- از صدات می‌باره که گوینده‌ی رادیو بودی. مخملی و آرامش‌بخش.
با خجالت تشکر کردم و قبل از اینکه بنشینم، کسری گفت:
- تو، توی فیلم یه شکل دیگه بودی.
سرتاپایم را از نظر گذراند و لبخند زد:
- فکر کنم یه کم لاغرتر شدی. درسته؟
سر به بله تکان دادم:
- بله حدود پنج کیلو.
- بعد از جلسه معارفه، همراهم بیا.
دختر خوش‌تیپی که مثل سوفیا بود، خودش را تمنا معرفی کرد که برای خوانندگی آمده بود. مژده و کمند، همان دو دختر ساده، هر دو برای موسیقی آمده بودند و شیده دختری که مثل من می‌نمود برای ترانه‌سرایی. سوفیا هم بلند شد و لبخندزنان گفت:
- من هم یه بار دیگه خودمو معرفی می‌کنم. سوفیا گنجی هستم، بیست و چهار سالمه. همراه پسرعموم از کانادا اومدیم و چون خودم به ترانه گفتن علاقه دارم، تصمیم گرفتم که تو آموزش‌ها شرکت کنم و همراه شما تو این خوابگاه بمونم.
بعد از اینکه سوفیا نشست، خدمه وسایل پذیرایی را آوردند. بعد از کمی گپ، کسری یک به یک کلاس‌های آموزش که در همان طبقه بود را نشانمان داد و گفت که در طبقه‌ی بالا می‌توانیم اتاق‌هایمان را انتخاب کنیم. بعد هم به شوخی افزود:
- فقط خواهشاً هم‌اتاقی‌تون جنس مخالف نباشه.
باربد و باراد در همان اتاق اولی لنگر انداختند و پندار و یارا اتاق بعدی را انتخاب کردند. اهورا و بنیامین هم اتاق انتهای راه‌رو را در نظر گرفتند و فقط ما دخترها و مشکل‌پسندی‌‌هایمان ماندیم. تا آنجا که فهمیدم همه‌ی اتاق‌ها مثل هم بودند. پس به اولین اتاق خالی که همان اتاق سوم بود رفتم و شیده هم به دنبال من راه افتاد. چمدان‌هایمان را که گذاشتیم، برگشتیم و دیدیم که تمنا و سوفیا هم اتاق کناری ما را انتخاب کردند. مژده و کمند نیز به تنها اتاقی که باقی مانده بود، رفتند.
روی تختمان که نشستیم، شیده گفت:
- فکر کنم همه خودشون فهمیدن با چه شخصیتی جورن که با همون هم‌اتاق بشن.
خندیدم و سر به تأیید تکان دادم. موهای صافش را پشت گوشش انداخت و پرسید:
- تو با اون پسر قد بلنده اومدی... آره؟ اسمش چی بود...؟
- یارا. آره با هم اومدیم.
با شیطنت نگاهم کرد و لبخندی دندان‌نما زد:
- یعنی با همین؟
بلند شدم و زیپ چمدانم را باز کردم:
- نه. فقط با هم دوست و فامیلیم.
داشتم لباس‌هایم را از چمدان در می‌آوردم که تقه‌ای به در اتاقمان خورد. شیده در را باز کرد و من صدای کسری را شنیدم:
- به بهشته بگو بیاد.
سریع بلند شدم و سمت در رفتم.
- بله آقای گنجی؟
دستانش روی سینه چلیپا شد و لبخندی کج زد: