- فکر کنم بازم شوره دارم.
و دستم را بین موهایش برد و من لبخندم را خوردم و سرش را آرام هل دادم.
- خیلی بی‌حیایی!
موهایش را نوازش کردم و او با لبخند چشم بست. مدتی گذشت و او همانطور با پلک‌های بسته پرسید:
- به آقا فتاح زنگ زدی بهشته؟
آرام خندیدم:
- صد سال سیاه زنگ نمی‌زنم. چه حرفا!
چشم باز کرد و به صورتم خیره شد:
- یعنی نمی‌خوای حتی حالشو بپرسی؟!
ابروهایم را در هم کشیدم و حق به جانب گفتم:
- حالشو بپرسم؟! نکنه جامون برعکس شده؟ طبیعتاً اون باید یه زنگی به من می‌زد که نزد شکر خدا و شرش از سر زندگیم کمه.
مدتی همانطور محو و مات تماشایم شد و بعد لب تر کرد و نشست:
- آهان. آره... آره. بیا برگردیم دیگه. من باید یه کم بخوابم.
خندیدم و با کمکش بلند شدم:
- مثل اینکه دیگه مثل قبلاً وقت نمی‌کنی زیاد بخوابی.
سری تکان داد و با هم به ویلا برگشتیم. یک طوری شده بود. حس کردم که شاید در تهران خبری شده باشد. قبل از اینکه به اتاق‌هایمان برویم، صدایش زده و پرسیدم:
- یارا؟ خبری شده؟
چند بار پلک زد و این پا و آن پا شد:
- خبر؟ نه چه خبری؟
دست به سینه، زل چشمانش شدم:
- از من پنهون کاری نکن. فتاح و مسیح کتک‌کاری کردن؟
باز هم پلک زد و منومن کرد:
- چرا اینو می‌پرسی؟
- آخه آفرین خانم زنگ زد گفت کارخونه ورشکست شده. مهری و فتاح بدهی‌های مسیحو دادن. بعدم مثل اینکه مسیح بالاخره حرف‌های منو در مورد مادرش باور کرده. خب درستش اینه که یه واکنشی نشون بده.
لنگه ابرویی بالا انداخت و گفت:
- آفرین خانم بهت نگفت واکنش مسیح چی بوده؟
سر به چپ و راست تکان دادم و شانه بالا انداختم:
- می‌خواست بگه ولی خودم نذاشتم.
آرام خندید و نگاهی عاقل اندر سفیه به من انداخت:
- خودت نذاشتی اون پیرزن بگه، حالا داری از من می‌پرسی؟!
ته دلم نگران فتاح شدم. با خانواده‌اش بد تا کرد، اما هرچه بود پدرم بود. آب دهانم را قورت داده و سر به زیر شدم:
- یه کم... یه کم نگرانِ...
نفسی گرفتم و بی‌قرارتر از پیش ادامه دادم:
- الان حال فتاح خوبه؟ یعنی منظورم اینه که...
بین کلامم آمد و گفت:
- حالش خوبه... البته دارم راجع به آقا فتاح حرف می‌زنم؛ نه مسیح! اون...
سرم را بالا بردم و نگذاشتم ادامه دهد:
- اون برام مهم نیست. فقط می‌خواستم در مورد فتاح بدونم.
نیشخند زد و دستانش را توی جیب‌های شلوارش فرو برد:
- واقعاً؟! یعنی فقط نگران بابات بودی؟