- علیک سلام خانم جذبه. خسته هم نباشی.
نیم‌نگاهی به او انداختم و همانطور یخی تشکر کردم. آرام خندید و گفت:
- آخه بهم بگو واسه چی قهری! لااقل بدونم قضیه چیه.
چیزی نگفتم که راه افتاد. زیر لب غر زد:
- باور کن خودتم نمی‌دونی چرا قهر کردی.
لبخندم را جمع کردم و رویم را سمت شیشه‌ی کنارم چرخاندم. آرام گفتم:
- مهم نیست دیگه. بخشش خدایان شامل حالت شده.
ولی همان لحظه به خودم قول دادم که کمتر با او دردِ دل کنم. دوستی در برابر دوستی. نمی‌خواستم او برایم بیشتر رفاقت به خرج دهد. اصلاً چرا باید از تمام اسرار زندگی‌ام با خبر می‌شد؟ خندید و با لحنی شاد گفت:
- خب خدا رو شکر. ولی اگر بهم می‌گفتی چرا تو قیافه بودی خیلی خوب می‌شد.
چیزی نگفتم و ضبط را روشن کردم. پرآه نفسش را بیرون فرستاد و نجوا کرد:
- ماشین خوبیه. یادش به خیر... ضبطشو با چه وسواسی خریدم. حیف فردا باید بدمش دست خریدار.
ماتم گرفتم. این یعنی دیگر قرار نبود راحت و آسوده به خانه برگردم؛ آن هم منی که در آن مدت حسابی تنبل شده بودم. با آنکه حالم گرفته شد اما گفتم:
- عیب نداره. چند سال بعد بهترشو می‌خری.
چیزی نگفت و دوباره آه کشید. حتم داشتم که عاشق ماشینش بود.
روز بعد، شمعی به اتاقم آمد و نزدیک میزم شد. نگاهی به پشت سرش انداخت و آرام رو به من گفت:
- خانم نویان من با آقای رضوی... همون خریدارمون تماس گرفتم. گفتن امروز آخر وقت گفتن میان اینجا.
سری تکان داده و تشکر کردم، اما شمعی نرفت و این پا و آن پا شد. دستانم را روی میز به هم قلاب کردم و زل چشمان پر تردیدش شدم:
- چیزی شده خانم شمعی؟
لب گزید و نفسی عمیق کشید. چند قدم نزدیک‌تر آمد و آرام‌تر از قبل گفت:
- خانم نویان به خدا نمی‌خوام تو کارتون فضولی کنم. اما می‌گم بهتر نیست با آقای رضوی بیرون از این کارخونه قرار بذارین؟
ابروهایم در هم پیچ خورد و به فکر فرو رفتم.
- چرا بیرون از کارخونه؟
دوباره نگاهش خجل و نگران شد که نچی کرده و لندلند کردم:
- بابا لازم نیست از من بترسی. حرفتو بزن دیگه دقم دادی!
سرش را نزدیک آورد و پچ زد:
- صبح شنیدم خانم اوجی به آقای اوجی می‌گفتن بهتره رضوی رو کنار بذاریم و چندتا خریدار دیگه پیدا کنیم. آخه آقای اوجی کنجکاو شده بودن که چرا فروشمون کم شده و رضوی کمتر جنس می‌خره.
پیشانی‌ام را خاراندم و چشم باریک کردم. بعد از کمی تفکر با شمعی موافقت کردم و گفتم که با رضوی در فروشگاه بزرگ اسباب‌بازی‌اش قرار بگذارد. تایم ناهار قبل از اینکه به طبقه‌ی پایین بروم، شمعی گفت که قرارمان را برای همان روز، ساعت پنج عصر تنظیم کرده است. استرس داشتم. تازه‌کار بودم و شاید چیز زیادی نمی‌دانستم؛ اما من به آفرین خانم قول داده بودم! از کارخانه مستقیماً به فروشگاه آقای رضوی رفتم. راه طولانی بود و همان ساعت پنج رسیدم. یکی از کارکنان فروشگاه مرا تا اتاق رضوی همراهی کرد و بعد تنهایمان گذاشت. مرد مسن و مهربان پیش رویم، از جایش بلند شد و تعارف به نشستنم کرد. با خجالت روی صندلی مقابل میزش نشستم و نفسم را در سینه حبس کردم. آمده بودم چه بگویم؟ یادم نمی‌آمد. آب دهانم را قورت داده و سر به زیر انداختم. عجب فراموش‌کاری شده بودم. سعی داشتم حرف‌هایی که می‌خواستم بگویم را به خاطر آوردم که خودش مرا از برزخ بیرون کشید.