- نیومده اتاق منو صاحاب شد.
مادرم نجواکنان صدایم زد و خم شد و آرام گفت:
- بهشتم فعلاً سربه‌سرش نذار. خودش کم غم و غصه نداره. بذار هرچقدر می‌خواد غر بزنه.
سمتش رفتم و سر روی پایش گذاشتم. دستش را در دست گرفتم و بوسه‌ای پشت آن زدم و آن را روی گونه‌ام گذاشتم.
- مامان چه خوبه که ما تو رو داریما. فتاح چه فرشته‌ای رو از دست داد!
تلخ خندید و دست روی موهایم کشید. بعد مکثی کرد و آه‌کشان زمزمه کرد:
- گاهی فکر می‌کنم که شاید بابات از قبل طلاقمون با مهری در ارتباط بوده، ولی... خدا منو ببخشه، نمی‌تونم تهمت بزنم.
مادر بیچاره‌ام. جرأت نگاه کردن به چشمانش را نداشتم. سکوت کردم و او ادامه داد:
- نه امکان نداره، مهری بنده خدا اون زمان که شوهر سابقش ولش کرد رفت، دیگه کمتر میومد خونه‌ی ما که یه وقت حرف و حدیثی درنیاد. آخرش هم که خودش اومد ازم اجازه گرفت برای ازدواجشون. چقدر هم شرمنده بود. فکر می‌کرد واسه من مهمه فتاح با کی می‌خواد ازدواج کنه.
خندید و من هم به اجبار ادای خندیدن درآوردم.
پاهایم را داخل شکمم جمع کردم و همانطور که سرم روی پاهای او بود، به نقطه‌ای نامعلوم خیره شدم:
- حالا انگار مجبور بود ازدواج کنه. مسیح هم مخالف بود خب. بیچاره چندسال آواره‌ی خونه‌ی مادربزرگ و خاله و داییش بود تا اینکه بالاخره فتاح تونست خرش کنه. فتاح فردوس و پردیس رو هم خر کرد. یادته اولش چه سفت و سخت مخالف بودن و باهاش رفت و آمد نمی‌کردن؟
مادرم کمی سکوت کرد و سپس گفت:
- بابات کاری نکرد؛ من بهشون گفتم دست بردارن.
هیچ وقت برای آن حجم از مهربانی‌اش دلیل پیدا نمی‌کردم. مادر است که باشد؛ دلیل نمی‌شود آنقدر از خودش بگذرد و فداکاری کند. در همین افکار بودم که در اتاق باز شد و پردیس با حالی نزار و صورتی رنگ پریده بیرون آمد. دور چشمانش را حلقه‌ای سیاه احاطه کرده و بود و تلوخوران در حالیکه سرش را گرفته بود، به دستشویی رفت. همراه مادرم دنبالش راه افتادیم و از پشت در شنیدیم که هی عق زد. مادرم لب گزید و دست روی قلبش گذاشت:
- خدایا این دختر باز چه‌شه؟!
نگران به او چشم دوختم و خطاب به پردیس گفتم:
- نکنه باز حامله شدی تو؟
مادرم نچی کرد و سر به نفی تکان داد:
- چی می‌گی دختر؟ تازه بچه‌اش سقط شده.
شانه بالا انداختم و انگشت به دهان بردم و خیره‌ی در دستشویی شدم.
- بیا بیرون ببینیم چه مرگته خب!
در دستشویی باز شد، اما پردیس بیرون نیامد. مادرم سرش را داخل برد و یکدفعه به سروصورتش کوفت. قلبم ریخت؛ او را کنار زدم و نگاه به پردیس کردم. جلوی دستشویی خم شده بود و با ترس به استفراغ خونی‌اش نگاه می‌کرد؛ چقدر هم بد رنگ بود!