پرتردید با او دست دادم. چشمانش آذرخش شدند و محو تماشایم. دستم را رها نمیکرد و من معذب شده بودم. صدای فردوس را از کنارمان شنیدیم و هر دو سر چرخاندیم:
- داری میری پاشا؟
پاشا بالاخره دستم را ول کرد و پرسشگرانه به برادرم زل زد:
- چطور؟
فردوس با چشم و ابرو به من اشاره کرد و گفت:
- داشتی به بهشته دست میدادی، فکر کردم دارین خداحافظی میکنید.
پاشا خندهای کرد و سر تکان داد:
- آره داشتیم خداحافظی میکردیم... باید برم کار دارم.
فردوس را بغل گرفت و با هم خداحافظی کردند. گیسو جلو آمد و گفت:
- هنوز کیک نخوردی که پاشا! وایستا اول کیکت رو بخور بعد برو.
سقلمهی مسیح و اخمش را دیدم. پاشا نیمنگاهی به من انداخت و گیتارش را برداشت:
- قربونت گیسو جان. خوش گذشت مرسی. با اجازه!
خداحافظی کرد و رفت. نفسم را از بند سینه رها کردم و روی مبل وا رفتم. پیشدستی کیکی که برایم آوردند را پس زدم و همان موقع سروکلهی پردیس و یارا و یلدا پیدا شد. خواهرم کنارم نشست و یلدا و یارا روبرویمان جای گرفتند. دست پردیس را گرفتم و به رویش لبخند زدم:
- خوبی؟
چهرهاش شاد بود. وقتی سرش را به بله تکان داد، خدا را شکر کردم و گونهاش را بوسیدم. گفت:
- پوریا زنگ زد گفت میخواد بیاد واسه طلاق توافقی. قراره زودِ زود راحت بشم.
پوریا شرف داشت به فتاح. حاضر بودم قسم بخورم که خیلی شریفتر از پدرم بود.
فردوس با نگاهی زیرچشمی به یلدا، آمد و طرف دیگرم نشست. رو به پردیس گفتم:
- خدا رو شکر. از دستش خلاص میشی پس.
فردوس دهانش را کنار گوشم آورد و زمزمه کرد:
- مسیح انگار ازت ناراحت شده کادو نیاوردی.
سر چرخاندم و خیره به برادرم شدم.
- وا چرا؟
نگاهش را کشاند سمت مسیح و گفت:
- میگه بهشته انگار جدی جدی باهام قهر کرده بود که کادو نگرفته برام.
چینی به بینی داده و چشمغره رفتم:
- حالا انگار محتاج کادوی منه.
پردیس که صدایمان را شنیده بود، گفت:
- واسه اینکه از دلش دربیاری یه دهن بخون بگو این کادوی تولدته.
پرتردید نگاهش کردم. چارهی دیگری برایم نمانده بود. دلم نمیخواست مسیح از من ناراحت باشد. مسیح، مسیح من بود؛ دم و بازدمش میمیراند و زندهام میکرد. سر تکان دادم و فردوس همه را به سکوت دعوت کرد:
- بچهها یه لحظه لطفاً! بهشته برای کادوی تولد مسیح میخواد یه ترانه بخونه واسهاش.
مسیح بالاخره نگاهم کرد و ابرو بالا انداخت. پوزخندی زده و گفتم:
- البته واسهاش تولدت مبارک خوندم، ولی ظاهراً اونو کادو حساب نکرده.