- چقدر خوشگله خدا.
- پس بزن بریم.
راه افتاد و بلیت خرید. ساعد دستم را کشید و با خوشحالی گفت:
- بریم که بزرگترین آکواریوم سرپوشیده‌ی دنیا رو ببینیم.
معذب شدم و آرام ساعدم را از میان انگشتانش بیرون کشیدم. وارد تونل داخل آکواریوم شدیم و من محو و مات انواع و اقسام ماهی‌ها و زیبایی بی‌نظیرشان بودم.
- وای آقا کسری. تا حالا تو عمرم اینقدر ماهی قشنگ ندیده بودم.
خندید و دستش را کمی بالاتر از گودی کمرم گذاشت و وادار به حرکتم کرد. کیفم را از او پس گرفته و موبایلم را بیرون آوردم:
- باید عکس بگیرم بذارم اینستام.
نگاهم کرد و لبخندی کج زد:
- سلفی بگیریم؟
همیشه از این که کارم گیر کسی باشد، متنفر بودم. حالا گوشت استعداد من زیر دندان گنجی‌ها بود و باید مثل دختر‌های خوب، حرف گوش می‌دادم.
- بگیریم.
کیفم را دوباره گرفت و گوشی‌ام را ازدستم قاپید و داخل کیفم انداخت.
- با گوشی من.
دندان‌قروچه‌ای کرده و لبخندی تصنعی زدم. دستش را دور شانه‌ام انداخت و مرا به خودش نزدیک کرد. سلفی را که گرفت، گوشی را در جیبش گذاشت و من از زیر دستش که روی شانه‌ام بود، در رفتم و خودم را مشغول دیدم ماهی‌ها نشان دادم. اصلاً من غلط می‌کردم که دیگر حرفی از عکس می‌زدم. گفته بودم که از خیلی وقت پیش‌ها آدم کم آوردن شده بودم؟ بعد از تونل، سوار قایق شیشه‌ای شدیم و زیبایی بی‌حد زیر پایمان را نظاره کردیم. آنجا کسری باز هم سلفی گرفت. کمی عقب‌تر رفت و دوربین گوشی‌اش، تنها روی من زوم کرد و چیک صدا داد. چشمکی زد و گفت:
- یه عکس تکی هم ازت گرفتم. خیلی قشنگ شده.
گلویی صاف کرده و سر به زیر انداختم. آن روز زیبا برایم زهرمار شده بود. کسری با من مهربان بود، اما کنار او حس خوبی نداشتم و مدام به یارا فکر می‌کردم. نمی‌دانم ربطشان به هم چه بود. ولی حضور کسری، مرا یاد نبود یارا می‌انداخت. هنگام برگشت، من به قدری خسته شده بودم و پاهایم گز گز می‌کرد که داخل ماشین خوابم برد. نمی‌دانم چقدر گذشت که با صدای کسری بیدار شدم:
- بهشته جان! پاشو رسیدیم دیگه... بهشته.
چشم باز کردم و متوجه شدم که سرم روی شانه‌ی کسری است. سریع صاف نشستم و از او فاصله گرفتم:
- ببخشید نفهمیدم چی شد خوابم برد.
خندید و در ماشین را باز کرد و توده‌ای عظیم از هوای گرم داخل آمد:
- اشکالی نداره. پاشو بریم.
ساعت شش و ده دقیقه را نشان می‌داد و همه در سالن اصلی جمع بودند. با ورودمان چشم به ما دوختند و پچ‌پچ کردند. نگاهم را دور تا دور سالن چرخاندم و یارا را گوشه‌ای دیدم که به دیوار تکیه داده و حین اینکه زل ما بود، چای می‌نوشید.