- منشی‌تون گفتن بابت اینکه کمتر از سابق خرید می‌کنیم، تشریف آوردین.
آه خدا را شکر که یادم آورد برای چه آنجا بودم. خودم را جمع و سر بلند کردم. خیره به چشمانی که گوشه‌هایشان چروک خورده بود شدم و لبخند بر لبم نشاندم.
- بله آقای رضوی. خدمت رسیدم در همین مورد باهاتون صحبت کنم.
همراه با تبسمی، سری تکان داد و گوشی تلفن را برداشت و یکی از شماره‌ها را زد و پس از چند ثانیه به فرد پشت خط گفت:
- لطفاً چند نمونه از ماشین‌ها و لِگوهای کارخونه اوجی رو بیارین اتاق من.
بعد هم شماره‌ی دیگری را گرفت و گفت که برایمان چای بیاورند. گوشی تلفن را که سر جایش گذاشت، خیره‌ی من شد و گفت:
- کارخونه‌ی اوجی تا همین چند مدت پیش، همیشه برای من و همکارانم تو اولویت بود. حتی وقتی که از چین اسباب‌بازی وارد کشور شد، ما همچنان قسمت عمده‌ی خریدهامونو از اوجی داشتیم. می‌دونید چرا؟
پرسشگرانه نگاهش کردم که ادامه داد:
- چون اجناس این کارخونه عالی بودن. آقای اوجی بزرگ و بعد هم خانمشون، با اینکه ممکن بود کارخونه ضرر بده، همیشه بهترین مواد اولیه رو به کار می‌بردن. حتی وقتی که اسباب‌بازی‌ها پیشرفته‌تر شدن و بازار پر شد از قطعات بنجل ایرانی که زود خراب می‌شدن و از کار می‌افتادن، خانم اوجی خودشون از آلمان بهترین قطعات و مواد اولیه رو وارد کردن.
تقه‌ای به در خورد و زنی با سینی چای و مردی با یک چرخ فروشگاهی پر از اسباب‌بازی وارد شدند. زن چای تعارف کرد و رفت و مرد هم به دستور رضوی، چرخ را کنار من گذاشت و پشت سر زن راهی شد و در را پشت سرش بست. رضوی ابتدا از من خواست تا چایم را بنوشم و بعد از اینکه من فنجانم را به دست گرفتم، دوباره برگشت سر مرور خاطراتش.
- داشتم می‌گفتم دخترم. چندین بار تندیس و لوح تقدیر نصیب کارخونه اسباب‌بازی اوجی شده. این تنها دارایی اون خونواده نبود، اما خانم اوجی روش خیلی حساب می‌کرد. تأکید داشت جنسی که قراره برسه به دست بچه‌ها، باید بهترین کیفیت رو داشته باشه و هر ماه خودشون جعبه جعبه اسباب‌بازی‌های درجه یک به بچه‌های نیازمند و مناطق محروم و محک و بهزیستی و خلاصه از اینجور جاها می‌فرستادن.
کمی دیگر از خوبی‌های آفرین خانم گفت و من فنجان خالی چایم را روی میز برگرداندم. کمی ساکت شد و بعد از اندکی تأمل، گلویی صاف کرد و از جایش بلند شد. سمتم آمد و روبه‌رویم جای گرفت. پا روی پا انداخت و گفت:
- خواهش می‌کنم یکی از اون ظرف‌های لگو رو بردار.