- مگه نگفتم بعد از جلسه معارفه همراهم بیا؟
خجل خندیده و گفتم:
- عذر می‌خوام فراموش کردم.
چرخید و راه افتاد:
- دنبالم بیا.
باید به مادرم زنگ می‌زدم اما کسری گنجی مهلت نداد. پشت سرش راهی شدم و همراه هم به طبقه‌ی پایین رفتیم. کسری به داخل اتاقش رفت و من هم وارد شدم. فکر کردم اتاق کارش است، اما اتاق خوابش بود. همان جلوی در ایستادم و آن را باز گذاشتم. کسری روی مبل جمع و جور گوشه‌ی اتاق نشست و به روبه‌رویش اشاره کرد:
- چرا وایستادی؟ درو ببند و بیا بشین.
زیرچشمی نگاهی به اتاق بزرگ و طوسی رنگش انداختم و در را تا نیمه بستم. روی مبلی که اشاره کرده بود، جای گرفتم و نگاهش کردم:
- بفرمایید آقای گنجی. بنده در خدمتم.
سر کج کرد و لبخندش شل شد:
- لازم نیست اینقدر خشک باشی بهشته. بهتره اون چیزایی که تو مخت کردن رو بریزی دور و با زندگی جدیدت روبه‌رو بشی. اینجا یه دنیای جدید با آدمای جدیده.
گنگ و سردرگم خیره‌اش شدم. مگر چه گفته بودم که در نظرش خشک می‌آمدم؟! وقتی متوجه گیجی من شد، خندید و گفت:
- اسم من کسری است. پس کسری صدام کن؛ نه آقای گنجی. اوکی؟
لبخندی ساختگی زده و زیرلب «چشم» گفتم. سر تکان داد و سرش را بالا گرفت. پا روی پا انداخت و نگاه خیره‌اش اذیتم کرد:
- چرا اینقدر خودتو لاغر کردی؟ می‌دونی که باید برگردی به وزن سابقت! ها؟
با ابروهای بالا رفته نگاهش کردم:
- یه مشکلی داشتم بابت همون لاغر شدم. چرا باید برگردم سر وزن سابقم؟
موهای خوش‌فرمش را مرتب کرد و عینکش را از روی چشمانش برداشت.
- وقتی یارا معین فیلم تو رو فرستاد، به جز صدات، ظاهرت هم منو جذب کرد. می‌دونی که برای خوانندگی این چیزا هم مهمه. اینکه آرتیست باشی... یه هیکل بی‌نقص داشته باشی و تیپت خوب باشه. اما تو الان یه مقدار لاغر شدی. استخونات زده بیرون بهشته.
بسم‌ا... و با...! مردک روانی انگار استخوان‌های مرا از زیر لباس هم می‌دید! گلویی صاف کرده و ابروهایم در هم پیچ خورد.
- تموم سعیم رو می‌کنم که به وزن سابقم برگردم.
سری تکان داد و من از جایم بلند شدم:
- با اجازه‌تون.
زیر نگاه تیزبینش اذیت می‌شدم. سریع روی گرداندم و سمت در رفتم که صدایم زد. نفسم را بی سر و صدا به بیرون فرستاده و سر چرخاندم:
- بله؟
یک دور دیگر سرتاپایم را از نظر گذراند و گفت:
- فردا بعد از آخرین کلاست آماده باش. می‌خوام ببرمت کلینیک زیبایی.
چشمانم تا آخرین حد ممکن باز شدند که نیشخندی زد و دستی به ته‌ریشش کشید: