تمام حرف‌هایش را به زبان انگلیسی می‌گفت. انگار از خود بی‌خود شده بود و منِ بیچاره مانده بودم بین او و خودش!
دستش سمت پیراهنم آمد و همان طور که خیره دکمه روی لباسم بود، انگشتش دور آن نشست و زمزمه کرد:
- زیاد دست دست نکن. چه گزینه‌ی دو و چه گزینه‌ی سه، توو هر دو تاش یه اتفاق قراره بیفته. گزینه‌ی دو یک باره و گزینه‌ی سه چند بار، چند ماه یا چند سال. حالا زود باش انتخابتو بگو. فقط یادت باشه آخرین راه حله که تو رو به آرزوهات می‌رسونه و می‌تونی با من بیای آمریکا.
فکری در سرم جرقه زد و زود شعله‌ور شد. دکمه هنوز باز نشده بود که دستش را پس زدم و به یاد مسیح، لگدی حواله‌ی ساق پای کسری کردم. یادم آمد مسیح هم خیلی از آن ضربه‌ام درد کشید؛ مثل حالای گنجی که خم شده و دو دستی به پایش چسبیده بود.
- خوردی؟ نوش جونت.
نفسم را بدون اینکه متوجه شود، نم‌نم از بند سینه رها کردم و خواستم از کنارش رد شوم که انگشتانش چسب بازویم شدند. پوزخندی زدم و بازویم را با ضرب بیرون کشیدم:
- گزینه‌ی اول.
نگاه پرسشگرش را به چشمانم دوخت و خودش را روی تخت شیده انداخت. چشمان قرمز و گرد شده‌اش به دو کاسه‌ی خون می‌ماند و من با لبخندی پرغیظ به او زل زدم. خم شدم و موبایلم را برداشتم و همانطور که خیره‌ی او بودم، شماره‌ی آفرین خانم را گرفتم. حین اینکه من داشتم با او صحبت می‌کردم، کسری عینکش را برداشته بود و با چشمانی تیز شده به من نگاه می‌کردم. در حالی که لبخندی حرصی گوشه‌ی لبم بود، گفتم:
- آفرین خانم من نظرم عوض شد. می‌خوام برگردم و برای شما کار کنم. اما باید حقوق چندین ماهم رو اول از شما بگیرم. چون باید اینجا فسخ قرارداد کنم و هرچی خرج کردن پس بدم.
خندید و خالصه گفت:
- نیازی به این کار نیست دختر جان. من پول رو پرداخت می‌کنم، چون واقعا بهت احتیاج دارم. حقوقت رو هم هر ماه می‌دم.
وقت چانه زدن با او را نداشتم. لرزش صدایم را کنترل و زمزمه کردم:
- بعداً در این مورد صحبت می‌کنیم. ولی یه مشکلی هست... من پولو الان می‌خوام.
متعجب پرسید:
- الان؟!
میرغضب زل کسری که حرصی نگاهم می‌کرد شده و گفتم:
- بله چون دیگه نمی‌تونم بمونم.
مشکوکانه سؤال کرد:
- چیزی شده اونجا؟
نفسم را پرآه بیرون فرستادم:
- برگشتم بهتون توضیح می‌دم.
با قاطعیت گفت:
- باشه. پس مبلغ رو بگو تا بگم بچه‌ها کارتو انجام بدن.
- چشم. می‌پرسم و تو تلگرام پیام می‌دم.