دوستم کجا بود که با من به مهمانی بیاید؟! باشه‌ای گفتم و بعد از خداحافظی گوشی مسیح را برگرداندم. نه او روی مخم رژه می‌رفت و نه من حرفی برای گفتن داشتم. اما این آرامش مدت زیادی دوام نداشت.
- راستی دیشب نشد حرفاتو به خان داداشت منتقل کنم؛ حیف شد.
چشم باریک کرده و گفتم:
- الان چی شد یاد این افتادی؟
اخمی کرد و یک دستش را روی دنده گذاشت:
- من به این پسره... همسایه‌تون مشکوکم.
پوفی کشیدم و رو از او گرفتم:
- ببین مسیح، یه آتش‌نشان به قدر کافی اعصابش نابود هست؛ تو دیگه فردوسو عصبی‌تر نکن خواهشاً.
- همین دیگه. به خاطر همین بهش چیزی نگفتم، وگرنه یه کرمی به جونم افتاده که زنگ بزنم بهش و راجع به آقای همساده هشدار بدم. اما خب کرمه دیگه. چرا باید به حرفهای یه کرم ناچیز توجه کنم؟!
پشت‌چشمی نازک کرده و گفتم:
- بیخود به آقای همساده مشکوکی.
نیم‌نگاهی انداخت و جدی شد:
- پس چرا طول کشید تا بیای پایین؟
حال و حوصله‌ی توضیح دادن نداشتم. سؤالش را بی‌جواب گذاشتم و دوباره هندزفری را داخل گوش‌هایم بردم.
بعد از دانشگاه، کمی خیابان‌گردی کردم و بعد از ظهر به خانه رسیدم و مامان را در حال آشپزی دیدم. فردوس شیفت بود و من هم مشغول گوش دادن به کتاب صوتی‌ام؛ البته بدون هندزفری. زنگ خانه به صدا درآمد و من کتاب صوتی را کنار گذاشتم و سمت در رفتم. آن را گشودم و دیدم زنی با دامن و بلوز آستین بلند، کاسه‌ای بزرگ آش رشته در دست دارد و به رویم لبخند می‌زند.
- سلام.
جواب سلامم را با لبخند داد و کاسه را سمتم گرفت:
- سلام دخترم. خوش اومدین به این ساختمون.
کاسه را گرفتم و آب از لب و لوچه‌ام آویزان شد.
- به‌به چه آشی! خیلی ممنون قبول باشه.
ریز خندید:
- نذری نیست. گفتم بده دست خالی واسه خوشامدگویی بیام، دخترم گفت آش بیارم. شما بهشته خانم هستی دخترم؟
اخمی از سرکنجکاوی کرده و گفتم:
- بله خودمم.
- من مامان یلدام... همسایه روبرویی‌تون.
صدای مادرم را از پشت سر شنیدم:
- وا بهشته چرا نمی‌گی تشریف بیارن داخل؟
مرا از جلوی در کنار زد و مشغول صحبت با زن شد. او را با اصرار به داخل منزل دعوت کرد و من هم سراغ یلدا رفتم. او را به داخل خانه‌مان دعوت کردم و جمع مادر دختری شد. آش را دور هم خوردیم و پی بردیم که عاطفه خانم دستپخش عالی‌تر از عالیست. از زندگی‌هایمان گفتیم. همسر عاطفه خانم فوت شده و یلدا و یارا یتیم بودند. مادر هم از پدر من گفت و از طلاقشان. عاطفه‌خانم دبیر بازنشسته بود و اما همچنان در مدارس غیرانتفاعی تدریس می‌کرد. یلدا گفت که ادمین کانال‌های تلگرام و اینستاگرام است و از این طریق کسب درآمد می‌کند. یارا هم ترانه‌سرا بود. یک ترانه‌سرای مشهور که منِ خنگ از آن اول نشناختمش؛ یارا معین! چطور آدمی به آن خشکی می‌توانست هنرمند باشد؟! اگر ظاهرش را فاکتور می‌گرفتم، اخلاقش بیشتر شبیه دبیرهای فیزیک بود تا ترانه‌سرا. رشته‌ی یلدا کتابت و نگارگری بود و من هم گفتم که مترجمی زبان انگلیسی می‌خوانم. زودتر از زود خودمانی و صمیمی شدیم. ساعت نه شب بود که زنگ واحدمان به صدا درآمد. در را باز کردم و یارا را دیدم که پشت سرش را خاراند و لبخندی خجالتی زد: