- تو و گیسو قبل از ازدواجتون از این کارا نمی‌کردین احیاناً؟ مسلماً بدتر از ما بودین. گیسوت هم که مثل بهشته‌ی من معصوم و پاک نبود تا مانعت بشه. پس این‌جوری با بهشت حرف نزن.
یارا توپش حسابی پر بود. دق دلی آن سیلی محکمی که مسیح بیخ گوشم خواباند را درآورد و کنار کشید. مسیح هاج و واج به ما نگاه می‌کرد و به گمانم این یارای بلندقامت جدید که در اثر ورزش‌های مداوم در خوابگاه کمی هیکلی شده بود برایش غریبه می‌نمود.
یارا دست در جیب‌های شلوارش فرو برد و با سر به باکس گلی که روی زمین افتاده بود، اشاره کرد. لحنش دیگر مانند قبل نبود و آرامش داشت:
- گل گرفتی! دستت درد نکنه ولی من باید برات گل میاوردم. ممنون که کمکم کردی تا بتونم توی ایران کار کنم.
لحنش ملایم بود، اما نگاه به صورتش انداختم و متوجه شدم، هنوز هم اخم بر چهره دارد. سیبک گلوی مسیح تکانی خورد و نگاهی به اطراف انداخت:
- گل واسه بهشته‌ست؛ نه تو... بقیه کجان بهشت؟
می‌شناختمش و می‌فهمیدم که از عمد مرا مخاطب قرار داد تا به یارا بفهماند طرف حساب او نیست. دهان باز کردم تا جوابش را بدهم که یارا گفت:
- خونه‌ی ما مشغول صرف شام. شما هم بفرمایید.
همان‌طور دست به جیب و با طلب‌کاری مقابل مسیح ایستاده بود. احتمال دادم مسیح برگردد و برود و دیگر برنگردد؛ اما خلاف تصورم، سری تکان داد و مطیعانه سمت خانه‌ی خاله‌عاطفه رفت. بین راه اما برگشت داخل منزل ما و باکس گل را از روی زمین برداشت. کمی مرتبش کرد و آن را سمتم گرفت و با لبخند گفت:
- یادم رفت هدیه‌مو بدم.
نیم‌نگاهی به صورت برزخی یارا انداختم. دستم برای گرفتن و نگرفتن هدیه مردد مانده بود. خدایا باید چه کار می‌کردم؟ مسیح معترض شد:
- بگیرش دیگه آدری... دستم افتاد.
یارا باکس را با یک دستش گرفت و روی مبل انداخت و با پوزخند گفت:
- بیا... دستت دیگه نمی‌‌افته.
رسماً اعلان جنگ کردند. فک مسیح منقبض شد و انگشت اشاره‌اش را جلوی صورت یارا تکان داد:
- تو رابطه‌ی من و بهشت دخالت نکن بچه‌سوسول.
پوزخند یارا عمق گرفت:
- بچه‌سوسول! تا اون‌جایی که من می‌دونم بچه‌سوسول به کسایی می‌گن که لای پر قو بزرگ شدن.
صورتش را سمتم چرخاند و دستش از پهلو دور کمرم حلقه شد:
- تو این‌جوری فکر نمی‌کنی ناردونه؟
دستش را کشیدم و او را سمت در بردم:
- چرا... بیان بریم غذا بخوریم که از گشنگی مردیم.
جلوی در اما فردوس دستور ایست داد و نگاه مشکوکش را بین ما سه نفر چرخاند و در آخر زوم کرد روی دست من و یارا که در هم قفل شده بود. دستانمان را پس کشیدیم و فردوس پرسید: