بعد از خداحافظی من و یارا بدون اینکه به پاشا جواب پس بدهیم، فلنگ را بستیم!
***
برگشتم و آخرین نگاه را به خانواده‌ام انداختم. حتی برای لحظه‌ای چشمانم سمت فتاح هم چرخید؛ اما بین راه پشیمان شد و دوباره روی مادرم مکث کرد. دیگر نتوانستم چیزی ببینم. دیدگانم به قدری تار شدند که انگار روی بوم نقاشی با آبرنگ نقش مادرم را کشیده بودند. یارا هم که حالش دست کمی از من نداشت، بازویم را گرفت و آب‌بینی‌اش را بالا کشید:
- بهشته بیا بریم. اینجوری که وایسیم و بهشون زل بزنیم دووم نمیاریما.
بازویم را از دستش بیرون کشیده و هق زدم:
- چجوری بیام وقتی مامانم داره اونجوری گریه می‌کنه؟! اصلاً پشیمون شدم. نمیام دبی.
دو قدم که از او فاصله گرفتم، محکم‌تر از قبل بازویم را گرفت و مرا به دنبال خودش کشاند. پس از چند لحظه نگاه از مادرم گرفتم و بدون مقاوت دنبال یارا رفتم. خودم می‌دانستم که واکنشم لحظه‌ای و هیجانی بود. اما با دلی که قرار بود به وسعت اقیانوس تنگ مادرم شود، چه می‌کردم؟ اشک ریختنم تا وقتی سوار هواپیما شدیم بند نیامد. خوشم نمی‌آمد کنار پنجره‌ی کوچک و دلگیر بنشیم و به آبی بیکران آسمان خیره شوم. یارا کنار پنجره نشست و من هم سمت دیگرش جای گرفتم. زیر چشم‌هایم را با پشت دست پاک کردم و غم غربت زودتر از زمانی که فکرش را می‌کردم گریبان‌گیرم شد. سنگینی نگاه یارا را روی نیم‌رخم حس کردم، اما حال سر چرخاندن و سؤال پرسیدن نداشتم. خم شد و کمربندم را بست و سرم را به شانه‌اش تکیه داد:
- چشماتو ببند و اگر تونستی بخواب. حستو می‌فهمم بهشت... منم دچارشم. پس بیا باهاش مثل آدم برخورد کنیم و اینقدر قضیه رو دراماتیکش نکنیم. باشه ناردونه؟
بدون مقاومت و هیچ حرفی، چشم بستم و گذاشتم اشک از لابلای مژگانم آویزان شود. سرش را روی سرم گذاشت و نفهمیدم کی خوابم برد. وقتی بیدار شدم که رسیده بودیم و یارا داشت کمربندم را باز می‌کرد. ناگهان دلهره‌ی عجیبی به جانم افتاد. بلند شد و کیفم را از صندوق بالای صندلی برداشت و دستم داد:
- پاشو بریم دیگه... همه رفتن.
سری تکان داده و از جایم بلند شدم. به هیچ وجه حال و حوصله‌ی حرف زدن نداشتم. چمدان‌هایمان را که تحویل گرفتیم، راه افتادیم و من تصمیم گرفتم قبل از رسیدن به خوابگاه کمی آرایش کنم تا پف چشمانم پنهان شود و کمی سرحال به نظر برسم. آستین یارا را گرفتم:
- من برم دستشویی بیام.
سری تکان داد و من داخل سرویس بهداشتی شدم و بعد از آرایش بیرون رفتم. یارا با دیدنم لبخندی کج زد و یک تای ابرویش را بالا انداخت: