آرام خندید و دستم را گرفت:
- واسه خوانندگی کاری کردی؟
- نه. مگه می‌شه؟! نمی‌شه که! یه آرزوی محاله.
شانه‌اش را تکان داد تا سرم را بلند کنم. نگاهش کردم و او تبسمی بر لب نشاند و چشمانش برق زدند.
- خارج از کشور چی؟! می‌تونی بری اونجا.
آرام خندیدم و نگاه از او گرفتم.
- دلت خوشه‌ها یلدا. برم خارج از کشور آواره بشم؟ از کجا معلوم خوششون بیاد از صدام؟ اصلاً از کجا معلوم صدام به درد خوانندگی بخوره؟
از جایمان برخاستیم و پارک را وجب کردیم. خسته و درمانده که شدیم، سوار اتوبوس شده و به خانه برگشتیم. بین راه فرصت نشد که مزه‌ی دهانش را در مورد فردوس بفهمم. راستش حوصله‌اش را هم نداشتم. باید یه وقت دیگر پیگیر این موضوع می‌شدم. به خانه که رسیدم، پردیس داشت غر می‌زد:
- آخه مامان جان این چه مبلهاییه که دارین؟ بندازین بره دیگه این کاناپه‌ها رو... زهوارشون در رفته. رنگشون هم که مثلاً سفید بود، شده کرم. معلومه قدیمیه.
نچی نچی کردم و سمت اتاقم رفتم. در را بستم اما باز هم صدایش می‌آمد:
- وای این فرشا رو هم که ندادین قالیشویی. کثیف شده به خدا.
آخر مگر فرش سیاه و قهوه‌ای کثیف شدنش معلوم می‌شد که این پردیس پیله کرده بود؟! سر به افسوس تکان دادم و لباس‌هایم را عوض کردم. مملکت همچنان داشت لندلند می‌کرد:
- حالا خوبه خونه بازسازی شده است، وگرنه از هر سوراخش یه سوسک می‌اومد بیرون.
در اتاقم را باز کردم و بیرون رفتم. روبرویش نشستم و پراخم زل صورتش شدم:
- از تو سوسک‌تر هم مگه هست ممکلت جان؟! باز تو رفتی خونه‌ی مهری جوگیر شدی افتادی به جون ما؟! پولمون کجا بود که بریم توقعات خانم از یه زندگی لوکس رو برآورده کنیم؟ تو پول داری بسم‌ا... . ما رو این کاناپه‌های قدیمیِ به قول تو کرم راحتیم. اون فرش هم اگر کثیفه، کثیفیش معلوم نیست. تلویزیون هم خدا رو شکر سالمه و ایرادی نداره. بذار بگم که اگر هم دست به کتابخونه‌ی بابابزرگ بزنی دستاتو قلم می‌کنم.
کتابخانه‌ی پدرِ مادرم برایم خیلی عزیز بود، تنها یادگارش برای من بود و خیلی دوستش داشتم. چه حیف که زود رفت!
مادرم خندید و پردیس چشم‌غره رفت. بعد به یکباره چشمانش پر شد و یه هق‌هق افتاد! فقط افسردگی او را کم داشتیم تا کلکسیونمان تکمیل شود. پوفی کشیدم و کنارش نشستم. دستم را دور گردنش انداختم و گفتم:
- بابا غلط کردم اصلاً. هرچقدر می‌خوای نق‌نق کن. فقط تو رو خدا خون به دل ما نکن پردیس.
آب بینی‌اش را بالا کشید و مرا پس زد. برخاست و کیفش را از گوشه‌ی خانه برداشت و به اتاق من رفت و در را قفل کرد. چپ‌چپ به در بسته چشم دوختم و زیرلب گفتم: