← حبس بهشت

قسمت 211

رایگانبهاره غفرانی

چشمانمان که وصل هم شد، نیشخندی روی لبش نشاند و سری به تأسف جنباند. اخمی کرده و نگاه از او گرفتم. بقیه همچنان داشتند پچ‌پچ می‌کردند که گنجی کنارم آمد و رو به جمع گفت:

- بچه‌ها خواهش می‌کنم یه لحظه توجه کنید.

کم‌کم ساکت شدند و تمام حواسشان را به گنجی دادند. من هم کنجکاو بودم که بدانم چه می‌خواهد بگوید. دکمه‌ی کتش را باز کرد و گفت:

- من دیشب عصبی بودم و یه حرفایی جلوی شما به بهشته زدم که اصلاً درست نبودن. به بهشته گفته بودم این مسئله بین خودمون بمونه، ولی بابت اشتباهی که کردم، مجبورم شما رو هم در جریان بذارم. بهشته استعداد این دوره‌ی بلو استاره. اگر قرار بود ببرمش کلینیک زیبایی فقط واسه این بود که می‌خواستم روش بیشترین سرمایه‌گذاری رو بکنم.

همه محو تماشای من و کسری شدند و چشمانشان مثل وزغ بیرون زد. نگاه از آنها دزدیده و سر به زیر انداختم که کسری افزود:

- ولی من امروز بهشته رو نبردم کلینیک. چون متوجه شدم که اون اگر خودش بخواد می‌تونه بی‌نظیر باشه. یک مسئله‌ی دیگه هم هست. دلیل اصلی اینکه می‌خوام روش سرمایه‌گذاری زیادی کنم اینه که...

زیرچشمی نگاهش کردم و او هم خیره‌ی من بود. نزدیک‌تر آمد و رو به من ادامه داد:

- من می‌خوام بهشته رو به بلو استار اصلی تو آمریکا بفرستم.

زمزمه‌ها زیاد شدند و من با چشمانی گرد شده محو کسری بودم. چه داشت می‌گفت؟ بلو استار اصلی؟! من؟! افزود:

- وقتی که یارا جان ویدئوی آواز خوندن بهشته رو فرستاد، به نظرم صداش فوق‌العاده اومد. با مشاورم و مسئول استعدادیابی بررسی کردیم و دیدیم بهترین تصمیم همینه. نمی‌خوام فکر کنید بینتون فرق می‌ذارم. اصلاً اینطور نیست. اما بهشته این توانایی رو داره که بره بلو استار اصلی.

به میز‌های پذیرایی اشاره کرد و ختم کلام:

- زیاد حرف زدم... خوش بگذرونید.

به اتاقش رفت و من ماندم و آنها. تمنا اولین نفر بود که صدای اعتراضش درآمد. جلو آمد و ژست پرعشوه‌ای گرفت و با نیشخند گفت:

- چیکار کردی که یه روزه نظرش راجع بهت عوض شد؟

پندار روی مبل نشست و پوزخندی صدادار زد:

- تو دانشگاه هم استادا به دخترا آوانس می‌دادن. اینجا هم انگار وضع همینه.

بغضم گرفت. چرا آنقدر بی‌انصاف بودند؟!

- بچه‌ها گوش کنید. من توی این تصمیم آقای گنجی هیچ نقشی نداشتم. خود منم تازه فهمیدم که می‌خواد بفرستدم بلو استار اصلی.

عاقبت یارا خودش را به ما رساند و به حرف آمد:

- واقعاً هیچ نقشی نداشتی؟!

شانه بالا انداختم و تک خنده‌ای تمسخر آمیز زدم. باورش سخت بود که یارا آن سؤال را پرسیده باشد.