- چرا نمیای بریم؟
پوزخندی به حماقتش زده و گفتم:
- من خودم می‌رم.
همانطور که نور گوشی، مهتاب صورتش شده بود، چشمانش را بالا آورد و یک گوشه‌ی لبهایش هلال شد:
- دوباره با اون دوستت قرار داری؟
این یعنی من می‌دانم که داری دست به سرم می‌کنی. اما برای اینکه حرصش را در بیاورم، لبخندی پهن زده و پاسخ دادم:
- دقیقاً.
نمی‌دانم چرا از دستش کفری بودم. سری به افسوس تکان داد و با ملایمت گفت:
- با هرکی هستی خوش باش. فقط حواستو جمع کن یه وقت...
میان کلامش رفتم و گفتم:
- اونقدر عاقل هستم که یه اشتباه رو دوباره تکرار نکنم. نیازی به تذکر جنابعالی نیست.
این بار گوشی‌اش را پایین برد و زل چشمان من شد:
- بر منکرش لعنت.
و بعد همراه با چشم‌غره‌ای نگاه از من گرفت و رفت. با بسته شدن در پوفی کشیدم و سرم را روی میز گذاشتم. آن روز به قدر کافی زهر به جانم ریخته شد و ظرفیت تکمیل بودم. ده دقیقه بعد، نفسی عمیق کشیدم و از اتاق بیرون رفتم. شمعی داشت وسایلش را جمع می‌کرد که برود. فوری سمتش رفته و پرسیدم:
- خانم شمعی جان شما می‌دونید تأمین کننده‌ی مواد اولیه کیه؟
با ابروهای بالا پریده نگاهم کرد و به فکر فرو رفت:
- نه راستش من نمی‌دونم. ولی شما که مدیریت بازرگانی کارخونه هستین باید بشناسینشون.
نفسم را به بیرون فوت کردم و از پهلو به دیوار تکیه دادم:
- مسیح گفته بود که رسیدگی به این مسئله رو خودش به عهده می‌گیره.
کمی این پا و آن پا کرد و سر به زیر زمزمه کرد:
- راستش شاید تو پوشه‌هایی که توی اتاقشون هست یه چیزایی پیدا بشه.
دلم نمی‌خواست کار نادرستی انجام دهم. برای همین در برابر وسوسه‌ای که مثل موریانه مغزم را می‌خورد مقاومت کردم و بعد از خداحافظی از شمعی و برداشتن تعدادی از اسباب‌بازی‌ها به عنوان نمونه، به آدرسی که اخوان برایم فرستاده بود، رفتم. کارم که تمام شد، بی‌حال و حوصله به خانه برگشتم و مادرم را دیدم که کنار تلفن نشسته بود و به سر و صورت خود می‌کوفت.
***
نفس‌های داغم از بینی بیرون می‌زد و عرق‌های روی پیشانی‌ام در برابر هوای بغ‌کرده‌ی اوایل آبان خودنمایی می‌کرد. از ماشین که پیاده شدم، پاهایم لرزش گرفتند؛ لب‌ها و دستانم نیز. چشم بستم و نفسی عمیق کشیدم تا بر خودم مسلط شوم. دو هفته به خاطر مصدومیت فردوس در حادثه‌ی ریزش ساختمان نیمه‌کاره، قید هرچه کارخانه و گرفتن نتیجه‌ی آزمایش بود را زدم و کنار یلدا که بی‌قراری می‌کرد ماندم. روز قبل فردوس مرخص شد و با بدنی زخمی و مجروح که رو به بهبودی می‌رفت به خانه برگشت و چند هفته‌ی بعدش دوباره در ایستگاه بیست و دو آتش نشانی تهران خدمت می‌کرد. ساعت هشت و یازده دقیقه‌ی صبح روز پنج‌شنبه بود که من انگشتم را روی زنگ خانه‌ی مسیح فشردم. چند ثانیه بعد، صدایش از پشت آیفون آمد: