نیشخندی زدم و رو از او گرفتم. چه خوش‌خیال بود که فکر می‌کرد مادرش یکسال بعد از طلاق پدر و مادرم با فتاح ازدواج کرده!
- مشکل من ازدواج مامانت با فتاح نیست. اصلاً من با مادر تو کاری ندارم. من با خود فتاح مشکل دارم.
- چه مشکلی؟
نگاهش کرده و پوزخندزنان گفتم:
- چرا از خودش نمی‌پرسی؟!
پوفی کشید و همان حین که گوشی‌ام را روی پایم انداخت، به روبرویش نگاه کرد. کف دستانش را روی شلوارش کشید و لحنش تغییر کرد:
- بی‌خیال اصلاً. چه خبر از یوگی؟ می‌بینم که باهاش اینور اونور می‌ری. می‌بردت بهداد رادمانو ببینی!
گوشی‌ام را برداشتم و نفسی عمیق کشیدم و لبخند روی لبم نشست.
- اون یه قرار کاری بود!
سر خم کرد و با ابروهای بالا رفته خیره‌ام شد. لبخندی کج زده و افزودم:
- فکر کردی فقط خودت بلدی بیرون از صداسیما کار کنی؟! رادمان دنبالم بود که براش تو چندتا ترک دکلمه کنم. یارا هم بهم نگفته بود داستان چیه. خیلی سورپرایز شدم.
پوزخندی صدادار زد و ابرو بالا انداخت. به تاب تکیه زد و حرکتش را تندتر کرد.
- بهشته جدا از شوخی... تو نخ این پسره که نیستی؟
صورتم را کامل سمتش چرخاندم و دستانم را روی سینه چلیپا کردم.
- چه اهمیتی برای تو داره؟
چپ‌چپ نگاهم کرد و رو از من گرفت.
- به تو نمی‌خوره. به نظر تا حالا به مغزش خطور نکرده که موهاشو شونه کنه!
پخی زیر خنده زدم و از روی تاب پایین پریدم. کمی فاصله گرفته و روی چمن‌های روبرویش نشستم.
- به خاطر اینکه موهاش به هم ریخته است، به من نمی‌خوره؟! خلی یا خودتو می‌زنی به خلی؟
پوفی کشید و به آسمان نگاه کرد.
- به هر حال حس خوبی نسبت به این پسره ندارم.
نگاه من کرد و لبخندی شیطان زد.
- گیسو عکس پروفایلشو دیده بود، کلی به حالت افسوس خورد.
باز هم گیسو! نگاهی به در عمارت که پردیس و فتاح و مهری داشتند از آن بیرون می‌آمدند، انداختم و برپا زدم. پشتم را تکاندم و گفتم:
- گیسو جان دلش به حال خودش بسوزه با این تحفه‌ای که انتخاب کرده.
با صدای بلند خندید و از روی تاب پایین آمد و سمت مادرش و فتاح و پردیس رفت. دنبالش راه افتادم و از پشت سر نگاهش کردم. دلم مثل غده‌ی سرطانی می‌نمود. انگار اضافی بود و سنگینی می‌کرد بر روحم. حتی وقتی از پشت سر هم به مسیح نگاه می‌کردم، غده‌ی سرطانی می‌تپید. عجب غده‌ی احمقی! هر شب ساعت‌ها به او توضیح می‌دادم که مسیح عاشق دختر دیگریست، اما حرف حساب حالی‌اش نمی‌شد. لجباز و یکدنده بود و زبان‌نفهم. با فاصله از آنها ایستادم تا پردیس با فتاح خداحافظی کند. چشمانش حسابی قرمز شده و پف کرده بود. زیر لب خاک بر سری حواله‌اش کردم و وقتی که از آغوش پدرم جدا شد، خداحافظی‌ای سرسری کردم. خواستم سمت ماشین بروم که فتاح صدایم زد: