دستم را از دستش بیرون کشیدم. نمی‌توانستم ذهنم را جمع و جور کنم، به همه چیز فکر می‌کردم و اما تمرکز نداشتم. سرم را جلو بردم و خیره در چشمانش پرسیدم:
- یعنی مسیح به خاطر پول داره با گیسو ازدواج می‌کنه؟
چشم تیز کرد و فکش منقبض شد. خودش را عقب کشید و چنگی به موهایش زد و پراخم غرید:
- بابا خدا شفات بده دختر. فکر اون بی‌پدر مادر رو از سرت بیرون کن. به خاطر هرچی که بوده، گیسو رو انتخاب کرده؛ نه تو رو. تو حتی جزو گزینه‌های روی میزش هم نبودی و نیستی. اینو تو اون کله‌ی پوکت فرو کن.
مدتی به سکوت گذشت و من هنور گنگ و گیج بودم. پا روی پا انداخت و آرنج دستش را روی میز گذاشت:
- بالاخره چیکار کنیم؟ بیام خواستگاری؟
تنم گر گرفته بود. نفسی عمیق کشیدم و دوباره لیوان آب را به دست گرفتم. یک نفس کل محتویات داخلش را سر کشیده و گفتم:
- چرا منو انتخاب کردی؟ این همه دختر دور و برت... کافیه لب تر کنی.
سر به افسوس تکان داد و پوزخندزنان زل چشمانم شد:
- چون اولاً ازت خوشم میاد، دوماً فکر می‌کنم بهترین انتخابمی، سوماً تنها انتخابمی.
- اگر پیشنهادتو رد کنم چی؟
باز هم نیشخند مسخره‌اش برگشت:
- اولاً همه چیزو به همه می‌گم، دوماً به هر حال من قصد ازدواج با دختری جز تو رو ندارم و حتی اگر جوابت منفی باشه، دنبال گزینه‌ی دیگه‌ای نمی‌گردم و باختم رو قبول می‌کنم، سوماً هم که باز هم همه چیزو به همه می‌گم.
لب روی هم فشردم و با حالتی عصبی تشر زدم:
- چرا هی تهدید می‌کنی؟
از روی صندلی بلند شد و لیوان آبش را سر کشید:
- چون مجبورم بهشته.
چشم‌غره‌ای نثارش کردم و از جایم بلند شدم. بند کیفم را روی دوشم انداختم و سمت در رفتم که گفت:
- فکراتو بکن و زود بهم خبر بده؛ وقت نداریم. همینجوریش هم مسیح و گیسو از ما یک هیچ جلوئن.
نگاه کوتاهی به او انداختم و پرتردید سر تکان دادم. حق با یارا بود؛ امکان دارد پاشا در آینده‌ام جا داشته باشد! بی‌حواس به خیابان رفتم و هنوز هم نتوانسته بودم تمرکز کنم. ذهنم از مسیح و گیسو به خودم و پاشا پرش می‌کرد. از فکر زندگی لوکس کنار پاشا و سوختگی دماغ مهری و پدرم، به راحتی و آسایش مادرم می‌چرخید. آخ اگر می‌شد مادرم را از بند همه‌ی سختی‌هایی که کشیده آزاد کنم، چه خوب می‌شد! می‌توانستم او را تبدیل به یک ملکه کنم که فتاح بی‌وجدان حسرت زندگی با او را بخورد و به خاطر رها کردنش، به غلط کردن بیفتد. اما اگر پیشنهاد پاشا را قبول نمی‌کردم چه؟