پیاده شدیم و من با لبِ برچیده زمزمهکردم:
- تو نوشابه بخوری من فقط نگاهت کنم؟ این انصافه؟
خندید و در شیشهای را برایم باز کرد:
- خب من هم نمیخورم.
لبخند پیروزی روی لبم نقش بست و داخل رفتم. پشت سرم آمد و بعد از چهل دقیقه، هر دو با شکم سیر بلند شدیم.
***
سه هفتهی دیگر هم به همین منوال گذشت و یارا هر روز از من میخواست که دست از کار بکشم. من اما تازه از کارخانه خوشم آمدم بود. هرچند کرکرههای لوردراپه دور اتاق شیشهایام را میبستم تا دل و قلوه دادن مسیح و گیسو را نبینم و اسید ترشح نکنم. گاهی با تجار خارجی ارتباط میگرفتم و کارها را پیش میبردم و گاهی از اینکه گیسو داشت کارکنان را عوض میکرد، حرص میخوردم. هرچند رابطهی من و گیسو صمیمیتر شده بود، اما هیچ وقت به او گزارش کار نمیدادم و همه چیز را با خود مسیح هماهنگ میکردم.
آن روز، از آن روزهایی بود که یارا لج کرده بود و نمیخواست به دنبالم بیاید. هرچند وقت یک بار از حرص اینکه هنوز کارخانه میروم این کار را میکرد. ولی در کل من راضی به زحمتش نبودم و اصلاً متوجه نمیشدم چرا آنقدر خراب رفاقت بود که آن همه راه را به خاطر من میآمد و برمیگشت. داشتم کارم را میکردم که موبایلم زنگ خورد. با دیدن شمارهی ناشناس خواستم جواب ندهم، اما احتمال دادم که شاید ربطی به کارخانه و شرکا و طرفهای تجاریمان داشته باشد. به همین خاطر نوار سبز رنگ را کشیدم و گوشی را به گوشم چسباندم: «الو؟»
صدایی آشنا از آن طرف خط گفت: «سلام.»
فکر کردم و سعی داشتم آهنگ سنگین صدایش را به خاطر آورم. موفق نشدم و متفکرانه سلام دادم. خندید و گفت:
- نشناختی؟
گلویم را صاف کرده و زیرلب «نه» گفتم. باز هم خندید:
- خب... بهت میگم الان. فقط میخوام اگر کسی دور و برت هست، به روت نیاری که داری با من حرف میزنی.
ابروهایم بالا پریدند و قبل از اینکه حرفی بزنم یا چیزی بپرسم، ادامه داد:
- من آفرینم؛ مادربزرگ مسیح.
دستی به گردن خستهام کشیدم و لبخند بر لبم آمد. نمیدانستم شمارهام را داده بودم یا نه. اما اگر هم نداده بودم، او آفرینخانم بود و خودش به راحتی پیدا میکرد.
- احوال شما؟ خوب هستین؟
- آره دختر جون خوبم... بگذریم از این حرفا! یه کار مهمی داشتم باهات. میتونی امروز بعد از کارت بیای دیدن من؟
راستش اصلاً حال و حوصله نداشتم. دلم میخواست هرچه زودتر به خانه بروم و خودم را روی تختم بیندازم و به خواب بروم. داشتم برای خودم دو دو تا چهار تا میکردم که افزود: