سر به چپ و راست تکان دادم و لبهایم به سمت بالا انحنا گرفت:
- مرسی. ولی خودم پول دارم.
و به جهزیه‌ای که خریده بودم، فکر کردم. قیمت هر کدام چندین برابر شده و این کمی به نفعم بود.
***
نگاهی به گیسو انداختم و رویم را سمت مسیحی که حتی تولدم را تبریک نگفت چرخاندم. مامان خیلی واضح داشت بی‌محلی‌شان می‌کرد. تقصیر آن‌ها نبود که من مسیح را دوست داشتم و او نه. اما مادر بود و روی فرزندش تعصب داشت. گیسو هلویش را پوست گرفت و تکه‌ای از آن را داخل دهانش گذاشت. وقتی خوب جوید و قورتش داد نگاهم کرد و گفت:
- اصلاً از او پیر پاتاله خوشم نمی‌اومد بهشته. می‌دونی خیلی موج منفی بود. رو مخی بود کلاً. هرچی هم می‌شد می‌گفت من سابقه دارم من تجربه دارم. تجربه‌تو بذار در کوزه آبشو بخور بابا.
تکه‌ی بعدی هلویش را خورد و من بی‌حوصله پا روی پا انداختم.
- پس می‌خواین چیکار کنید؟ خودتون می‌تونید مسئولیتش رو به عهده بگیرین؟ می‌دونید که شرط داشتن تمام دارایی خاندان اوجی، اینه که از این امتحان سر بلند بیرون بیاین و بتونید کارخونه رو اداره کنید.
گیسو نگاهی به مسیح که اخم‌هایش در هم بود انداخت و بعد با اشتیاق رویش را سمت من چرخاند.
- راستش شنیدم از کارِت استعفا دادی. تو هم روابط عمومیت خوبه، هم تأثیرگذار حرف می‌زنی، هم اینکه زبانت فول فوله. به نظر من تو بهترین گزینه برای مدیریت بازرگانی هستی. من به مسیح گفتم. هرچند قرار بود اول تو رو دستیار خودش کنه و تو قبول نکردی، اما این لطف رو بکن و یه مدت کوتاه این کارو به عهده بگیر تا ما یه آدم مناسب پیدا کنیم. ها؟
چشمان گردم را به مسیح دوختم و با پوزخند زمزمه کردم:
- یادمه... قبل از این که آفرین‌خانم تصمیم بگیره همه داراییش رو برای یه نوه‌اش بکنه، قرار بود به هرکدوم یه کارخونه بده. مسیح هم می‌گفت تو دستیارم می‌شی. منتهی من قبول نکردم.
نیش کلامم را گرفت و سر به زیر انداخت. من هیچ وقت جواب منفی به این درخواستش نداده بودم.
مادرم فوری گفت:
- الان هم قبول نمی‌کنه. بهشته داره می‌ره دبی واسه کار. نمونده اینجا که بره تو کارخونه کار کنه.
آنقدر تند و تیز گفت که جفتشان در جایشان جمع و منقبض شدند. اما من می‌خواستم بروم. بروم تا به مسیح ثابت کنم که دیگر نمی‌خواهم به او فکر کنم. مسیح رو به من کرد و پرسید:
- می‌خوای بری دبی چیکار کنی؟
مادرم همراه با اخمی، گلو صاف کرد و بدون اینکه به مسیح نگاه کند گفت: