← حبس بهشت

قسمت 285

رایگانبهاره غفرانی

- می‌شه بشینی؟

رویم را از او گرفته و به سمت دیگری چشم دوختم. انگار حرف توی گوشش نمی‌رفت! ملتمسانه گفت:

- خواهش می‌کنم بهشت. بذار لااقل اتمام حجت بکنیم و بعد جواب یارا رو بده.

اتمام حجت چیز خوبی بود. می‌توانستم برای همیشه او را از خودم برانم. موافقت کرده و روی صندلی کنارش نشست. نگاهم به عقب ماشین و کریر گلبرگ افتاد.

- این این‌جا چی کار می‌کنه؟

نیم‌نگاهی به من انداخت و دلخور گفت:

- آوردم یه کم نگاهش کنی. چرا هیچ علاقه‌ای بهش نشون نمی‌دی؟

خنده‌ام دست خودم نبود:

- پسر جان اینو باید به مادرش بگی... نه من.

سکوت شد و پس از دقایقی کش‌دار گفت:

- به نظرت اگر با من ازدواج کنی، به کجای دنیا برمی‌خوره؟

تند و تیز نگاهش کردم:

- حالت خوبه؟!

آهی کشید و کف دستش را آرام روی فرمان کوبید:

- می‌دونم دیره بهشت. می‌دونم نادیده‌ت گرفتم. اما چی کار باید می‌کردم وقتی عشق به اون زن، چشمامو کور کرده بود؟ الان تازه دارم می‌فهمم چه خریتی بود از دست دادنت. این تویی که به بهشت معنا دادی... این تویی که دنیا رو واسه‌م بهشت کردی؛ بهشت من تویی بهشته! گیسو بره به جهنم.

کنار پارکی بین ازدحام ماشین‌های پارک شده نگه داشت و تمام خاطرات کودکی‌مان را زنده کرد. پوزخندی زده و گفتم:

- منو آوردی این‌جا بهشت یارتو به من نشون بدی؟

نگاهم را از پارک گرفتم و خیره‌ی او شدم.

- مگه نگفتی اتمام حجت؟ خب یاا... . اتمام حجت کن کار دارم.

نگاهش مواج و پرتلاطم بود.

- با گلبرگ برو بشین رو نیم‌کت تا منم جای پارک پیدا کنم و بیام حرف بزنیم.

گلبرگ را برداشتم و سمت پارک راه افتادم. به یک‌باره بارانی سیل‌آسا، آن هم وسط تابستان باریدن گرفت و من حوالی نیم‌کت پایم لغزید و روی زمین افتادم و مانع آسیب‌دیدگی گلبرگ شدم.

نفسم داشت از استرس بند می‌رفت. وقتی او را همچنان غرق در خواب دیدم، نفسی آسوده کشیده و از جایم برخاستم. روی نیم‌کت نشستم و از استرسی که چند ثانیه پیش بابت گلبرگ کشیدم، زیر گریه زدم. صورتم هنوز از برخورد با زمین می‌سوخت و خراش برداشته بود. از دور دیدم که مسیح سمت من و گلبرگ می‌آید و آن صحنه‌ی آشنا هر لحظه بیشتر پیش چشمانم جولان داد. گلبرگ از خواب بیدار شد و زیر گریه زد. نمی‌دانستم چه کارش کنم و اشکم بند نمی‌آمد. از بابت بچه نگران شده بودم و گریه‌ بابت او امانم نمی‌داد. دلم می‌خواست شالم را پایین بکشم تا مسیح صورت خونین و زخمی‌ام را نبیند و ادای آدم‌های دلواپس را درآورد. به یکباره صدایش... صدایش بی‌نظیر و زیبایش در گوشم پیچید: