام‌تر از قبل سخن گفتم:
- سلام... خوبی؟
- تو زنگ بزنی بهم و من خوب نباشم؟ مگه داریم مگه می‌شه؟
کم‌کم داشت عصبی‌ام می‌کرد. سکوت را ترجیح دادم و خودش جواب سؤال پیشینم را داد.
- دیگه شرطیه که گذاشته شده. منم ازش بی‌خبر بودم باور کن. ولی نگران نباش؛ من یا می‌برم یا نمی‌بازم. حالت دیگه‌ای نداره. مسیح مرد تجارت نیست، ولی من هستم. فوقش اگر بدبیارم و مسیح هم تونست کارخونه‌اش رو خوب اداره کنه، ثروت بینمون تقسیم می‌شه. همون نصفش هم کلیه بهشته.
- به فرض محال اگر باختی چی؟
آرام خندید و گفت:
- خودم اون قدر دارایی دارم که نذارم غصه‌ی پول از دست رفته رو بخوری.
نفسی راحت کشیدم و زمزمه کردم:
- خوبه!
عصبی شد و تشر زد:
- می‌شه لااقل وانمود کنی فقط به خاطر پول زنم نمی‌شی؟ می‌شه کاری کنی خیال کنم دست کم یه کوچولو دوستم داری؟
چقدر مزخرف می‌گفت! نگاهی به در اتاق انداخته و سعی کردم بلندی صدایم را کنترل کنم:
- ما از اولش قرارمون مشخص بود پاشا. من فقط به خاطر مامانمه که می‌خوام زنت بشم. فقط واسه اینه که می‌خوام دنیا رو به پاش بریزم... تو هم با همین نقشه منو ترغیب کردی. پس بیا واسه هم فیلم بازی نکنیم.
اندکی درنگ کرد و بعد، با حالتی برزخی گفت:
- فردا می‌بینمت.
***
فردوس جلوی چشمانم قدم‌رو می‌رفت و من دم به دم به او پشت چشم نازک می‌کردم. دستی به شومیز آسمانی‌رنگم کشیدم و از جایم برخاستم و سمت آشپزخانه رفتم. نگاهی به میوه‌های چیده شده در ظرف انداختم و به کابینت تکیه زدم و بدون اینکه به فردوس نگاه کنم، گفتم:
- من نمی‌دونم اون سر پیازه یا ته پیاز که بدو بدو رفتی بهش گفتی امشب بیاد!
پردیس در حالیکه داشت با گوشی‌اش بازی می‌کرد، با بی‌خیالی زمزمه کرد:
- بابا دقیقاً خود پیازه. اگر اون رضایت نده، هیچی به هیچی.
حرصی نگاهش کرده و دندان ساییدم:
- من اصلاً به اجازه‌ی اون احتیاجی ندارم. نامه از دادگاه می‌گیرم و خلاص.
فردوس که پیراهنی جذب و چهارخانه با شلوان کتان مشکی پوشیده و حسابی دخترکش شده بود، تشر زد:
- بسه دیگه اِ. یه ذره حجب و حیا داشته باش.
لبخندی دندان‌نما تحویلش دادم و گفتم:
- مثل کی مثلاً؟!
چشمانش را گرد کرد و شاخک‌های مملکت‌خانم تکان خورد، اما صدای زنگ آیفون مجال بحث نگذاشت. فردوس در را باز کرد و با پردیس به استقبال پدرم رفتند. مادرم هنوز در اتاقش بود و حالش دست کمی از من نداشت و شاید به مراتب بدتر هم بود. گذاشتم همان بدبخت‌ها از پدرم استقبال کنند و نزد مادرم رفتم. جلوی آینه‌اش نشسته بود و خودش را مشغول آرایش‌کردن نشان می‌داد. پشت سرش رفتم و در آغوشش گرفتم. از داخل آینه نگاهم کرد و دست روی بازویم گذاشت و لبخندی ساختگی زد: