لب‌هایش را روی هم فشرد و فکش منقبض شد. ناگهان با صدایی دورگه گفت:
- من غیرتم قبول نمی‌کنه مادرم کنار یه مرد دیگه جز بابام باشه.
دستانم را روی سینه چلیپا کرده و لنگه ابرویی بالا انداختم.
- نظرت چیه بریم به فتاح بگیم بیاد دوباره با مامان ازدواج کنه؟
پرسشگرانه نگاهم کرد.
- خب آخه داداش من، چرا مامان باید به پای حماقت‌های فتاح بسوزه؟ این چه حرفیه تو می‌زنی؟ غیرت یعنی این‌که به فکر مامان باشی و ببینی چی براش خوبه. وقتی بابای خودمون توو زرد از آب در اومده، مامان چرا باید تنها بمونه؟ این فتاحه که باید تا آخر عمرش تنها و بی‌کس و کار بمونه؛ نه مامان.
می‌دانستم قبولش برای فردوس سخت است، اما پس مادر چه؟ حوالی بیمارستان بودیم که یارا تماس گرفت. نگاهی به فردوس انداخته و رد تماس دادم. فردوس مشکوکانه نگاهم کرد:
- کی بود؟
خنده‌ای مسخره سر دادم و زمزمه کردم:
- دوستم بود... از دبی زنگ می‌زد.
فردوس ماشین را پارک کرد.
- خب چرا جواب ندادی؟
آب دهانم را قورت داده و همان‌طور که از ماشین پیاده می‌شدم گفتم:
- حوصله‌شو نداشتم.
و تا او مشغول زدن قفل فرمان شد، به یارا پیام دادم:
- پیش فردوسم عزیزم. خودم تماس می‌گیرم.
گوشی را توی کیفم سر دادم، اما یارا دست بردار نبود. چند قدم از ماشین فاصله گرفتم و گوشی را به گوشم چسباندم. فردوس داشت می‌آمد و من حسابی هول کرده بودم.
- یارا جان فردوس...
کلامم را قطع کرد و عربده زد:
- چرا به من نگفته بودی؟! ها؟
چشمانم گشاد و لب‌هایم به هم دوخته شدند. کمرم تیر کشید و انگار در یک لحظه دچار ایست قلبی شدم. چیزی نگفتم و او ادامه داد:
- راسته بهشته؟!
نفسم بالا نمی‌آمد. یارا دوباره نعره زد:
- می‌کشم اون مرتیکه‌ی پفیوزو.
تماس قطع شد و من دستم را روی قلبم گذاشتم. چشمه‌ی اشکم جوشید و هیچ حواسم به برادرم نبود که به یکباره صدایش را از کنارم شنیدم:
- این که یارا بود. چرا داشت داد می‌زد؟
لب گزیده و با صورتی خیس از اشک به او چشم دوختم:
- یارا فهمید. همه چیزو در مورد گنجی فهمید.
سرش را با خوشحالی تکان داد:
- ایول. بره اون‌جا حال اون عوضی رو بگیره و...
صدایم ناخودآگاه بالا رفت:
- چی می‌گی دیوانه؟ اگر بلایی سر اون بی‌پدر مادر بیاره چی؟
ابروهای فردوس بالا پرید و موشکفانه زل چشمانم شد.
- فکر نکنم دیگه این‌قدر گرد و خاک کنه. مگر این‌که...
به یکباره هرچه خون در بدن داشت، به صورتش شبیخون زد. بازوهایم را گرفت و تکانم داد: